มันจะใช่รักแรกมั๊ยเนี่ย?ซอยบอกข่อยแน

ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดีค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาตั้ง 20 กว่าปีแล้วง่ะ แต่ว่ามันยังมีคนคนนี้อยู่ในใจ ในฝันมาตลอดจนทุกวันนี้อยู่เลย ไม่น่าเชื่อ และไม่น่าเป็นไปได้ค่ะ


สมัยเป็นสาวรุ่นเรียนมัธยม 1 ได้หล่ะค่ะ มีผุบ่าวคนบ้านเดียวกัน เค้าเป็นรุ่นพี่ 3 ปี เค้ามาคุยด้วย จะใช่จีบบ่ บ่ฮู้จ้า สมัยนี้คงจะเรียกว่าจีบหล่ะนะ บ้านเค้าเป็นคนรวยค่ะ ตระกูลนี้รวยที่สุดในหมู่บ้าน พ่อเค้าเป็นครูค่ะ ช่วงปิดเทอมแหล่ะค่ะ เค้ามากับเพื่อนเค้าอีกคน ซึ่งเพื่อนเค้าก็มาคุยกับเพื่อนเรา(เสี่ยว)ตอนนี้เสี่ยวเราเป็นครูค่ะ ก็คุยกันเรื่องเรียน เรื่องปกติธรรมดานี่หล่ะค่ะ เรานั่งคุยกันที่ศาลาน้อยริมรั้ว สมัยก่อนน้ำบาดาลไม่มีค่ะ ประปาก็ไม่มีในหมู่บ้าน เราต้องเอารถเข็นน้ำพร้อมถังประมาณ 6 ถังได้มั้ง ใส่รถเข็นน้ำไปลากน้ำจากห้วย ซึ่งค่อนข้างไกลจากหมู่บ้านพอสมควร เค้ามาช่วยค่ะ แต่ยอมรับว่าเราเด็กและไม่คิดเรื่องชู้สาวกับเค้าหรอก คือเฉยๆอยู่

พอโรงเรียนเปิดเทอม รู้สึกว่าเค้าจะไปเรียนที่เทคโนโคราช คือได้ยินจากเพื่อนเค้าพูดให้ฟัง แต่เพื่อนเค้ายังเรียนอยู่ที่เดิม คือที่เดียวกับเรา พ่อ-แม่เค้าจะชอบเรียกเราว่าลูกสะใภ้ ก็คงจะเรียกเล่นๆหล่ะค่ะ พอปิดเทอมอีกรอบ เค้าฝากรูปใบเล็กขาวดำกับเพื่อนเค้าเพื่อที่จะนำมาให้เรา(ตอนนี้ไม่รู้รูปอยู่ที่ใหนหายแล้วหล่ะ) เราก็ยังเฉยๆแหล่ะ ไม่คิดอะไร แหม..เด็กเนาะ หลังจากนั้นไม่เคยได้ยินข่าวจากเค้าเลย จนเราเรียนจบ และเข้ากรุงเทพเพื่อหางานทำ


ช่วงนี้แหล่ะค่ะเริ่มบ้า จะคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา ขนาดทำงานอยู่ยังคิดนะ คิดว่าเค้าอยู่ที่ใหนน้า ทำงานอะไร แต่งงานรึยัง แถมเอาไปฝันอีกค่ะ และฝันถึงเขาค่อนข้างบ่อยด้วยนะ หลายปีผ่านไป กลับไปเยี่ยมบ้าน พี่สาวเล่าให้ฟังว่าเค้ากลับมาบวช สงสัยบวชก่อนแต่งเมียแน่ๆ เราก็อ๋อเหรอ.. เสียดายมั๊ย ก็คงเสียดายนะ แต่เมื่อเราคิดว่าครอบครัวเค้ารวย แล้วเราจน มันเป็นไปไม่ได้หรอก เค้าคงไม่เอาสะใภ้จนๆหรอก แม่ก็พูดแบบนี้กับเราอยู่บ่อยๆ



ช่วงวันหยุดยาวก็กลับบ้าน เป็นอย่างที่คิดค่ะ เค้าแต่งงานกับสาวลำปาง และพาเมียมาสร้างบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านเรา และเค้าก็มีลูก 2 คนแล้วตอนนี้ เค้าเปิดร้านขายของชำให้เมียเค้าดูแล ส่วนตัวเค้าทำงานที่กรมที่ดิน เวลาพี่สาวไปซื้อของร้านเค้าแล้วเจอเค้า เค้าจะถามหาเราอยู่ตลอด ว่าเราอยู่ที่ใหน ทำงานอะไร (แล้วจะถามหาทำใมนะ)
ปีที่แล้วกลับบ้านเข้าพรรษา เจอเค้ามาวัดกับลูกและเมียเค้าค่ะ เราก็ได้แต่แอบดูเค้าแหล่ะ ไม่กล้ามองตรงๆ อายเค้าน่ะ แต่ไม่รู้ว่าเค้าจะสนใจมองเรารึเปล่านะ

ก็ไม่รู้ว่ารักหรืออะไรค่ะบอกไม่ถูก แต่ที่แน่ๆตอนนี้ไม่ได้รักเค้าค่ะ แต่ทำใมเราต้องคิดถึงและฝันถึงเขามาตลอดจนเท่าทุกวันนี้หล่ะ มันเกิดจากอะไรเหรอ ต่างคนต่างไปคนละทางแล้วนะ ทำใมเรายังฝันเห็นเค้าอยู่หล่ะ หรือว่าเราหมกมุ่น ก็ไม่ใช่นะเพราะเราก็มีภารกิจของเราค่อนข้างยุ่งอยู่เหมือนกัน หรือว่าสวรรค์แกล้งคะ

มีไผเป็นแบบนี่บ่จ้า หรือว่าสวรรค์แกล้งเมษาอยู่คนเดียวน้อ

ค่ะก็เล่าแบ่งปันประสบการณ์สู่กันฟังนะคะ อ่านเล่นๆ คนเขียนก็เขียนระบายออกไปก็ช่วยผ่อนคลายได้เยอะค่ะ ไม่รู้จะไประบายที่ใหนดีแหล่ะเรื่องของเรื่อง อัดอั้นมาหลายสิบปี อิอิ อย่าซีเรียสเด้อค่ะเด้อ

[ข้าวทิพย์]

อ่านบทความเรื่องนี้แล้ว ตอนแรกนึกว่าอ่านคู่สร้างคู่สมอยู่อิๆ(แซว) ค่ะเมษาคะเขาเรียกว่าจิตสำผัสค่ะ เวลาเรานอนหลับจะมีอยู่ช่วงหนึ่งที่จิตเราสงบและบริสุทธิ์จริงๆ และความรู้สึกนั้นจะจูนเข้าหากัน(หมายถึงส่งถึงกันได้) แสดงว่าเขาก็คิดถึงเราเช่นกันเวลานั้น ตรงกับจิตรเราสงบบริสุทธิ์ มันก็เลยจูนถึงกันได้ อิๆ พูดตามที่เคยอ่านเรื่องของจิตสัมผัสมาน่ะค่ะ ข้าวทิพย์ก็เคยเป็นค่ะ เคยฝันว่าแม่ไม่สบายพอตื่นขึ้นโทรไปถามพี่สาว พี่สาวถามว่ารู้ได้ไงใครบอก วันนี้แม่เข้าโรงพยาบาล แต่ไม่เป็นไรมาก หมอให้กลับบ้านได้ ก็เลยเชื่อเรื่องจิตส่งถึงกันได้น่ะค่ะ และแม่เคยเล่าให้ฟังว่า มีคนในหมู่บ้านไปทำงานอาชีฟขับรถบรรทุกรับจ้าง และขับรถอยู่ดีๆเกิดหลับใน และได้ยินเสียงแม่มาเรียก ตกใจตื่นแสงรถคันข้างหน้าสาดเข้ามาพอดี เลยหลบทัน นี่ก็เป็นเรื่องจิตส่งถึงกัน..เรื่องที่คุณเมษาเป็นอยู่ก็คงจะเป็นเรื่องของจิตค่ะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นๆที่เราฝัน เราต้องคิดเสมอไป ไม่งั้นอยากฝันอะไรก็คิดเอาซิคะ แล้วกลางคืนก็ฝัน โอ๊ย...ถ้าเป็นได้นะ จะคิดให้ฝันทุกคืนเลยอิๆๆ..แบบนี้ต้องบอกว่า "รักเก่าที่บ้านเกิด" อุ๊ยคิดได้ไงเนี่ยเรา..ร่วมแจมนะคะเมษา อย่าซีเรียสนะคะ ทุกคนมีอดีตรักเก่าที่ยังเก็บทั้งนั้น แต่ข้าวทิพย์มีรักใหม่ที่อยากเก็บค่ะ..ว้าวๆๆๆๆ..

[ร้อยหมื่นพันไมล์ไกลบ้าน]

สงสัยคงจะเป็นสิ่งที่ค้างคาในใจคุณเมษาอยู่มั้งค่ะ เลยยังคิดถึงเค้าอยู่
คือยังไม่ได้เปิดเผยใจ หลบๆอายๆเพราะความไม่กล้า
พอมาอยู่ในต่างถิ่น ความเหงา ความคิดถึงบ้าน ก็เลยอาจจะคิดถึงเค้าขึ้นมา

ถ้าเจอเค้าอีกทีลองพูดคุยแบบเป็นเพื่อนกันสิคะ พอสนิทมากขึ้น
ความรู้สึกนี้ก็จะหายไป แล้วจะรู้สึกแบบเป็นเพื่อนเข้ามาแทนค่ะ

(เป็นความคึดเห็นส่วนตัวเด้อจ้า อิอิอิ)

[พล พระยาแล]

จิตสัมผัสอย่างที่ข้าวทิพย์พูดครับ เป็นจิตสัมผัสส่วนลึกที่มีมาจากความดีใจ ความประทับใจครั้งแรก "เฟิร์สอิมเพรชชั่น"

รักครั้งแรกเป็นสิ่งที่ลืมยากครับ รักครั้งหลังเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่าย ฮ่า ๆ ๆ

[เพ็นนี]

เพ็นนีกะบ่ฮู้ว่าคือกันบ่พี่เมษา

มีผู้ชายคนหนึ่ง เป็นรุ่นพี่
เพ็นกับอ้ายคนนั้นฮู้จักกันตั้งแต่น้อยๆ
แต่อ้ายเพิ่นบอกว่าจีบละเด้อ 55+ ตอนอายุ 16-17 นี่หล่ะ
ตอนนั้นเพ็นเรียนยุแถวแยกลาดพร้าว
อยู่ในสังคมใหญ่ กะเลยบ่คิดหยัง
เวลาบ่สบาย...อ้ายสิโทรมาถามว่าบ่สบายแมนบ่
เพ็นกะงง ว่าเลาฮู้ได้จังได๋
เวลามีปัญหา หาทางออกบ่ได้
เลากะโทรมาถาม มีหยังบ่สบายใจบ่
ระยะเวลาผ่านจนสุมื่อนี่ เพ็นกับอ้ายบ่ได้คบกันแบบผู้บ่าวผู้สาวมา 8 ปีแล้ว
แต่เลากะยังโทรมาเป็นระยะๆ

คงเป็นจิตสัมผัสอย่างที่พี่ข้าวทิพย์

[พล พระยาแล]

น้องเพ็นนี...เขาก็ประทับใจในตัวเราเหมือนกันน้องเพ็นนี ความประทับใจ การโทรไปมาหาสู่ใช่ว่าจะเป็นชู้สาวกันเสมอไป
แต่บางทีถ้าบ่อยเกินไปก็ไม่ดี โดยเฉพาะคนมีครอบครัว เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก อาจเกิดความไม่เข้าใจกัน เพราะความหึงหวง
ก็พิจารณาดูความเหมาะสมก็แล้วกันครับ ไม่อยากก้าวก่าย เพราะเป็นสิทธิส่วนบุคคลครับ

[ไผ่หวาน]

ความรู้สึกนั้นจะจูนเข้าหากัน(หมายถึงส่งถึงกันได้) แสดงว่าเขาก็คิดถึงเราเช่นกันเวลานั้น

ชอบประโยคนี้หลาย ข้าวทิพย์ แสดงว่าเขากะยังฮักเฮายุแม่นบ่ จั่งได้ฝันเห็นเขา ปานนี้เขาสิเป็นจั่งได๋น้อ อิอิ.....

[เมษา]

เมษาว่าทุกๆคนต้องมีความรักครั้งแรกกันทั้งนั้นแหล่ะเนาะ อุ๊ย!!มีพวกแล่วบาดหนี่ บ่แม่นเฮาบ้าแล่ววาสั่นเพิ่นวา อิอิ

ป้าด ข้าวทิพย์ จิตสัมผัสอีหยังคือเป็นมาตั้ง20 ปีแล่วหนี่ ถ้าเป็นจังสั่นอีหลีก่าแสดงว่าเพิ่นยังคิดฮอดเมษาอยู่ตั้วส่าอิอิ สงสัยในใจส่วนลึกๆเพิ่นคือสิคิดหล่ะเนาะ ฮิ้วววววว อ้าวแล้วมันสิบ่เป็นชู้ทางใจสั่นบ่ สิบาปบ่หนอ


ดอกหญ้าในป่าสน อาจสิแม่นอยู่ดอกจ้าที่เมษาค่อนข่างขี่อาย บ่กล้าคุย บ่กล้าทักเพิ่น แต่ก่าอย่างว่าแหล่ะเนาะว่าบ่ค่อยได้เจอกันดอก กลับไปบ้านก่าบ่เคยเจอเพิ่นเลย
แต่ว่าเรื่องเหงานี่ เมษาบ่ค่อยมีดอกจ้า ถึงสิอยู่ต่างบ้านต่างเมืองก่าอยู่ได้สบาย บ่ค่อยมีปัญหาเรื่องเหงาเลยจ้า สงสัยสิเป็นเพราะเมษาอยู่คนเดียวมาดนหลายปีตอนอยู่กรุงเทพ เลยชินมั้ง เลยกลายเป็นคนบ่ค่อยมักเว่าไปเลย จนเป็นปัญหากับเมษาตอนนี่หล่ะจ้า เวลาคนพูดคุยนำหรือทักทาย เมษาสิบ่ตอบเพิ่น สิตอบเพิ่นในใจแหม คิดในใจตอบในใจวาหนี่แหม พอนึกขึ่นได้ต้องขอโทษเพิ่นแล้วค่อยคุยกับเพิ่นใหม่ คือคนบ้าเนาะบางทีกะดาย


รักครั้งแรกลืมยาก รักครั้งหลังหน่าเบื่อหน่าย เป็นจังสั่นอีหลีตี่อ้ายพล
เออ..เนาะ ซงคือๆเด้อหล่ะอ้าย ฮ่าาาา

เพ็นนี พี่ว่าอ้ายพลเว่าถึกอยู่เด้ ระวังใว้ก่าดีจ้า


ฮั่นแน่ ไผ่หวานนนนน มีไผอยู่ในใจน้อบาดหนี่ อิอิ รู้นะคิดไรอยู่ อิอิ

[chudhancock]

โถ เมษาจ๋านี่แหละจ้าเขาเรียกว่ารักแรกพบ ถ้าเป็นรักแรก ของเรา แล้วก็เราจะไม่มีวันลืมดอกจ้าจะมีเขาอยู่ในหัวใจของเรา ถึงเราจะไปแต่งงานกับใครก็ช่างเถอะ จ้าก็ยังไม่ลืมเขาหรอกจ้า ไม่มีอะไรที่จะมารบเขาออกไปจากหัวใจเราได้หรอกจ้า ทำไมจะไม่มีคนที่เป็นแบบนี้ ก็มีเหมือนกันจ้าเพียงแต่เขาไมมาบอกให้พวกเรารู้แค่นั้นแหละจ้า คือว่า ตอนนั้นหัวใจของเรากำลังบริสุท ผุดผ่อง เปรียบกับผ้าขาวที่สะอาด ผืนหนึ่ง พอมีน้ำหมึกหยดใส่ ถึงจะซักย้งไงก็ จะไม่ขาวได้อย่างผืนเดิมแล้วจ้า ก็คือว่าในหังใจของเรามี รักแรกคนนี้อยู่ในหัวใจของอยู่ทุกลมหายใจเข้าออกไงหล่ะจ๊ะ แมนบอจ้าเมษาจ๋าป้าเว้าถืกบอจ้าอิอิอิอิอิ แน่แน่เลย ชัว

[เมษา]

อุ๊ย..อยากอายป้าแท้ ฮู่ไปหมดเลยเนาะจ้า

คือสิแม่นจังป้าเว่านั่นหล่ะจ้า แต่อย่าบอกเด้อจ้าว่าป้าหน่ะบ่เคยมีรักแรกพบ อิอิ

เว่าไห่หลานๆฟังแนจ้า รักแรกป้าหน่ะ หลายๆคนก่าคือสิอยากฮู่คือเมษานี่หล่ะจ้า