บ่าวคนเดิม
08-04-2007, 12:20 AM
..... ผมนึกได้ว่าเดือนสิงหาคม เป็นเดือนที่เกี่ยวกับแม่ วันก่อนเวลาประมาณเที่ยงเศษๆ ก่อนที่ผมจะออกไปกินข้าว
ผมแหงนมองดูท้องฟ้า แสงแดดในยามเที่ยงกระทบที่ใบหน้า ทำให้อดนึกถึงแม่ไม่ได้ ในยามที่เราต้องเอาหลังสู่ฟ้า เอาหน้าสู่ดิน
เหน็ดเหนื่อยมาด้วยกัน ย้อนกลับไปประมาณสามสิบปีได้ ด้วยครอบครัวของเรานั้นยากจน แม่ต้องทำงานหนัก ต้องรับจ้าง กลับถึงบ้านแม่ต้องมาปลูกข้าวโพด
ในยามที่มีผลผลิต แม่จะเก็บข้าวโพดมาต้ม แล้วหาบไปขายในหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 5 กิโลเมตร
......ผมและน้องๆ ต่างตั้งหน้าตั้งตา เพื่อรอกินขนม ที่แม่จะซื้อติดไม้ติดมือมาฝากผมและน้องๆ บ้างถ้าพอขายข้าวโพดต้มได้
ไม่นานนัก ท่ามกลางแสงแดดในเวลาใกล้เที่ยง แม่ก็กลับมาพร้อมขนม 2 ชิ้น สมัยนั้นจะมีขนมช้าง ขนมม้า ที่จะมีสีแต้มเป็นจุดแดงๆ
มองดูแล้วน่ากิน ด้วยความที่เราเป็นเด็กก่อนเราจะกินขนม เราต้องนำมาดูก่อน ถึงแม้ขนมจะน้อยนิด เมื่อเทียบกับน้องๆ อยู่ในวัยกำลังกินเก่ง
แต่ก็เกิดความสุขใจ เพราะนี้ก็อาจจะเป็นแรงกายที่เราได้ช่วยแม่รดน้ำข้าว โพด ก่อนที่มันจะมีผลผลิตให้แม่นำไปขายได้
ระหว่างแม่นั้งพักเหนื่อย แม่เล่าให้ผมฟังว่า ตอนผมเด็กๆ อายุประมาณ 2 ขวบ แม่บอกว่าผมจะชอบร้องไห้แล้วเดินตามแม่
ในยามที่จะหาบข้าวโพดเข้าไปขายในหมู่บ้าน ด้วยเพราะที่ทั้งหนัก ทั้งเหนื่อยแม่ก็ ต้องรีบเดิน ซึ่งต้องทิ้งระยะห่างผมพอสมควร
ผมเองอาจจะยังเด็กเกินไปที่จะรับรู้การสื่อสารระหว่า งแม่กับผม......แต่ด้วยเป็นภาพที่เปรียบเหมือนเครื่อ งเตือนใจผมมาตลอด
เมื่อผมแหงนมองดูท้องฟ้าในเวลาเที่ยง .....
ผมก้มหน้าลงดิน....หลับตาเพื่อปรับแสงให้เข้าสู่ภาวะ ปกติ ...ผมไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์โทรหาแม่ในทันที
สัญญาณเรียกอยู่ประมาณ 3 ถึง 4 ครั้ง แม่ก็รับสาย เมื่อแม่กดปุ่มรับสาย ในหูผมได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจอแจ เหมือนมีเพื่อนบ้านมาช่วยดำนา
แล้วกินข้าวร่วมกันปกติในเวลาเที่ยง คำแรกที่แม่พูดกับผม "มาลูกกินข้าวกับแม่" ผมก็ถามแม่ไปว่าเพื่อบ้านมาดำนาช่วยเหรอ เสียงเหมือนคนเยอะจัง
แม่เงียบไปพักหนึ่ง......ไม่หรอกลูกเข้าพักเที่ยงกิน ข้าวกัน แม่มาทำงานก่อสร้างที่จังหวัด ...ผมได้ยินแม่พูดอย่างนั้น ในใจผม...มีเรื่องราวมากมาย
ที่จะคุยกับแม่...แต่ด้วยกลัวว่าแม่จะกินข้าวไม่ทันเ ขา เพราะต่างคนต่างเหน็ดเหนื่อยจากงาน และอาหารที่มีจำกัดผมจึงบอกกับแม่ไปว่า แม่ไปกินข้าวก่อนเถอะ
เดี่ยวผมจะโทรไปใหม่......
ขออนุญาตใช้ภาษากลางเด้อพี่น้อง....การเขียนอาจซิวนเ วียน วกวนบ้าง
http://phakhai.ayutthaya.police.go.th/wma/needgohomeMonkan.wma
ผมแหงนมองดูท้องฟ้า แสงแดดในยามเที่ยงกระทบที่ใบหน้า ทำให้อดนึกถึงแม่ไม่ได้ ในยามที่เราต้องเอาหลังสู่ฟ้า เอาหน้าสู่ดิน
เหน็ดเหนื่อยมาด้วยกัน ย้อนกลับไปประมาณสามสิบปีได้ ด้วยครอบครัวของเรานั้นยากจน แม่ต้องทำงานหนัก ต้องรับจ้าง กลับถึงบ้านแม่ต้องมาปลูกข้าวโพด
ในยามที่มีผลผลิต แม่จะเก็บข้าวโพดมาต้ม แล้วหาบไปขายในหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 5 กิโลเมตร
......ผมและน้องๆ ต่างตั้งหน้าตั้งตา เพื่อรอกินขนม ที่แม่จะซื้อติดไม้ติดมือมาฝากผมและน้องๆ บ้างถ้าพอขายข้าวโพดต้มได้
ไม่นานนัก ท่ามกลางแสงแดดในเวลาใกล้เที่ยง แม่ก็กลับมาพร้อมขนม 2 ชิ้น สมัยนั้นจะมีขนมช้าง ขนมม้า ที่จะมีสีแต้มเป็นจุดแดงๆ
มองดูแล้วน่ากิน ด้วยความที่เราเป็นเด็กก่อนเราจะกินขนม เราต้องนำมาดูก่อน ถึงแม้ขนมจะน้อยนิด เมื่อเทียบกับน้องๆ อยู่ในวัยกำลังกินเก่ง
แต่ก็เกิดความสุขใจ เพราะนี้ก็อาจจะเป็นแรงกายที่เราได้ช่วยแม่รดน้ำข้าว โพด ก่อนที่มันจะมีผลผลิตให้แม่นำไปขายได้
ระหว่างแม่นั้งพักเหนื่อย แม่เล่าให้ผมฟังว่า ตอนผมเด็กๆ อายุประมาณ 2 ขวบ แม่บอกว่าผมจะชอบร้องไห้แล้วเดินตามแม่
ในยามที่จะหาบข้าวโพดเข้าไปขายในหมู่บ้าน ด้วยเพราะที่ทั้งหนัก ทั้งเหนื่อยแม่ก็ ต้องรีบเดิน ซึ่งต้องทิ้งระยะห่างผมพอสมควร
ผมเองอาจจะยังเด็กเกินไปที่จะรับรู้การสื่อสารระหว่า งแม่กับผม......แต่ด้วยเป็นภาพที่เปรียบเหมือนเครื่อ งเตือนใจผมมาตลอด
เมื่อผมแหงนมองดูท้องฟ้าในเวลาเที่ยง .....
ผมก้มหน้าลงดิน....หลับตาเพื่อปรับแสงให้เข้าสู่ภาวะ ปกติ ...ผมไม่รอช้ารีบหยิบโทรศัพท์โทรหาแม่ในทันที
สัญญาณเรียกอยู่ประมาณ 3 ถึง 4 ครั้ง แม่ก็รับสาย เมื่อแม่กดปุ่มรับสาย ในหูผมได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจอแจ เหมือนมีเพื่อนบ้านมาช่วยดำนา
แล้วกินข้าวร่วมกันปกติในเวลาเที่ยง คำแรกที่แม่พูดกับผม "มาลูกกินข้าวกับแม่" ผมก็ถามแม่ไปว่าเพื่อบ้านมาดำนาช่วยเหรอ เสียงเหมือนคนเยอะจัง
แม่เงียบไปพักหนึ่ง......ไม่หรอกลูกเข้าพักเที่ยงกิน ข้าวกัน แม่มาทำงานก่อสร้างที่จังหวัด ...ผมได้ยินแม่พูดอย่างนั้น ในใจผม...มีเรื่องราวมากมาย
ที่จะคุยกับแม่...แต่ด้วยกลัวว่าแม่จะกินข้าวไม่ทันเ ขา เพราะต่างคนต่างเหน็ดเหนื่อยจากงาน และอาหารที่มีจำกัดผมจึงบอกกับแม่ไปว่า แม่ไปกินข้าวก่อนเถอะ
เดี่ยวผมจะโทรไปใหม่......
ขออนุญาตใช้ภาษากลางเด้อพี่น้อง....การเขียนอาจซิวนเ วียน วกวนบ้าง
http://phakhai.ayutthaya.police.go.th/wma/needgohomeMonkan.wma