+เกี่ยวก้อยร้อยกวี+

[sompoi]

เราล้วนผองห้องกวีวจีแยก
ได้ปันแจกแลกจินตนามาพร้อมที่
อยากสร้างสรรในคำกล่าวเราพาที
ใช่เสียดสีพอเสียทีมิสร้างศิลป์
ต่างคนต่างมีความคิดสิทธิ์เต็มที่
จึงควรมีจิตยอมรับนับถือสิ้น
ร้อยดวงใจด้วยจิตรักความเป็นศิลปิน
ใช่ดูหมิ่นเที่ยวติฉินดูบ่ควร

[โป้ยก่าย]

สิให้ต่อว่าจั้งใด๋น้อบาดนี่ กระทู้เพิ่นตั้งไว้คือจั่งความจ่มนี่หละ อิอิ คิดหาความว่าก่อนเด้อ

[โป้ยก่าย]

เป็นมนุษย์สุดนิยมที่ลมปาก
จะได้ยากโหยหิวเพราะชิวหา
แม้พูดดีมีคนเขาเมตตา
จะพูดจาจงพิเคราะฆ์ให้เหมาะความ

จะว่าขมขมอะไรในภิภพ
ไม่อาจลบบรเพ็คที่เข็ดขม
ถึงดาบคมก็ไม่สู้อารมณ์คม
จะว่าลม ลมปากนี้มากแรง

อันขมอื่นดาษดื่นในพื่นหล้า
รสไม่กล้าเหมือนขมลิ้นคมแหลม
รสลิ้นคมขมเจ็บที่เหน็บแนม
เข้ารอนแรมหมักหมมอกตรมตรอม

แม้หวานอื่นดาษดื่นหลายหมื่นแสน
ไม่แม้นเหมือนคำขานที่หวานหอม
รสคำหวานหวานหวนชวนประนอม
สามารถน้อมจิตร้ายให้กลายดี

.............ของท่านสุนทรภู่นะครับ ขออนุญาติเอามาโพสต์

[โป้ยก่าย]

หากบัณฑิตวิวาทกันสัมพันธ์เสื่อม
ก็พลันเชื่อมกันแน่ไม่แปลผัน
แต่พาลเหมือนบาตรแตกแยกจากกัน
ไม่มีวันให้สงบได้พบกัน

บัณฑิตเพียรใจดีไม่ขี้อวด
หมั่นสำหรวจความสอาดไม่พลาดฐาน
มีความสัตย์มิหลงเพลินโลภเกินการ
อรรถสารหวังตลอดนี้ยอดคน


คบบัณฑิตเป็นอย่างจันทร์ข้างขึ้น
ให้ราบรื่นเจริญศรีไม่มีหมอง
ดุจจันทร์ขึ้นแจ่มจ้าระย้ายอง
สีผุจผ่องแสงสุกขึ้นทุกวัน

เมื่อหวังสุขยั่งยืนเป็นพื้นฐาน
ต้องเว้นพาลชาติเลวพาเหลวไหล
คบบัณฑิตให้สนิทเป็นมิตรใจ
ตั้งอยู่ในคำเตือนของเพื่อนดี

คบบัณฑิตโดยลำพังแม้ครั้งหนึ่ง
ก็ได้พึ่งตลอดไปพ้นภัยผอง
คบคนพาลมั่วสุมเป็นกลุ่มกอง
ไม่ปกป้องปล่อยทุกข์เข้ารุกราน

[messy]

''...ร่ายดั้น...''



โน้มกาลลิขิตพจน์ จารบาทบทในกระแส จากแดดวงที่หมาย

สายอักษรสื่อสร้าง ในเส้นทางนิพนธ์ ดลจิตเสพสันต์

ผ่านวัยวันเขียนจด บริบทเจตน์จินต์ โลมแดนดินอักขระ

ประโลมชื่นบทวาด เที่ยงแท้ โดยคำประพันธ์พจน์เร้นหล้า หลั่งกวี ฯ



''...กาพย์ฉบัง ๑๖...''


ร่ายเร้นร่ายเร้ารำพึง ห่มห้วงคำนึง

โดยความห่วงหาอาทร

จึงจำร่ายจดบทตอน เป็นกาพย์เป็นกลอน

มาสื่อโดยคำย้ำนัย

วาดพจน์จารจดบทไป โดยสำนึกใจ

บ่เว้นบ่ว่างทางคำ

สืบสานโดยสันดานนำ แลการกระทำ

เพราะรักษ์ในงานกาพย์กลอน ฯ


------------------------------------------

ลานเทวา

[โป้ยก่าย]

คบกากาโหดให้ เสียพงศ์
พาตระกูลเหมหงส์ แหลกด้วย
คบคนชั่วจักปลง ปลดชอบ เสียนา
ตราบลูกหลานเหลนม้วย ไม่พ้นนินทา

อ่อนสันดานกอบเกื้อ การคา รวะนอ
ในหมู่พรามหณ์สมณ พฤฒพร้อม
ใจไป่คิดมีมา นะหมื่น ประมาทแฮ
ประพฤติความอ่อนน้อม เนื่องได้เกียรคุณ

อ่อนหวานวาจาจกแจ้ว จับใจ ชนแฮ
อ่อนกิริยาฌาสัย สุดสิ้น
อ่อนมรรยาทใคร ยนชื่น ชมนา
อ่อนโอษฐ์สุจริตลิ้น เล่ห์เนื้อเจือทอง

[โป้ยก่าย]

กล่าววาจาอ่อนถ้อย สายัณห์เสนาะ
มธุรกถาไพเราะ เรียบร้อย
ละเอียดอ่อนฟังเพราะ สะดับป่า ระคายแฮ
ชนมักชมใช่น้อย อ่อนฉะนี้มีคุณ

ควรอ่อนน้อม ถ่อมตน ให้คนรัก
อย่าเห่อศักดิ์ ทะนงตัว จะมัวหมอง
เพราะถ่อมลง สูงระหง เป็นพงศ์ทอง
แต่จองหอง ใฝ่สูง ถูกจูงลง

มียศศักดิ์ สูงเยี่ยม จงเจียมจิต
อย่ามัวคิด ฟุ้งเฟ้อ ละเมอหลง
รู้ประมาณ ดีจริง เกียรติยิ่งยง
ยิ่งถ่อมลง ยิ่งเฟื่อง กระเดื่องงาม

ถ้าทนง องอาจ ชาติคนหลง
ยิ่งทนง ยิ่งเร้า ให้เขาหยาม
ยิ่งหัวสูง มุ่งใหญ่ ยิ่งใจทราม
ยิ่งลวนลาม ยิ่งด้อย ถดถอยลง

[บ่าวโจ่โล่]

ช่วยสร้างสรรค์ เตือนจิต มิตรภาพ
ได้โปรดทราบ ณแห่งนี้ กวีศิลป์
ประหนึ่งช่าง เขียนภาพ ล้วนต้องจินตร
เพราะเราคือ ศิลปิน เหมือนเหมือนกัน

ช่วยเติมแต่ง แรงใจ ให้เพื่อนพ้อง
นี่คือห้อง ที่เติม ความสุขสันต์
บอร์ดกวี หมดความหมาย สิ้นลงพลัน
หากพวกท่าน เที่ยวละเลง ข่มเหงกัน