กวีถ่อย ห่าสายฝน

[maanoy]

กวีถ่อย....ห่าสายฝน
โดยหมาน้อย
ละอองฝน โปรยปราย จากสายฟ้า
ใต้ชายคา ชราร่าง เงาตะคุ่ม
สั่นงกงัน ใจหวั่นหนาว ร้าวเกาะกุม
กายไร้ตุ้ม สักผืนผ้า หาไม่มี

หลังคาเก่า ผุกร่อน ตอนฝนตก
ไร้บังปก เม็ดฝน หล่นเม็ดรี้
เซซังซัด ทั้งลม โหมมากมี
คูณทวี ห่าฝน ปนแรงลม

แฝกใบหญ้า หลังคา หลุดปลิวว่อน
เสาผุกร่อน คอนสั่น บั่นทอนสม
ฝาหลุดร่อน กร่อนพัง นั่งทุกข์ตรม
หวังไม่ล้ม พังครื้น คืนนี้เลย.......

น้ำตาเอย ไหลหลั่ง ดั่งสายฝน
ให้ท่วมท้น ร่องริ้ว ผิวแก้มเอ๋ย
ใยฟ้าดิน แกล้งข้า สาสมเชย
ตามเสบย เลยดินฟ้า.. .ข้ายอมตรม......

[auddy228]

อยู่ที่ไหนชายชราน่าสงสาร
ทรมานเหลือสิ้นมิสุขี
เกิดมานานไยทุกข์มากเช่นนี้
ช่างไม่มีใครเขาเข้าดูแล
ลูกหลานเล่าไปไหนกันเสียหมด
ปล่อยให้อดทุกข์ยากลำบากหนอ
อยู่ที่ไหนไกลใกล้ให้เฝ้ารอ
อย่าเพิ่งท้อจะขอช่วยพร้อมหน่วยงาน

[สาวบ้านนา]

สายฝนซ่า พัดพาหัวใจหวั่นไหว

อาวร คนอยู่ใกล ใยทําเช่นนี้

ถึงเวลาแล้วคนดี จะเปลี่ยนไป

ตัวฉันนี้ ไม่อาจเอื่อยเอ่ย

พูดไม่ออก จะบอกยังงัย

สั้นๆคําเดี๋ยว น้องนี้นั้นหนอยังเหมือนเดิม

[โป้ยก่าย]

ฤดูกาลผ่านวัสสาพาใจเศร้า
คาดไถเก่าพร้อมเจ้าทุยรอความหวัง
สองมือเหี่ยวยังไม่สิ้นแรงพลัง
ผู้เฒ่ายังสู้อดทนจนวันตาย

ถึงลำบากแสนรำเค็ญไม่เว้นว้าง
ไม่แรมร้างทุ้งท้องนาถิ่นอาศัย
แดนกำเนิดลูกหลานลาไม่อาลัย
อดทนไปแม้ยากจนทนทรมาน

แม้ร่างกายชราลงคงไม่สิ้น
กลิ่นไอดินสาบโคลนตรมก้มหน้าฝืน
ด้วยสัจจะพลังใจในจึดยืน
ยามค่ำคืนอยู่เคียงกายเป็นเพื่อนทุย