วิสัยโลก โศก สุข ธุระ ย่อมพบปะไปจนกว่าจะอาสัญ

[สาวเมืองกะสิน]

เมื่อเยาว์วัยโลกสวยงามตามความฝัน
คืนและวันผ่านมาพาสดใส
ครั้นเติบใหญ่จึงได้รู้ความเป็นไป
โลกใบใหญ่นี้มีทุกข์สุขปนกัน

ธรรมะรักษาจิต จิตก็ต้องรักษาธรรมะให้คงอยู่ด้วยเช่นกันโลกนี้จึงจะ สงบสุข