sompoi
11-07-2007, 11:10 AM
....สัมพันธภาพที่เรียกว่าความรัก ก่อเกิดขึ้นมาจากแห่งใด หรือเมื่อไหร่ ไม่มีใครสนใจอยากจะถาม ..แต่การที่..การแปรสภาพจากคนคุ้นเคย หรือจากคนที่สนิทสนม..เกิดเป็นความรัก..ซึ่งอาจเป็นส ิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้ว่า..ความรัก คือความเข้าใจ ความห่วงหาอาทร ด้วยความบริสุทธิ์ใจ แบบเพื่อนฝูง คนสนิทคุ้นเคย.. เพราะการวางตัวโดยเริ่มจากตรงนั้น พอดีสำหรับจุดเหมาะที่คนสองคนที่คบกันพึงจะกระทำ แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับการคบหาแล้ว เพราะบางทีการทะเลาะเบาะแว้งกัน ก็มาจากการที่อีกฝ่าย คาดหวังแล้วผิดหวังกับอีกฝ่าย แต่สำหรับความเป็นเพื่อน ไม่มีอะไรที่คาดหวัง นอกจากความหวังดีที่บริสุทธิ์ใจ ..สิ่งนี้คือบ่อเกิดของความเข้าใจ และรู้สึกอันดีต่อกัน...นั่นคือสิ่งที่น่าสนใจ..
....เพื่อนสนิทฉันคนหนึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่สิบห้าปี ที่แล้ว เริ่มตั้งแต่ปีหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยรู้จักและคุ้นเ คยจากซุ้มพักนักศึกษา คณะที่ติดกัน ทำให้เกิดการพบปะ พูดคุยกันในกลุ่มเพื่อนฝูง จนสนิทคุ้นเคยกันดี จวบจนจบการศึกษาก็ยังคบหา กินเที่ยวด้วยกันแบบมิตรสหาย ..จนในบางทีฉันก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ กับสายตา และท่าที รวมไปถึงหนังสือ หรือเพลงที่เพื่อนสนิทคนนี้แต่ง และส่งให้ รวมทั้งจากการแซวของเพื่อนๆในกลุ่มด้วยกันเอง ฉันเองไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่เพราะคิดว่าเพื่อนก็คือเพ ื่อนอยู่ดี และบางทีฉันอาจจะพอใจแล้วในสัมพันธภาพตรงนั้นระหว่าง เพื่อน...
...จวบจนวันนั้น เราก็ยังส่งข่าวกันบ้างในยามที่ห่างกันไปตามโอกาส เมื่อสามารถพบเจอก็นัดกันเลี้ยงในกลุ่มเพื่อนฝูงเดิม ๆ เพื่อถามข่าวคราว สารทุกข์สุขดิบ เที่ยวกันมาอย่างไร จนป่านนี้แม้นวัยจะล่วงเลย ต่างมีหน้าที่ๆต้องแยกกันไป ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมระหว่างเพื่อน จนมาในวันหนึ่งที่ฉันได้มีโอกาศได้มาคลุกคลีกับเพื่อ นสนิทอิกครั้ง เที่ยวตามต่างจังหวัดสวยๆ ดื่มและคุยกันจนดึกดื่นเหมือนเดิม เราต่างไม่มีข้อสงสัยในกัน ฉันหลับไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนเดิม ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่ายังอยากจะนอนต่ออีกสักงี บ พร้อมบ่นว่า."ชั้นยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย รู้สึกอยากงีบต่อสักพักอ่ะ" เพื่อนมันได้ยินรีบสวนฉันทันที " อะไรหล่อนนินะ ยังนอนไม่พอ เสียงกรนซะออกอย่างน้าน ชั้นสิ แทบไม่ได้นอนเลย " บ่นแค่นั้นมันก็ล้มลงนอนต่อ ฉันอึ้งอยู่พักหนึ่ง แล้วถามต่อว่า "มันดังขนาดนั้นเลยเหรอ" เพื่อนมันตอบ คำดียวสั้นๆ "เออ" ฉันก็แค่รู้สึกผิดนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องเอ่ยขอโทษ เพราะความคุ้นเคย ออกขำๆด้วยซําไป..
...มาถึงอีกวันหนึ่ง มีเหตุร้ายที่ทำฉันไม่สามารถนอนห้องคนเดียวได้ จึงโทรเรียกให้เพื่อนมานอนเป็นเพื่อน ฉันเลยถือโอกาสปรึกษาเพื่อนสนิทเรื่องของหัวใจ เพราะบางทีผู้ชายด้วยกันอาจจะรู้อะไรมากกว่าเราซึ่งเ ป็นหญิง มีอยู่คำหนึ่งที่คำพูดของเพื่อนมันทำฉันสะอึก .."เค้าจะทนเสียงกรนหล่อนได้ไหม" นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันหวั่นเรื่องคนรักฉันจะทนมัน ไม่ได้จริงๆ แต่ฉันคิดมากไปกว่านั้น....แล้วเราต่างเข้านอนตามปกต ิ ฉันนอนไปตื่นไป เพราะยังกลัวๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น(ที่ทำฉันไม่สา มารถนอนคนเดียวได้) สักพักเพื่อนมันก็เดินเข้าห้องนํา และรู้สึกว่ามันเข้าบ่อยไปแล้ว มาเฉลยอิกที...มันท้องเสีย..ก็ตอนที่มันนั่งโถส้วมด้ วยเสียงอันดังมากๆ ..เล่นเอาฉันตกใจในเสียงขับถ่ายของเสียของมัน ท่ามกลางเสียงเงียบกลางดึกคืนนั้น..
..ในตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมาแซวมันอย่างรู้สึกกระหยิ่มย ิ้มย่อง "นายบอกว่าชั้นกรนเสียงดังใช่มะ" เพื่อนมันหันมามองหน้าฉันแบบสงสัยๆ ว่านี่มันก็คงจะกรนเสียงดังขนาดนั้นด้วยเหรอ? ..ฉันพูดต่อไปทันทีเลยว่า "..ส่วนต..(เสียงผายลม)ของนายก็ใช่ย่อยนินา ..ทำชั้นที่หลับๆอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาได้เลยอ่ะ" แล้วชั้นก็หัวเราะอย่างดังด้วยความรู้สึกสะใจบ้าง 5555...(ในใจฉันก็อยากล้อมันต่อไปเหมือนกันว่า..แล้ว ใครจะทนเสียงต..นายได้ว้า..เหมือนกัน อิอิ )
..ขอบคุณเพื่อนสนิทของฉัน ขอบคุณความเอื้ออาทรที่มีให้กันเสมอมา และฉันสัญญา..ว่าจะคงรักษาความสัมพันธ์อันงดงามนี้ตล อดไป..บุญรักษาเพื่อนรัก..
.................................................. .................................................. .
....เพื่อนสนิทฉันคนหนึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่สิบห้าปี ที่แล้ว เริ่มตั้งแต่ปีหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัยรู้จักและคุ้นเ คยจากซุ้มพักนักศึกษา คณะที่ติดกัน ทำให้เกิดการพบปะ พูดคุยกันในกลุ่มเพื่อนฝูง จนสนิทคุ้นเคยกันดี จวบจนจบการศึกษาก็ยังคบหา กินเที่ยวด้วยกันแบบมิตรสหาย ..จนในบางทีฉันก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ กับสายตา และท่าที รวมไปถึงหนังสือ หรือเพลงที่เพื่อนสนิทคนนี้แต่ง และส่งให้ รวมทั้งจากการแซวของเพื่อนๆในกลุ่มด้วยกันเอง ฉันเองไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่เพราะคิดว่าเพื่อนก็คือเพ ื่อนอยู่ดี และบางทีฉันอาจจะพอใจแล้วในสัมพันธภาพตรงนั้นระหว่าง เพื่อน...
...จวบจนวันนั้น เราก็ยังส่งข่าวกันบ้างในยามที่ห่างกันไปตามโอกาส เมื่อสามารถพบเจอก็นัดกันเลี้ยงในกลุ่มเพื่อนฝูงเดิม ๆ เพื่อถามข่าวคราว สารทุกข์สุขดิบ เที่ยวกันมาอย่างไร จนป่านนี้แม้นวัยจะล่วงเลย ต่างมีหน้าที่ๆต้องแยกกันไป ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมระหว่างเพื่อน จนมาในวันหนึ่งที่ฉันได้มีโอกาศได้มาคลุกคลีกับเพื่อ นสนิทอิกครั้ง เที่ยวตามต่างจังหวัดสวยๆ ดื่มและคุยกันจนดึกดื่นเหมือนเดิม เราต่างไม่มีข้อสงสัยในกัน ฉันหลับไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนเดิม ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่ายังอยากจะนอนต่ออีกสักงี บ พร้อมบ่นว่า."ชั้นยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย รู้สึกอยากงีบต่อสักพักอ่ะ" เพื่อนมันได้ยินรีบสวนฉันทันที " อะไรหล่อนนินะ ยังนอนไม่พอ เสียงกรนซะออกอย่างน้าน ชั้นสิ แทบไม่ได้นอนเลย " บ่นแค่นั้นมันก็ล้มลงนอนต่อ ฉันอึ้งอยู่พักหนึ่ง แล้วถามต่อว่า "มันดังขนาดนั้นเลยเหรอ" เพื่อนมันตอบ คำดียวสั้นๆ "เออ" ฉันก็แค่รู้สึกผิดนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับต้องเอ่ยขอโทษ เพราะความคุ้นเคย ออกขำๆด้วยซําไป..
...มาถึงอีกวันหนึ่ง มีเหตุร้ายที่ทำฉันไม่สามารถนอนห้องคนเดียวได้ จึงโทรเรียกให้เพื่อนมานอนเป็นเพื่อน ฉันเลยถือโอกาสปรึกษาเพื่อนสนิทเรื่องของหัวใจ เพราะบางทีผู้ชายด้วยกันอาจจะรู้อะไรมากกว่าเราซึ่งเ ป็นหญิง มีอยู่คำหนึ่งที่คำพูดของเพื่อนมันทำฉันสะอึก .."เค้าจะทนเสียงกรนหล่อนได้ไหม" นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันหวั่นเรื่องคนรักฉันจะทนมัน ไม่ได้จริงๆ แต่ฉันคิดมากไปกว่านั้น....แล้วเราต่างเข้านอนตามปกต ิ ฉันนอนไปตื่นไป เพราะยังกลัวๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น(ที่ทำฉันไม่สา มารถนอนคนเดียวได้) สักพักเพื่อนมันก็เดินเข้าห้องนํา และรู้สึกว่ามันเข้าบ่อยไปแล้ว มาเฉลยอิกที...มันท้องเสีย..ก็ตอนที่มันนั่งโถส้วมด้ วยเสียงอันดังมากๆ ..เล่นเอาฉันตกใจในเสียงขับถ่ายของเสียของมัน ท่ามกลางเสียงเงียบกลางดึกคืนนั้น..
..ในตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมาแซวมันอย่างรู้สึกกระหยิ่มย ิ้มย่อง "นายบอกว่าชั้นกรนเสียงดังใช่มะ" เพื่อนมันหันมามองหน้าฉันแบบสงสัยๆ ว่านี่มันก็คงจะกรนเสียงดังขนาดนั้นด้วยเหรอ? ..ฉันพูดต่อไปทันทีเลยว่า "..ส่วนต..(เสียงผายลม)ของนายก็ใช่ย่อยนินา ..ทำชั้นที่หลับๆอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาได้เลยอ่ะ" แล้วชั้นก็หัวเราะอย่างดังด้วยความรู้สึกสะใจบ้าง 5555...(ในใจฉันก็อยากล้อมันต่อไปเหมือนกันว่า..แล้ว ใครจะทนเสียงต..นายได้ว้า..เหมือนกัน อิอิ )
..ขอบคุณเพื่อนสนิทของฉัน ขอบคุณความเอื้ออาทรที่มีให้กันเสมอมา และฉันสัญญา..ว่าจะคงรักษาความสัมพันธ์อันงดงามนี้ตล อดไป..บุญรักษาเพื่อนรัก..
.................................................. .................................................. .