โป้ยก่าย
12-08-2007, 04:13 PM
บางครั้งความรู้สึกดีๆที่เคยมีต่อคนๆหนึ่งได้เฉื่อยช าลงโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
นั้นเป็นเพราะความไม่แน่ใจที่เกิดขึ้น เช่นความเปลี่ยนแปลงในบางอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยสนทนา หรือให้ความสำคัญซึ่งกันและกันในวันที่ผ่านมา
เป็นเหตุที่ทำให้มีความรักสนิทสนมกัน โดยไม้ได้มุ่งหวังว่าจะเป็นคู่รักกันแบบแฟน
เป็นแต่เพียงว่าได้คุยได้พบกันเท่านี้ก็มีความสุขอย่ างเพียงพอแล้ว
ในขณะเดียวกันพอนานเข้าระดับของการคบหากันได้เปลี่ยน ไปคือไม่ได้อยู่ในระดับ
ที่เคยเป็น มีบางครั้งเคยโทรคุยกัน และสนทนากันในทางอื่นด้วยความยินดีพอใจกันทั้งสองฝ่า ยจึงทำให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยความดี เช่นเป็นห่วงกัน บอกรักกันอย่างมีความสุข
มีบางครั้งขัดแย้งกันบ้างแต่ทุกอยางก็เป็นไปด้วยดีคื อเข้าใจกัน
แต่แล้วสมมุติว่าในวันหนึ่ง คุณเป็นห่วงเพื่อนคุณและคิดถึงเพื่อน แล้วโทรไปเพื่อจะ
ถามสุขทุกข์ แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ ไม่จำเป็นไม่ต้องโทรได้มั้ย เอาไว้โทรคุยกันในธุระ
สำคัญดีกว่า โดยที่ไม่ได้ชี้แจงสถานะการณ์ใดๆให้รู้เลย ถามว่าคุณจะคิดอย่างไร แต่ถ้าคิดแบบมีเหตุผลก็คงเป็นเรื่องปกติ แต่มันไม่ปกติสำหรับคุณเป็นแน่
การสนทนาในทางอื่นก็เช้นเดียวกันทุกครั้งดูเหมือนว่า มีความสำคัญยิ่งนักที่ได้เจอกัน
สันทนากันแล้ววันหนึ่ง คุณคิดจะสนทนากับเพื่อนคุณแบบเดิม แต่กลับไม่เหมือนเดิม
คุณจะคิดยังไง เช่นได้รับคำตอบว่า เดียวก่อน ไม่มีเวลา แค่นี้นะ ฉันมีธุระต้องไป
แต่ถ้าพิจารณาแบบมีเหตุผลก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่มันไม่ปกติสำหรับคุณแน่นอน
ถ้าเป็นฉัน จะต้องมีความละอายมาก อาจเรียกได้ว่าถ้าอยู่ในท่ามกลางเพื่อนก็คงหนีไม่
พ้นคำว่าหน้าแตก หรืออาจจะคิดว่า เราไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตเขามากเกินไปหรือเปล่า
เขาอาจจะคิดว่า ธุระอะไรของคุณ คุณมายุ่งกะฉันทำไม คุณไม่ได้มีความสำคัญกับฉันซะหน่อย ความคิดเหล่านี้จึงเป็นเหตุให้เกิดความเฉื่อยชา และสุดท้ายก็คงยุติการคบหากัน
ที่พิมพ์มานี้ไม่ใช่บทความ ไม่มีเนื่อเรื่อง ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นความรู้สึก
นั้นเป็นเพราะความไม่แน่ใจที่เกิดขึ้น เช่นความเปลี่ยนแปลงในบางอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุยสนทนา หรือให้ความสำคัญซึ่งกันและกันในวันที่ผ่านมา
เป็นเหตุที่ทำให้มีความรักสนิทสนมกัน โดยไม้ได้มุ่งหวังว่าจะเป็นคู่รักกันแบบแฟน
เป็นแต่เพียงว่าได้คุยได้พบกันเท่านี้ก็มีความสุขอย่ างเพียงพอแล้ว
ในขณะเดียวกันพอนานเข้าระดับของการคบหากันได้เปลี่ยน ไปคือไม่ได้อยู่ในระดับ
ที่เคยเป็น มีบางครั้งเคยโทรคุยกัน และสนทนากันในทางอื่นด้วยความยินดีพอใจกันทั้งสองฝ่า ยจึงทำให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยความดี เช่นเป็นห่วงกัน บอกรักกันอย่างมีความสุข
มีบางครั้งขัดแย้งกันบ้างแต่ทุกอยางก็เป็นไปด้วยดีคื อเข้าใจกัน
แต่แล้วสมมุติว่าในวันหนึ่ง คุณเป็นห่วงเพื่อนคุณและคิดถึงเพื่อน แล้วโทรไปเพื่อจะ
ถามสุขทุกข์ แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ ไม่จำเป็นไม่ต้องโทรได้มั้ย เอาไว้โทรคุยกันในธุระ
สำคัญดีกว่า โดยที่ไม่ได้ชี้แจงสถานะการณ์ใดๆให้รู้เลย ถามว่าคุณจะคิดอย่างไร แต่ถ้าคิดแบบมีเหตุผลก็คงเป็นเรื่องปกติ แต่มันไม่ปกติสำหรับคุณเป็นแน่
การสนทนาในทางอื่นก็เช้นเดียวกันทุกครั้งดูเหมือนว่า มีความสำคัญยิ่งนักที่ได้เจอกัน
สันทนากันแล้ววันหนึ่ง คุณคิดจะสนทนากับเพื่อนคุณแบบเดิม แต่กลับไม่เหมือนเดิม
คุณจะคิดยังไง เช่นได้รับคำตอบว่า เดียวก่อน ไม่มีเวลา แค่นี้นะ ฉันมีธุระต้องไป
แต่ถ้าพิจารณาแบบมีเหตุผลก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่มันไม่ปกติสำหรับคุณแน่นอน
ถ้าเป็นฉัน จะต้องมีความละอายมาก อาจเรียกได้ว่าถ้าอยู่ในท่ามกลางเพื่อนก็คงหนีไม่
พ้นคำว่าหน้าแตก หรืออาจจะคิดว่า เราไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตเขามากเกินไปหรือเปล่า
เขาอาจจะคิดว่า ธุระอะไรของคุณ คุณมายุ่งกะฉันทำไม คุณไม่ได้มีความสำคัญกับฉันซะหน่อย ความคิดเหล่านี้จึงเป็นเหตุให้เกิดความเฉื่อยชา และสุดท้ายก็คงยุติการคบหากัน
ที่พิมพ์มานี้ไม่ใช่บทความ ไม่มีเนื่อเรื่อง ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นความรู้สึก