ซุมหมู่เจ้า บ่ท่อข่อยดอก

[หนุ่มเมืองกาญจน์]

สมัยก่อนนี้ อวัยวะในร่างกายคนนี่สิเว่ากันได้ หลังจากที่เจ้าของนอนหลับแล้วมามื้อหนึ่งกะ มี มือ/ตีน(เท้า)/แล้วกะ/หำมานั่งปรับทุกข์กัน
มือ = ข่อยหล่ะหลูโตนเจ้าของหลาย เจ้านายใช้แต่ข่อย สิเฮ็ดอิหยัง จับนั่นจับนี่กะใช้ข่อย ล้างก้นกะใช้ข่อย ข่อยหล่ะเบื่อเจ้าสองอันจั่งแม่นสบาย
ตีน(เท้า) = อย่ามาเว้าข่อยนี่ลำบากกว่าเจ้า สิไปไสเจ้านายกะใช้ข่อย ย่างไปฮั่นไปนี่ เทิงเหยียบหนามเหยียบขี่หมากะมี ข่อยนี่เป็นตะหลูโตน
หำ = หยุด...ซุมหมู่เจ้านี่ บ่ท่อข่อยดอก ข่อยนี่ยามมื้อเว็นเจ้านายกะเอาผ้ามาฮัดข่อยไว้ หายใจกะบ่ออก บัดตกยามมื้อคืน กะจั้กพาข่อยไปใส มักสิพาข่อยไปเที่ยวตะในถ่ำมืดๆเปียกๆ พอข่อยเข่าไปแล้ว กะมีแนวมาฮัดคอข่อยกึ๊บบาดหนึ่ง ข่อยตกใจดิ้นออกมา เจ้านายกะดันข่อยเข้าไป ข่อยดิ้นออก เพิ่นกะดันเข่า หลายต่อหลายเทื่อ ข่อยหล่ะวินม่องๆ จนฮากออกมา ฮาลังคืน ข่อยฮากตั้งสองเทื่อ คิดเบิ่งข่อยเป็นตาหลูโตนบ่ ???
|
|
|
|
ปล........เจ้านายทั้งหลายหลูโตนมันนำแนเด้อ อย่าพามันไปดู๋หลาย