..บันทึกประจำอารมณ์..

[nigonigo]

คุณเคยไหมที่อยากจะเขียนหรือบันทึกความรู้สึกใดๆ ที่คุณไม่สามารถจะบอกกล่าวกับใครๆได้ คุณเคยไหม ที่มีบางอารมณ์อยากจะซื้อไดอารี่สวยๆสักเล่มมาไว้เขี ยนอะไรก็ตาม และพอคุณได้มันมาคุณก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้น อาจจะมีเขียนลงบ้างหนึ่งถึงสองแผ่น สุดท้ายแล้ว เมื่อคุณมาย้อนอ่านมันในเวลาต่อมา (ที่ไม่ใช่อารมณ์ของคุณในตอนนั้นแล้ว) คุณก็ฉีกมันทิ้งเสียหมด สุดท้ายหน้าต่อๆมาก็ว่างเปล่า พร้อมกับความเยินของไดอารี่ จากการถูกฉีกไปในช่วงแรกๆ ..ก็แค่นั้น เป็นอันถึงการอวสานของไดอารี่เล่มนั้น ..แต่แปลกที่ยังมีเล่มใหม่ๆต่อๆมาแบบนั้นซําๆ และจบลงเอยเช่นเดียวกัน คือถูกฉีกขาดไปในช่วงต้นๆที่มีการบันทึกลง และถูกทิ้งให้ว่างเปล่าไปจนเก่าตามกาลเวลา เล่มแล้วเล่มเล่า ..

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น หรือเป็นเพราะแท้ที่จริงแล้วเราไม่พร้อมที่จะบันทึก หรือเปิดเผยความรู้สึกของเราใดๆเลย หรือเพียงแค่อยากระบายอะไรก็ตามในช่วงนั้นๆ คงไม่มีอะไรจะเหมาะเท่าแผ่นกระดาษที่ว่างเปล่าสักแผ่ นในตอนนั้น เท่านั้นหรือ ถ้าหากจะระบายด้วยการพูดคุยกับใครสักคนได้ กระดาษแผ่นนั้นก็คงไม่มีความหมายอิกต่อไป อืมม มันใช่..

ในวันนี้ฉันมีแป้นพิมพ์แทนกระดาษ และพร้อมที่จะมีผู้คนที่อยากจะรับฟังสิ่งที่ฉันอยากจ ะพูดไป แต่ความรู้สึกของฉันก็ยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม บางทีฉันอาจจะมีคนที่รู้ใจแต่เป็นคนที่ฉันไม่รู้จักก ็ได้ แค่นั้นก็น่าจะเพียงพอแล้ว ฉันคิด แต่ที่จริงแล้วมันไม่พอหรอก เพราะธรรมชาติมนุษย์ได้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างมีระบอบตา มครรลองของสัจธรรมแล้ว เมื่อรู้สึกดี ก็อยากจะสัมผัส(ด้วยโสตประสาทรับรู้ทุกด้าน)..

เอาเถอะ ฉัน..ก็ยังคงจะต้องค้นหาความหมายของไดอารี่คู่ชีวิตข องฉันต่อไป อย่างน้อย ในตอนนี้ฉันเริ่มอยากเขียนมันอิกครั้ง และนั่นคงหมายถึงการเริ่มต้น กับทุกๆอย่าง ความหมายและการเดินทางของชีวิต ที่ฉันไม่เคยกล้าจะบันทึกมันลงเลยสักครั้ง ฉันจะทำมันได้ไหม หรือจะยังคงเป็นเหมือนเช่นเดิม..

10-02-2008

[Gay_Sisaket]

คุณเคยไหมที่อยากจะเขียนหรือบันทึกความรู้สึกใดๆ ที่คุณไม่สามารถจะบอกกล่าวกับใครๆได้ คุณเคยไหม ที่มีบางอารมณ์อยากจะซื้อไดอารี่สวยๆสักเล่มมาไว้เขี ยนอะไรก็ตาม และพอคุณได้มันมาคุณก็ปล่อยมันไว้อย่างนั้น อาจจะมีเขียนลงบ้างหนึ่งถึงสองแผ่น สุดท้ายแล้ว เมื่อคุณมาย้อนอ่านมันในเวลาต่อมา (ที่ไม่ใช่อารมณ์ของคุณในตอนนั้นแล้ว) คุณก็ฉีกมันทิ้งเสียหมด สุดท้ายหน้าต่อๆมาก็ว่างเปล่า พร้อมกับความเยินของไดอารี่ จากการถูกฉีกไปในช่วงแรกๆ ..ก็แค่นั้น เป็นอันถึงการอวสานของไดอารี่เล่มนั้น ..แต่แปลกที่ยังมีเล่มใหม่ๆต่อๆมาแบบนั้นซําๆ และจบลงเอยเช่นเดียวกัน คือถูกฉีกขาดไปในช่วงต้นๆที่มีการบันทึกลง และถูกทิ้งให้ว่างเปล่าไปจนเก่าตามกาลเวลา เล่มแล้วเล่มเล่า ..

มันมีค่าตรงที่ ตอนมาอ่านย้อนหลังมาอ่านแล้วทำให้รู้ว่า
สิ่งที่เราได้ตัดสินใจทำลงไปช่วงนั้นเวลานั้น เราตัดสินได้ดีหรือเปล่า
ถูกหรือผิด มันเตือนให้เราไม่กลับไปทำสิ่งผิดเดิมๆอีก
บางทีมันยังทำให้เรายิ้มได้ เมื่อคิดย้อนกลับไป ตอนที่เราได้ทำอะไรดีๆ
เพื่อตัวเองหรืออาจกับคนรอบข้าง


เขียนเถอะครับ ดีออก..ผมจะช่วยอ่านนะครับ :g

[ขอโทษที่คิดถึง...เด็กดื้อ]

เด็กน้อยจะมีสมุดบันทึกหลายเล่ม...เขียนบ่จบจักที...
อาการเขียนแล่วฉีดทิ้งกะเป็นเสมอ...อิอิอิ...แต่กะมั กบันทึก
มันเป็นเหมือนกับการระบาย...แล่วมันกะทำให้ความบ้าลด น้อย...อิอิอิ

[เจ้าซายน้อย]

ก่อนจะมีชีวิต ย่อมมีความว่างเปล่ามาก่อนเสมอ กระดาษก็เช่นกัน ก่อนจะมาเป็นกระดาษขาว คงไม่ต้องสาธยายถึงกระบวนการก่อนที่จะมาเป็นกระดาษสั กหนึ่งแผ่น....
....ชีวิตก็เช่นกัน....

เคยได้ยินขำขันเรื่องนี้มั๊ย :
ลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้าไปในร้านจำหน่ายสมอง พนักงานขายแนะนำสมองบนชั้นโชว์ทีละก้อน "ก้อนนี้ราคาหนึ่งแสนบาท เป็นของนักวิทยาศาสตร์ที่เรืองนามผู้ประดิษฐ์ยานอวกา ศไปดาวอังคาร เขาใช้สมองก้อนนี้คิดมาตลอดชีวิตไม่เคยหยุด "
" ก้อนนี้ล่ะ? "
" ก้อนนี้ราคาห้าแสนบาท เป็นของอาจารย์มหาวิทยาลัย เขาเขียนตำรามากว่าร้อยเล่ม คิดค้นสูตรต่างๆมากมาย "
" แล้วก้อนนี้?..."
" ก้อนนี้ราคาหนึ่งล้านบาท เป็นของคนโง่... "
"ทำไมสมองของคนโง่ถึงแพงกว่าของคนฉลาด?"
"เพราะว่ามันยังไหม่เอี่ยม ไม่เคยถูกใช้มาก่อนน่ะซี"

คนเรานี่ก็แปลก เรามักจะอายตัวเองอยู่เสมอ เมื่อเวลาผ่านแล้วละรึกย้อนมองกลับมาดูตัวเอง เรามักจะปาดป้ายสิ่งต่างๆลงบนกระดาษหรือสิ่งสะอาดต่า งๆอยู่เสมอ....

....เรามักจะอายไดอารี่ของตนเอง แต่เราสนุกเมื่อได้อ่านไดอารี่ของคนอื่น....
....เขียนมาให้พวกเราสำราญเถิด....

[nigonigo]

.กับบางอารมณ์..รับวาเลนไทน์..

ฉันเป็นผู้หญิงคนนึงที่เหมือนผู้หญิงทุกคนทั่วๆไป ที่มีบางวันที่ระดับฮอร์โมนสูงๆตําๆ ฉะนั้นอารมณ์จะผลันเปลี่ยนไปตามเหตุฉะนี้ อันนี้คุณผู้หญิงทุกคนคงทราบดี อาจจะมีขี้งอน เอาแต่ใจ.. มาก น้อย ก็แล้วแต่ละคน..

และเมื่อยามมีรักก็อยากได้ความรักจากคนรัก และมักทำอะไรก็ตามที่ดูเหมือนงี่เง่า และแสดงนิสัยที่แย่ๆ หรือเหมือนจะเอาแต่ได้..วรรคสุดท้ายนั่นคือคำพูดที่อ อกจากปากคนรักของฉัน..

ฉันรับรู้แล้วก็ได้แต่ครุ่นคิดไปมา ว่าฉันทำตัวดูแย่เช่นนั้นกับคนที่ฉันรักและแคร์ได้ไง ฉันเฝ้าถามตัวเองอยู่อย่างนั้น คำตอบที่ได้กลับมาก็มีเหมือนอย่างเดิมคือ เพราะรักเธอ ทั้งหมดที่ฉันได้แสดงออกไป ไม่ว่ามันจะออกมาในรูปแบบไหนก็ตาม อาจจะเอาแต่ใจ อาจจะงี่เง่า ขี้หงุดหงิด โวยวาย ปากร้าย เห็นแก่ตัว นั่นเป็นเพราะว่าในโลกของฉัน มีแต่เธอเท่านั้น ทุกอารมณ์ที่ผู้หญิงคนนึงพึงจะมีและแสดงออกก็คือกับเ ธอเท่านั้น..คนรัก

ในใจฉันบอกตัวเองไปอย่างนั้น แต่เชือ่ไหมฉันไม่กล้าแม้จะพูดกะเค้าเลย ฉันแค่คิดฉันรู้ตัวอยู่คนเดียวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นว่าเค้าจะรับรู้หรือเปล่า แม้ปรารถนาลึกๆฉันก็ปรารถนาให้เค้ามาเข้าใจฉันในส่วน นี้ ซึ่งนั่นก็เป็นพราะว่าฉันรัก และแคร์เค้าไม่ใช่หรือ ..

มาถึงตอนนี้ สิ่งที่ฉันอยากทำที่สุด ก็คงจะไม่พ้นสิ่งนี้คือ อยากจะแสดงความรักที่เป็นเหมือนผู้ให้ให้กับเธอบ้าง อยากให้เธอได้รับรู้ความรู้สึกได้รับ อย่างที่ฉันได้รับบ้าง ฉันไม่รู้หรอกว่าต้องทำขนาดไหน แต่รู้สึกอยู่ในใจตัวเองเสมอว่าฉันควรทำอะไรก็ตามที่ อย่างน้อยก็ไม่น่าจะทำให้เธอต้องรู้สึกกับฉันว่า เห็นแก่ได้อิก..

..ช่วยบอกฉันที..ที่รักของฉัน..
12-2-1008

[nigonigo]

...เมื่อฉันตกอยู่ในวังวนของตัวฉันเอง...

..วันนี้..ฉันสับสนกับตัวเองมาทั้งวัน..หรืออาจเป็นเ พราะอะไรก็สุดจะทราบได้ ทำให้อารมณ์ปรับเปลี่ยนไป ..ความที่รู้สึกที่คล้ายกับว่า ..เราเดินมาไกลโพ้นนักหนา ..ผ่านช่วงวิกฤษและสิ่งกีดขวางในช่วงระยะทางมาได้เหม ือนจะดี .แต่แล้วกลับมารู้สึกไม่แน่ใจว่าตัวเองมาผิดทางหรือเ ปล่า ที่แย่กว่านั้นกลับรู้สึกว่าเรามาทำอะไรที่ตรงนี้.. และเหมือนเราบ้าไปที่พอถามตัวเองแล้ว ..กลับไม่มีคำตอบกลับมาได้ ..มันทำเอาเราแย่.. คนที่มีนิสัยตรงๆ ห่ามๆ และมักทำอะไรชัดเจนอย่างฉันเลยจมนิ่งอยู่กะตัวเองทั้ งวัน บ่นเพ้อไปกะใครเค้าก็คงไม่เข้าใจเท่าในใจตัวเองที่รู ้ทั้งเหตุและผลดี แต่กลับตอบคำถามตัวเองไม่ได้ ..แปลก..

วังวนที่เราสร้างขึ้นมาเอง แล้วเราก็หลงอยู่กับมันซะเอง ..เพราะอะไรหรือ??.. ใจเรานั่นเอง เราไม่เข้าใจเรา..จนนำพาไป..ทำให้ไม่เข้าใจคนอื่นด้ว ย ..ฉันจะหนีวังวนนี้ออกไปได้ยังไง เพราะแค่ขณะพูดออกไป ฉันยังทำไม่ได้ ฉันกลัว..ฉันยังอยู่ในโลกของตัวเอง และยังต้องพยายามหาทางออกกับวังวนนี้ ..

หรือมนุษย์เราก็มีอยู่เพียงเท่านี้ ..พยายามค้นหา เหตุ และผลขึ้นมาหักล้าง เพื่อหาทางออก ให้ตนเอง โดยหารู้ไม่ว่า เหตุและผลที่ว่านั้น ก็แค่เป็นอะไรที่ตนเองสร้าง หรือ สมมุติขึ้นมา เพื่อประโลมใจตนเองเอง ฤาจะเหมือนดังว่า ใจเราเอง ที่ลวงเราเอง และเราก็ไม่สามารถควบคุมจิตใจ และจินตนาการของเราไว้ได้ ตราบจนเราสิ้นใจ...

[เต็มใจให้เธอ]

การเขียน ก็เป็นการเล่าอาการ หรือความรู้สึกลึกๆ ที่ระเอียดอ่อนของคนๆหนึ่ง
ที่ไม่มีใครได้รู้มาก่อน
เขียนเถอะนะ ยังมีผู้คนอีกมากมายอยากจะอ่าน และติดตาม 8)

ขอบคุณสำหรับการบอกเล่า...........ครับผม :)

[nigonigo]

..ความกลัวที่เป็นสัมผัสที่หก ที่อาจจะบอกอะไรเราบางอย่างล่วงหน้าแก่เรา แล้วมันก็เป็นไปตามนั้น หรือบางที ชีวิตเราอาจถูกกำหนดไว้แล้ว ..ปล่อยมันเป็นไปตามนั้นเถิด หากฝืน ก็รังแต่จะบอบชํากว่าเดิมเท่านั้นเอง..

[Oo กามเทพน้อย oO]

>> :p

กามเทพน้อยสิก้อชอบบันทึกเหมือนกันเย้ย

บันทึกไดอารี่ในบ้านมหาแล้วน๊า

อยู่ที่บ้านบางทีเวลาว่างๆ ยังเขียน

เรื่องราวดีๆ ลงสมุดไดอารี่ที่มีอยู่ด้วยจ้า

( ชอบเขียนบันทึกเป็นชีวิตจิตใจเลยแหละ อิอิ ) 8)

ไดอารี่เหมือนเป็นตัวกลางที่ให้เรา

ได้สื่อสารเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงชีวิต

ของแต่ละวันที่ผ่านไป ..

ซึ่งมันทำให้สิ่งเหล่านั้นที่เกิดขึ้นมีคุณค่าเพิ่มข ึ้นอีก

-+-+-+-

.. * DiarY * ..