ย้อนรอย....บ้านมหาพาแลง ตอนที่ 3

[เฒ่าจังไร]

หลังจากที่รับปากกับเธอแบบส่งเดช ว่าจะพาเธอไปงานบ้านมหาพาแลง เราก็มีโอกาสได้เข้าไปในห้องแชต และได้คุยกับน้องสาวที่น่ารักหลายคน ไม่ว่าจะเป็นหมูหวาน (หมูอ้วน) บ่าวไทเลย สาวดิวส์ น้องนิ่ม และอื่น ๆ รวมทั้งได้แอบดูการตั้งกระทู้ของหลาย ๆ คน ไม่ว่าจะเป็น คุณครูตุ๊กตา ซึ่งจะเน้นออกแนวกลอนรักหวานโรแมนติก ทำให้เรานึกภาพออกมาได้เลยว่า หล่อนต้องสวยและน่ารักอย่างแน่นอน ส่วนผู้ชายก็ดูแค่ผ่าน ๆ ถือว่าธรรมดา ๆ (อิ อิ) และได้มีโอกาสคุยกับหมูอ้วนทางโทรศัพท์ ยิ่งทำให้อยากมาบ้านมหาพาแลงมากยิ่งขึ้น เพราะเสียงเธอหวานจับใจ โป๊ก ! ! เพี๊ยะ โอ้ย...เสียงใครตบกระบาลเราวะเนี่ย โอ้..แค่นึกก็เสียวแล้วล่ะ ฮ่า ๆ ๆ พุทโธ ๆ ๆ ๆ

พรุ่งนี้ (8 มี.ค.51) งานมหาพาแลงแล้วนะพี่ หล่อนเตือนเราเพื่อเน้นย้ำ เราก็ได้แต่ตอบว่าถ้าไม่เล่นเน็ตดึกจะพาไป หล่อนหันกลับไปหน้าคอมฯ ต่อ และเล่นอยู่จนถึงตอนเย็น จากเย็นถึงค่ำ จากค่ำถึงดึก เราตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ หล่อนก็ยังเล่นอยู่ เราก็เริ่มหงุดหงิด เอ๊ะ...แล้วหล่อนจะนอนตอนไหนวะเนี่ย เราเข้าไปนอน เสียงหล่อนค้นหาของฝากก๊อกแก๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ทั้งคืน อันนี้จะไปฝากคนนั้น อันนั้นจะไปฝากคนนี้ในงาน หล่อนพึมพำ

หล่อนเตรียมของฝากเสร็จ หล่อนนอนตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาตอนเช้าอีกทีก็เห็นหล่อนนั่งอยู่หน้าคอมฯ เหมือนเดิม แต่หล่อนไม่มีอาการอิดโรยเลยสักนิด กลับมีหน้าตาแช่มชื่นอย่างประหลาด

8 มี.ค.51 งานมหาพาแลงจะเริ่มลงทะเบียน 5 โมงเย็น แต่ 4 โมงครึ่ง หล่อนยังอยู่หน้าคอมฯ และงุ่นง่าน ๆ กับการเตรียมของฝากอยู่ เรามองเวลาแล้วบวกลบคูณหาร ด้วยความกังวลใจยิ่งนัก หากเราเดินทางและรถติด เราจะทันมวยชิงแชมป์โลกที่ถ่ายทอดจากญี่ปุ่นตอน 6 โมงเย็นมั้ยเนี่ย เธอบอกให้เราดูมวยเสร็จก่อนแล้วค่อยเดินทาง

มวยเริ่มชกเวลา 18.00 จบ 18.30 เราเดินทางออกจากบ้านเกือบ 1 ทุ่ม มาถึงซอยลาดพร้าว 35 แท็กซี่เลี้ยวเข้าซอย ประมาณ 300 เมตร (แม้ว) หากเราหลงขึ้นรถเมล์แล้วลงหน้าปากซอย คงลิ้นห้อยแน่ ๆ จ๊าก ! ! ! เนี่ยนะ 300 เมตร ฮ่า ๆ ๆ (วัดตอนไหนครับเนี่ย)

รถแท็กซี่พาพวกเราเดินทางตามลายแทง มาถึงร้านครัวแสงดาว ทันทีที่เราลงจากรถ เราได้ยินเสียงหมอลำดังออกไป ทำให้เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก จะเอายังไงกัน จะถอยหรือว่าจะเข้า หล่อนบอก "มา ตามข้าพเจ้ามา" ระยะทางจากรถแท็กซี่มาหาร้าน ประมาณ 50 เมตร ทำไมเรารู้สึกว่ามันไกล เหมือน 50 กิโลเมตร วะเนี่ย อิ อิ

แล้วเมื่อไปถึงเราจะทำหน้าอย่างไรหนอ เพราะต่างคนต่างไม่รู้จักกัน เราเดินไปฉีกยิ้มไปเพราะความเคอะเขิน หล่อนถามตรงจุดลงทะเบียนว่าใครคือบ่าวเซียงน้อย ใครคือบ่าวคนเดิม หล่อนยกมือไหว้อย่างคุ้นเคย และทั้งสองท่าน ก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง ทำให้เราอบอุ่นขึ้น ความเคอะเขินเริ่มเบาบางลง

ขณะที่กำลังเซ็นชื่อลงทะเบียน เรากวาดสายตาไปรอบ ๆ แง้....กัว :-[เราไม่รู้จักใครซักคน เราเลยดึงสายตากลับมาทักทั้งสองท่าน ท่านมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ผายมือเชิญเราไปนั่ง

เรา......(อ่านต่อตอนที่ 4)::)::)::)

[nuzing]

ถ้อยคำ สำนวน อ่านแล้วประทับใจ ฟ่าวเขียนๆสิมาติดตามตอนต่อไปจ้า (t:g

[ตุ๊กตาไล่ฝน]

ปานได๋จะมีตอน 4 ค๊าตุ๊กรออ่านค่า ติดงอมแงม เลย อิอิ

[ฟากฟ้า]

ป๊าดด.... ลีลาในการเขียนแหม๋ปานนักเขียนนิยายมืออาชีพ
ฟ้าวๆเข้าเด้อจะมารออ่านตอนต่อไป... อ่านแล่วสนุกดี
หรือถ้าไปเขียนนิยายรับรองต้องขายดีแน่ๆ

[Oo กามเทพน้อย oO]

>>

อ่ า น แ ล้ ว ติ ด ง อ ม แ ง ม จิ ง ๆ น๊ า .. อิ อิ !!

เขียนได้ดีมากๆ เยยค๊า " คุงพี่เฒ่าฯ "

ก า ม เ ท พ น้ อ ย จ ะ ติ ด ต า ม ร อ ต อ น ที่ 4 เ ด้ อ ค๊ า :p

-+-+-+-+-

http://baanmaha.us/up-img/users/public/k481341076709_4250158f35.jpg

.. * LovaBle * ..

[ติ๊กต็อค]

ติด คือกันกับเอื้อยตุ๊กละค่า อ่านยามได๋ ปานได้อ่าน หนูหิ่น อินเตอร์ ม่วนๆๆๆๆ:g

[เฒ่าจังไร]

ขอบคุณที่ชมครับ ว้าย กางเกงเปียกหมดแล้ว เขินจนเยี่ยวราดเลยอ่ะ :g

[มั่วหน่าฮ่าน]

ฮ่าๆๆ...บรรยายได้อรรถรสอีหลี เยี่ยม...ครับ...นับถือๆ8)

[บ่าวไทเลย]

อ่านแล้วกะคิดภาพไปนำนั่งหัวเราะผุเดียวไปนำ จนหมู่หว่าบ้าแล้ว บรรยายได้ดีอิหลีครับ อ่านเรื่องราวของเพิ่นแล้วกะย้อนกลับมาคิดถึงตะของ เป็นตาอยากหัวคัก goog2

[ขอโทษที่คิดถึง...เด็กดื้อ]

อ้ายที่แสนดีจ๋า...อ่านจบแล่วมีหลายอย่างเลยนะที่อ่า นลืมไป...วันที่ 7 มี.ค.51 ฟ้าถล่ม...หัวใจสลายอีก...เพราะนิสัยเสียของเด็กน้อย ...เล่นบ่เลิก...อิอิอิ...อ้ายโกรธบ่แม่นติ...จำบ่ได ้ติ...บอกว่ากูบ่พามึงไปแล่วนะ (ขอโทษที่ต้องใช่ภาษานี่...เป็นภาษาที่อ้ายมักพูดในเ วลาโกด...รู้ไหมคนฟังหัวใจสลายเลยนะ)...เด็กน้อยกะเง ียบนิดหนึ่งตอบไปด้วยใจบ่เต็มร้อย...บ่ไปกะอย่าไปเด็ กน้อยจองแล่วเด็กน้อยกะต้องไปแล่ว...ไปกลับมักหล่ากะ ได้ (แต่ในใจเสร็จล่ะที่นี้กะเด็กน้อยบ่เคยไปไสคนเดียวเน ๊าะ..นั่งแท็กซี่คนเดียวยังบ่กล้าเลยพี่น้อง)...แต่ใ นใจคิดว่ากะเฮาแจ้งชื่อบอกลุงมหาแล่วนี่นาบ่ไปบ่ได้ด อก...มันเป็นคืนที่เด็กน้อยแย่สุด ๆ นะ...นอนหลับไปด้วยความทุกข์ระทม...พูดแค่นั่นเด็กน้ อยกะเงียบ...ซึ่งปกติเด็กน้อยสิบ่ยอมง่ายดอกนะ...

ตื่นเช้าขึ้นมาเด็กน้อยกะเลยบอกอ้ายว่าจัดบ้านใหม่ดี บ่ย้ายคอมมาไว้ไกลหูอ้ายซะ...อ้ายทำทีไม่เห็นด้วยและ ด้วยเหตุผล 108 1009 ของเด็กน้อยอ้ายเพิ่นกะเลย...ตกลงตามนั่น...ลื้อของจ ัดบ้านกันไป...เด็กน้อยกะเลยไปซักผ้า...กลับมาเข้ามา อีกทีอ้ายเพิ่นลื้อของเต็ม...แล่วกะนั่ง งง บ่รู้สิจัดอีหยังไปจังใด๋...เด็กน้อย 000 เพราะตอนเช้าเด็กน้อยต้องได้เปิดเว็บลุงมหาแล่ว...อิ อิอิ

เด็กน้อยซักผ้าเรียบร้อยแล่ว...กะมาซอยเพิ่นจ้า...ย้ านบ่หม่องมาไว้นี่ ย้ายอันไปไว้หม่องฮั่นบ่ลงล็อคจักที...สิเที่ยงแล่วข ้าวเช้ากะบ่ได้กิน...อ้ายกะเลยบอกให้มักหล่าไปซื้อก๋ วยเตี๋ยวมาให้กิน...มักหล่ามันกะจัดให้ซื้อมาสามถุง. ..แล่วการวางตำแหน่งจัดของกะเริ่มเข้าที่...เหลือแต่ ต่อคอมเท่านั้น..อ้ายเพิ่นกะเลยไปกินกะเตี๋ยวก่อน... เด็กน้อยอยากให้ต่อคอมก่อนสิตายเพราะอยากเล่นที่สุดแ ล่วนะ...ครึ่งวันแล่วยังบ่ได้เปิดเว็บลุงมหาเลยนะ... แต่กะบ่กล้าบอกเพราะมีความผิดแต่ตอนกลางคือแล่ว...แล ่วเด็กน้อยกะเลยตอ้งทนรอคอยแบบหงอย ๆๆ..ก้มหน้าจัดของเข้าที่ไป

พออ้ายเพิ่นกินเสร็จกะมาต่อคอม...พี่น้องบ่อยากบรรยา ย...แบบคลั่งต่อเน็ตบ่ได้...แล่วมีหน้ามาบอกว่าจำบ่ไ ด้แล่วนะ...โอย! พี่น้องถ้าบ่มีความผิดล่ะเด็กน้อยคงสิด่ากระเจิง...แ ต่กะมีนิดหน่อยอยู่...000 แมะ...สรุปมักหล่าเก่งกว่าหมู่มันกะบอกนั่นบอกนี่ว่า มันสิเปิดได้จังใด๋ตัวโมเด็ม โมหยังของมันดอก...ว่าไฟขึ้นบ่ครบ...ที่นี่กะมีแต่คน เก่งแล่วขยับนั่นขยับนี่...และในที่กะเปิดตอนบ่าย ๆๆ...พอเปิดได้เด็กน้อยกะแล่นเข้าห้องแซทเลยจ้า

วันนั้นสรุปเด็กน้อยบ่ได้กินข้าวเช้าและเที่ยงเลย... .และเล่นไปจนถึงประมาณ 3 หรือ 4 โมงมั้ง...อ้ายเพิ่นกะตกลงบอกว่าไปเตรียมตัวได้แล่วม ันสิรถติด...พูดแบบนี้หมายความว่าอ้ายสิพาไปแล่ว (เด็กน้อยกะบ่พูดอีหยัง...บ่อยากพูดไปหลายฟื้นความเก ่าเดี๋ยวสิแย่ไปอีก...เงียบแล่ว)...เข้าห้องแซทคนที่ จองว่าสิมางานกะบอกว่าบ่ได้ไป...เด็กน้อยเริ่มหมดม่ว นแล่วผุนั้นกะบ่ไปผุนี้กะติดงาน...ในใจนึกว่าเอ้าคือ ว่าแบบนั้นน้อ...แล่วของฝากที่เด็กน้อยเตรียมไว้ ว่าสิเอาไปฝาก อ้ายปอบ ลูกหิน และคุณครู คงสิเป็นหมั่นแล่วมั้ง...แล่วคุณครูบอกว่าไปเด็กน้อย กะเลยตัดสินว่างั้นเตรียมไปกะแล่วกัน...ฝากคุณครูให้ อ้ายปอบกะได้...เพราะอ้ายปอบเว้าเหมือนกับว่าถ้าเสร็ จธุระแล่วสิแวะเข้ามาประมาณนั่น...แล่วลูกหินบอกว่าบ ่ได้ไปเด็กน้อยกะเลยเอาของฝากนั่นไปฝากอ้ายผีต่อจ้า. ..

ด้วยความชักช้าของเด็กน้อยเช่นเคย...รีดผ้า อาบน้ำ แต่งตัว เสร็จประมาณ ห้าโมงได้มั้ง...อ้ายกะบ่นว่าสิบ่ทันมวย...สิเอา ทีวีน้อยไปนำ...เด็กน้อยรู้สึกรำคราญจังเลย...กะเลยบ อกว่าเอาเบิ่งมวยก่อนซะแล่วจังไปกะได้ (เว้าแบบนั้นเด็กน้อยหงิดหงุดที่สุดเพราะเด็กน้อยตั้ งใจไว้ว่าไปเร็วสิไปต้อนรับทุกคนแล่วกะให้ขอลายเซ็นน ำนั่นนะ...นั่นคือที่คิดไว้)...เด็กน้อยกะเลยเล่นแซท คอยอ้าย...พอได้เวลากะออกเดินทางไปถึงกะมาณทุ่มกว่า ๆ มั้ง...พอลงรถได้ยินเสียงหมอเอกชัยร้องเพลงอยู่...ม่ วน ๆๆ...พอลงจากรถแท็กซี่ไปแล่ว...เด็กน้อยตั้งหลักอยู่ เก็บเอ็มพีสามเข้ากะ...แค่เก็บเด็กน้อยกะแสนสิลีลา.. .กะเพราะว่าในใจกล้า ๆ กลัว ๆ เข้าไปเจอคนที่บ่เคยรู้จักกันสิทำแบบใด๋น้อ...อิอิอิ

ใช้เวลาพอสมควรนะ...เบิ่งหน้ากันกับอ้ายแล่วกะพูด ปะอ้าย...อิอิอิ...ใจดีสู้เสือคับผม...พอไปถึงตรงจุด ลงทะเบียนกะเจอหนุ่มเสื้อสีฟ้า (อ้ายบ่าวคนเดิม)...ดูแล่วซงใจดี...ให้ลงชื่อลงทะเบี ยน และมีอีกคนหนึ่งอ้วน ๆ (อ้ายบ่าวเซียงน้อย) ยืนข้าง ๆ กัน เด็กน้อยกะสวัสดีทักทายทั้งคู่ แล่วกะลงทะเบียน จ่ายสตางค์ ...ตอนรับด้วยความอบอุ่น...ช่วงที่รอให้อ้ายบ่าวเซีย งน้อย..เขียนป้ายชื่อให้นั่น เด็กน้อยมองไปเจอเอื้อยคนหนึ่งผมหยิก ๆ (เอื้อยติ๋ม)..ยิ้มให้หวาน ๆ ประทับใจ...นี่คือประทับใจแรก...พอลงทะเบียนเสร็จอ้า ยบ่าวกะพาไปนั่ง พร้อมกับแนะนำให้ไปตักอาหารมากินจ้า..แล่วเด็กน้อยกะ ได้นั่งโต๊ะเดียวกับสาวนิ่ม อ้ายผี คุณครู พี่จ๊ะเอ๋ อ้ายคนตระการ น้องหมูอ้วน น้องเก่งคนเลย อ้ายบ่าวไทเลย และพี่นานา (พี่นานาไม่ใช่คนอีสานเพลงกะบ่รู้เรื่อง...เด็กน้อยส ิแปลกะบ่รู้สิแปลแบบใด...ดูแล่วพี่นานาสนุกกว่าหมู่จ ้า)...แล่วคนที่บ่รู้จักกันกะม่วนสุดเลยจ้า...อ้ายบ่ าวเซียงน้อยกะเป็นห่วงทุกคนบอกให้ไปตักอาหารมากินได้ ...บอกแล่วบอกอีก...ย่านแต่พี่น้องบ่อิ่ม...

อยากบอกอ้ายบ่าวว่าอิ่มใจกิน..เลยกินอีหยังบ่ลงแล่วจ ้า....อิอิอิ...สรุปแล่ววันนี้เด็กน้อยมีความสุขที่ส ุดเลยจ้า...ถ่ายรูป...แล้วกะไปรอลัดทางผุลางคนที่คิด ว่าเพิ่นอาจสิมานั่นแมะ...และแล่วกะบ่มาซะงั้น...งาน พาแลงบ้านลุงมหาครั้งที่ 1 เด็กน้อยขอมอบใบประกาศให้เลยว่าจัดได้ยอดเยี่ยมที่สุ ด..ม่วนอบอุ่น...นี่คือความทรงทรงจำที่ประทับใจไปตรา บนานแสนนานจ้า...ขอบคุณที่จัดงานนี้ขึ้นมาจ้า...อ้าว รางวัลให้อ้ายบ่าวเซียงน้อย และอ้ายบ่าวคนเดิม...จุ๊บ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จ๊ะ...อิอิอิ

[น้องโบว์]

อ่ะเจิ๊ดดดดดดดดด ป๊าดดดดดดดด เขียน ได้ดีกว่านิยายบางเรื่องอีกจ้า ม่วนนั่งอมยิ้มยุผุเดียวเลยนี้

[เฒ่าจังไร]

ตอบ...เด็กดื้อ..คนมึนบอกยาก ...โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า นี่ถือว่าอดทนสุด ๆ แล้วนะ (เพราะปฏิบัติธรรมมาหลายวัด) เล่นอินเทอร์เน็ตตั้งแต่ตี 5 ถึงตี 2 ของวันใหม่ โดยไม่สนใจอะไรเลย มันเกินไปนะทั่น ใครไม่โกรธก็บ้าแล้วครับท่านผู้ชม ฮ่า ๆ ๆ ::)