เฒ่าจังไร
03-17-2008, 02:54 PM
ก่อนกลับอ้ายบ่าวคนเดิมแจกของที่ระลึก ว้าย...ไม่ใช่อันที่ติดอยู่กับอ้ายบ่าวนะ ฮ่า ๆ แต่เป็นบ้านหลังน้อยอันอบอุ่น มีพิมพ์ข้อความยังกะงานแต่งงานยังไงยังงั้น "บ้านนี้มีแต่ความสุข เรามาเพราะว่ารักและศรัทธาต่อผืนแผ่นดินถิ่นอีสาน" "บ้านมหาพาแลง 08"
เราเดินออกมาหน้าร้านอาหาร มองซ้ายมองขวา ไม่มีรถแท็กซี่ผ่านซักกะคัน หนุ่มตระการถาม อ้าว..น้ากลับยังไงครับ กลับกับผมมั้ย มิได้ลังเล เราตอบครับ.. เรานั่งพร้อมกับ กรไทเลย โดยมีเด็กดื้อ คู่แค้น เอ้ย คู่ชีวิตของเรานั่งขนาบข้าง และโซเฟอร์ตีนผีก็คือ หนุ่มตระการเป็นคนเหยียบคันเร่ง โดยมีอ้ายบ่าวคนเดิมเดินมาส่งจนถึงรถ โอ้...ซาบซึ้ง ๆ ครับ ขอบคุณหลายเด้อครับ ดีหลายกะจั๊งว่า
รถของหนุ่มตระการสงสัยทำเครื่องมาใหม่ หลังจากแล่นออกจากปากซอยมาส่งหนุ่มกรไทเลยลงแล้ว หนุ่มตระการก็เหยียบคันเร่งสปีดเหมือนกับลืมถอดปลั๊ก เตารีดที่บ้านยังไงยังงั้น เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก ตีโค้งยังจุดกลับรถหัวของเราแทบจะชนกัน พุทโธ ธัมโม สังโฆ ตรูคิดผิดหรือคิดถูกวะเนี่ย::)
รถมาส่งเราใกล้ ๆ ถนนวิภาวดี เราเรียกแท็กซี่กลับบ้านพักเกือบถึงตี 1 หล่อน (คนเดิม) รีบเปิดคอมพิวเตอร์เลยค่ะ และก็เล่น ไปถึงตอนไหนไม่รู้ เพราะเราก็รีบเข้านอน
เช้ารุ่งขึ้น (9 มี.ค.51) หล่อนก็อัพเดดไดอารี่ของหล่อน รู้สึกว่าหล่อนจะดีใจแบบออกนอกหน้า เราบอกให้สมัครสมาชิกให้เราหน่อย เพื่อจะแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งของหล่อน ฮ่า ๆ หล่อนบอกคำเดียวว่า หึ (ป๊าด)::)
ตอนสายทางเว็บบ้านมหา อัพเดดรูปขึ้นมาแบบไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ หล่อนก็เลยโชว์ออฟ เอารูปที่หล่อนถ่ายมาโชว์บ้าง จนได้รับรางวัลช่างภาพยอดเยี่ยมประจำเว็บ มีใบประกาศเรียบร้อย หล่อนกระโดดโลดเต้นแบบลิงโลด และใช้เวลาจ้องหน้าคอมฯ นานกว่าเดิม ความหวังของเราที่จะเข้าไปเล่นบ้าง เริ่มมืดมน:-[
ตอนพักเที่ยงของวันจันทร์ เราให้ลูกสมัครสมาชิกบ้านมหาให้ และรอจนกว่าจะสามารถเข้ามาทำอะไรต่อมิอะไรได้ แต่ก็หาช่องว่างเข้าไปนั่งไม่ได้ซักที เพราะเวลาหล่อนจะตักอาหาร เท้าข้างหนึ่งของหล่อนจะเหยียบที่เก้าอี้โต๊ะคอมฯ ไว้ เพราะกลัวคนแย่ง อีกข้างก้าวลงจากเก้าอี้ ถ่าง ๆ ๆ ออกไปเพื่อจะหยิบอาหารที่เราเตรียมให้หล่อนรับประทาน หรือบางทีหล่อนก็นั่งบนเก้าอี้และเลื่อนเก้าอี้ล้อไป ตักอาหารกิน โอ้..ป๊าด....อะไรจะปานนั้น
เราให้หล่อนสอนเรื่องการตั้งกระทู้ในเว็บบ้านมหา หล่อนสอนไปด่าไป แบบไม่ค่อยพอใจนัก หาว่าเราโง่ เราก็ต้องทนฟัง เพราะเราก็อยากจะเข้ามาพบปะพี่น้องบ้านมหาเหมือนกัน. ...แอ๊...ดุชะมัด
เราได้มีโอกาสอัพไดอารี่ และเขียนย้อนรอยตอนต่าง ๆ ก็เฉพาะได้รับอนุญาตจากหล่อน หรือไม่ก็ในที่ทำงานตอนเจ้านายเผลอเท่านั้น (ช่างเป็นชีวิตที่น่าสงสารยิ่งนัก) :'(
แต่เราก็ดีใจนะที่หล่อนมีความสุข สิ่งไหนที่หล่อนทำแล้วมีความสุข เราเองในฐานะคู่ชีวิตก็มีความสุขด้วย แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของความพอดี การเดินทางสายกลาง ไม่มากไป ไม่น้อยไป จะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการครองเรือน การครองงาน และการครองชีวิต
ในโลกของอินเทอร์เน็ต มีทั้งด้านดีและด้านเสีย ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกเสพในด้านใด เว็บมหาก็เป็นเว็บด้านดีอีกเว็บหนึ่ง ซึ่งเราเองก็ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ภาคภูมิใจในทีมงาน และภาคภูมิใจในความสามารถของพวกเราทุกคนที่ได้นำศักย ภาพที่มีในตัวออกมาแสดง ซึ่งเป็นการถ่ายทอดความรู้ซึ่งกันและกัน
การพบกันครั้งแรก จะต้องมีครั้งที่สอง และครั้งต่อ ๆ ไป ตราบใดที่เรายังคงมีพันธะสัญญาต่อกัน ว่า พวกเราจะรักกัน และร่วมกันสร้างสรรค์บ้านมหาแห่งนี้ ให้เป็นบ้านแห่งความรักตลอดไป
หากมีอะไรที่เราพอจะช่วยได้ เพื่อให้เว็บบ้านมหายังคงโลดแล่นในโลกไซเบอร์ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นแรงกายแรงใจ แรงทรัพย์ (อันนี้ต้องดูก่อน อิ อิ) ก็ขอให้บอกเรามาได้ทุกเวลาตลอด 24 ชั่วโมง เราพร้อมที่จะให้การสนับสนุนโดยปราศจากเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น (หากไม่จำเป็นจริง ๆ ) ::)
ผมเชื่อว่าคนที่เข้ามาในเว็บบ้านมหาแห่งนี้เป็นคนดีท ุกคน และคุณก็เป็นคนดีเช่นกัน เรามาช่วยกันยกย่องคนดีเถอะครับ ก่อนที่คนดี ๆ จะสูญพันธุ์ :g :g
ส่วนเรา ก็คงจะต้องดูแลเด็กดื้อต่อไป ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่ เพราะเฒ่าจังไรคือพระเอกตัวจริงของเด็กดื้อ และเด็กดื้อก็คือนางเอกตลอดกาลของเฒ่าจังไรตลอดไปเช่ นเดียวกัน
เอ้า...ซีรี่ย์จบแล้ว ซวด ๆ แนเด้อพี่น้อง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ :g:g:g
พบกันใหม่ตอนหน้า กับเรื่องใหม่ และเรื่องต่อ ๆ ไป สวัสดีครับ
ขอบพระคุณ ทีมงานเว็บมาสเตอร์บ้านมหา ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้เกิดบ้านมหาพาแลง สปอนเซอร์ทุกท่าน และขอบคุณพวกเราทุกคน ที่มีพันธะสัญญา ต่อตัวเอง เยี่ยมครับ สุดยอด (ปกติผมไม่ได้ชมใครง่าย ๆ ฮ่า ๆ )
จากใจจริง.....ผู้ชายคนนี้ชื่อ อ้ายพล (เฒ่าจังไร....รับจ้างผสมพันธุ์ (เทียม) โคกระบือทั่วประเทศ ฮ่า ๆ )g:g:g
เราเดินออกมาหน้าร้านอาหาร มองซ้ายมองขวา ไม่มีรถแท็กซี่ผ่านซักกะคัน หนุ่มตระการถาม อ้าว..น้ากลับยังไงครับ กลับกับผมมั้ย มิได้ลังเล เราตอบครับ.. เรานั่งพร้อมกับ กรไทเลย โดยมีเด็กดื้อ คู่แค้น เอ้ย คู่ชีวิตของเรานั่งขนาบข้าง และโซเฟอร์ตีนผีก็คือ หนุ่มตระการเป็นคนเหยียบคันเร่ง โดยมีอ้ายบ่าวคนเดิมเดินมาส่งจนถึงรถ โอ้...ซาบซึ้ง ๆ ครับ ขอบคุณหลายเด้อครับ ดีหลายกะจั๊งว่า
รถของหนุ่มตระการสงสัยทำเครื่องมาใหม่ หลังจากแล่นออกจากปากซอยมาส่งหนุ่มกรไทเลยลงแล้ว หนุ่มตระการก็เหยียบคันเร่งสปีดเหมือนกับลืมถอดปลั๊ก เตารีดที่บ้านยังไงยังงั้น เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก ตีโค้งยังจุดกลับรถหัวของเราแทบจะชนกัน พุทโธ ธัมโม สังโฆ ตรูคิดผิดหรือคิดถูกวะเนี่ย::)
รถมาส่งเราใกล้ ๆ ถนนวิภาวดี เราเรียกแท็กซี่กลับบ้านพักเกือบถึงตี 1 หล่อน (คนเดิม) รีบเปิดคอมพิวเตอร์เลยค่ะ และก็เล่น ไปถึงตอนไหนไม่รู้ เพราะเราก็รีบเข้านอน
เช้ารุ่งขึ้น (9 มี.ค.51) หล่อนก็อัพเดดไดอารี่ของหล่อน รู้สึกว่าหล่อนจะดีใจแบบออกนอกหน้า เราบอกให้สมัครสมาชิกให้เราหน่อย เพื่อจะแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งของหล่อน ฮ่า ๆ หล่อนบอกคำเดียวว่า หึ (ป๊าด)::)
ตอนสายทางเว็บบ้านมหา อัพเดดรูปขึ้นมาแบบไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ หล่อนก็เลยโชว์ออฟ เอารูปที่หล่อนถ่ายมาโชว์บ้าง จนได้รับรางวัลช่างภาพยอดเยี่ยมประจำเว็บ มีใบประกาศเรียบร้อย หล่อนกระโดดโลดเต้นแบบลิงโลด และใช้เวลาจ้องหน้าคอมฯ นานกว่าเดิม ความหวังของเราที่จะเข้าไปเล่นบ้าง เริ่มมืดมน:-[
ตอนพักเที่ยงของวันจันทร์ เราให้ลูกสมัครสมาชิกบ้านมหาให้ และรอจนกว่าจะสามารถเข้ามาทำอะไรต่อมิอะไรได้ แต่ก็หาช่องว่างเข้าไปนั่งไม่ได้ซักที เพราะเวลาหล่อนจะตักอาหาร เท้าข้างหนึ่งของหล่อนจะเหยียบที่เก้าอี้โต๊ะคอมฯ ไว้ เพราะกลัวคนแย่ง อีกข้างก้าวลงจากเก้าอี้ ถ่าง ๆ ๆ ออกไปเพื่อจะหยิบอาหารที่เราเตรียมให้หล่อนรับประทาน หรือบางทีหล่อนก็นั่งบนเก้าอี้และเลื่อนเก้าอี้ล้อไป ตักอาหารกิน โอ้..ป๊าด....อะไรจะปานนั้น
เราให้หล่อนสอนเรื่องการตั้งกระทู้ในเว็บบ้านมหา หล่อนสอนไปด่าไป แบบไม่ค่อยพอใจนัก หาว่าเราโง่ เราก็ต้องทนฟัง เพราะเราก็อยากจะเข้ามาพบปะพี่น้องบ้านมหาเหมือนกัน. ...แอ๊...ดุชะมัด
เราได้มีโอกาสอัพไดอารี่ และเขียนย้อนรอยตอนต่าง ๆ ก็เฉพาะได้รับอนุญาตจากหล่อน หรือไม่ก็ในที่ทำงานตอนเจ้านายเผลอเท่านั้น (ช่างเป็นชีวิตที่น่าสงสารยิ่งนัก) :'(
แต่เราก็ดีใจนะที่หล่อนมีความสุข สิ่งไหนที่หล่อนทำแล้วมีความสุข เราเองในฐานะคู่ชีวิตก็มีความสุขด้วย แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของความพอดี การเดินทางสายกลาง ไม่มากไป ไม่น้อยไป จะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการครองเรือน การครองงาน และการครองชีวิต
ในโลกของอินเทอร์เน็ต มีทั้งด้านดีและด้านเสีย ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกเสพในด้านใด เว็บมหาก็เป็นเว็บด้านดีอีกเว็บหนึ่ง ซึ่งเราเองก็ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ภาคภูมิใจในทีมงาน และภาคภูมิใจในความสามารถของพวกเราทุกคนที่ได้นำศักย ภาพที่มีในตัวออกมาแสดง ซึ่งเป็นการถ่ายทอดความรู้ซึ่งกันและกัน
การพบกันครั้งแรก จะต้องมีครั้งที่สอง และครั้งต่อ ๆ ไป ตราบใดที่เรายังคงมีพันธะสัญญาต่อกัน ว่า พวกเราจะรักกัน และร่วมกันสร้างสรรค์บ้านมหาแห่งนี้ ให้เป็นบ้านแห่งความรักตลอดไป
หากมีอะไรที่เราพอจะช่วยได้ เพื่อให้เว็บบ้านมหายังคงโลดแล่นในโลกไซเบอร์ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นแรงกายแรงใจ แรงทรัพย์ (อันนี้ต้องดูก่อน อิ อิ) ก็ขอให้บอกเรามาได้ทุกเวลาตลอด 24 ชั่วโมง เราพร้อมที่จะให้การสนับสนุนโดยปราศจากเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น (หากไม่จำเป็นจริง ๆ ) ::)
ผมเชื่อว่าคนที่เข้ามาในเว็บบ้านมหาแห่งนี้เป็นคนดีท ุกคน และคุณก็เป็นคนดีเช่นกัน เรามาช่วยกันยกย่องคนดีเถอะครับ ก่อนที่คนดี ๆ จะสูญพันธุ์ :g :g
ส่วนเรา ก็คงจะต้องดูแลเด็กดื้อต่อไป ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่ เพราะเฒ่าจังไรคือพระเอกตัวจริงของเด็กดื้อ และเด็กดื้อก็คือนางเอกตลอดกาลของเฒ่าจังไรตลอดไปเช่ นเดียวกัน
เอ้า...ซีรี่ย์จบแล้ว ซวด ๆ แนเด้อพี่น้อง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ :g:g:g
พบกันใหม่ตอนหน้า กับเรื่องใหม่ และเรื่องต่อ ๆ ไป สวัสดีครับ
ขอบพระคุณ ทีมงานเว็บมาสเตอร์บ้านมหา ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้เกิดบ้านมหาพาแลง สปอนเซอร์ทุกท่าน และขอบคุณพวกเราทุกคน ที่มีพันธะสัญญา ต่อตัวเอง เยี่ยมครับ สุดยอด (ปกติผมไม่ได้ชมใครง่าย ๆ ฮ่า ๆ )
จากใจจริง.....ผู้ชายคนนี้ชื่อ อ้ายพล (เฒ่าจังไร....รับจ้างผสมพันธุ์ (เทียม) โคกระบือทั่วประเทศ ฮ่า ๆ )g:g:g