เฒ่าจังไร
03-20-2008, 01:08 AM
เกิดจากท้องพ่อท้องแม่จนใกล้จะแก่ตาย เราไม่เคยขึ้นเครื่องบินเลยในชีวิต เราได้รับคำสั่งด่วนจากหน่วยเหนือ เอ้อ...หัวหน้า (ป๊าด เว่าปานในหนังบู๊เอาโลด ฮ่า) ให้ไปราชการที่ปัตตานี เป็นเวลา 1 เดือน สั่งเมื่อวานซืน ให้เราขึ้นเครื่องบินไปวันนี้ ป๊าด... เฮ็ดจั่งใด๋น้อบัดทีเนี่ย:-\
ทันทีที่ได้รู้ข่าว ใจเราไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เฮ้ย...ตรูจะได้ขึ้นเครื่องแล้วหรือเนี่ย ไปกับใครวะเนี่ย พอดีเมื่อวานหัวหน้าอีกคนที่ไปอยู่ก่อนขึ้นมาทำธุระส ำคัญจะบินไปด้วย... เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว แต่ก็ยังไม่หายตื่นเต้นอยู่ดี เราจะได้ขึ้นเครื่องบินหรือเนี่ย โทรไปบอกพ่อแม่พี่ป้าน้าอาที่บ้าน (นอก)
หมดทุกคน ฮ่า ทุกคนอวยพรขอให้มีชีวิตกลับมา ป๊าด...อวยพรตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม
วันนี้เราออกเดินทาง เขาบอกว่า เครื่องบินจะบินเวลา 12.30 น. แต่ต้องไปประมาณ 8.30 เพื่อเช็คความพร้อม (โอ้แม่เจ้า แล้วจะไปอยู่อย่างไงวะเนี่ย) ::)
หัวหน้ามารับที่บ้านพัก โดยแฟนเขาเป็นคนขับ เรานั่งอยู่ด้านหลัง งีบหลับเมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีใกล้จะถึงสนามบินดอนเมือง เฮ้ย..เอ๋ง...เอ้ย เอ็งเป็นอะไรวะ ข้าเห็นเอ็งหลับตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว ผมไม่ได้นอนทั้งคืนเลยครับหัวหน้า ...เอ็งเป็นอะไรวะ....ผมตื่นเต้นครับหัวหน้า...หัวหน ้าและแฟนหัวเราะออกมาอย่างดังเหมือนดูพวกตลกแสดง.. (ป๊าด...ขำ ๆ ๆ....อืยย..สูนเด้น้อ) ::)
รถเก๋งมาจอดหน้าอาคารภายในประเทศ ใจเราหวิว ๆ ชอบกล เอาล่ะหัวหน้าเคยบอกเราว่าไม่รู้อะไรให้ถาม ต่อไปนี้เราจะต้องถามหัวหน้าแล้วล่ะ เพราะเราไม่เคยขึ้นเครื่องบิน
อ่า ๆ ๆ หัวหน้าครับ ผมจะต้องทำอย่างไรครับเนี่ย (เราตื่นเต้นไม่รู้จะทำอะไร)....เอ็งลงจากรถมาก่อน เป็นอันดับแรกนะ....(หัวหน้าบอก) จากนั้นเอ็งก็ปิดประตูรถข้าให้สนิท.....จากนั้นเอ็งก ็ลงไปเอากระเป๋าที่กระโปรงด้านหลังรถข้า...(โอ้..ละเ อียดไปหรือเปล่าครับหัวหน้า)::)
เราทำตามทุกอย่าง จากนั้นหัวหน้าบอกให้เราไปเอารถเข็น เข็น (ยู่) มาใส่กระเป๋าและสัมภาระ....เรามองหารถเข็น..
(อ่านต่อตอนที่ 2)
ทันทีที่ได้รู้ข่าว ใจเราไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เฮ้ย...ตรูจะได้ขึ้นเครื่องแล้วหรือเนี่ย ไปกับใครวะเนี่ย พอดีเมื่อวานหัวหน้าอีกคนที่ไปอยู่ก่อนขึ้นมาทำธุระส ำคัญจะบินไปด้วย... เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว แต่ก็ยังไม่หายตื่นเต้นอยู่ดี เราจะได้ขึ้นเครื่องบินหรือเนี่ย โทรไปบอกพ่อแม่พี่ป้าน้าอาที่บ้าน (นอก)
หมดทุกคน ฮ่า ทุกคนอวยพรขอให้มีชีวิตกลับมา ป๊าด...อวยพรตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม
วันนี้เราออกเดินทาง เขาบอกว่า เครื่องบินจะบินเวลา 12.30 น. แต่ต้องไปประมาณ 8.30 เพื่อเช็คความพร้อม (โอ้แม่เจ้า แล้วจะไปอยู่อย่างไงวะเนี่ย) ::)
หัวหน้ามารับที่บ้านพัก โดยแฟนเขาเป็นคนขับ เรานั่งอยู่ด้านหลัง งีบหลับเมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีใกล้จะถึงสนามบินดอนเมือง เฮ้ย..เอ๋ง...เอ้ย เอ็งเป็นอะไรวะ ข้าเห็นเอ็งหลับตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว ผมไม่ได้นอนทั้งคืนเลยครับหัวหน้า ...เอ็งเป็นอะไรวะ....ผมตื่นเต้นครับหัวหน้า...หัวหน ้าและแฟนหัวเราะออกมาอย่างดังเหมือนดูพวกตลกแสดง.. (ป๊าด...ขำ ๆ ๆ....อืยย..สูนเด้น้อ) ::)
รถเก๋งมาจอดหน้าอาคารภายในประเทศ ใจเราหวิว ๆ ชอบกล เอาล่ะหัวหน้าเคยบอกเราว่าไม่รู้อะไรให้ถาม ต่อไปนี้เราจะต้องถามหัวหน้าแล้วล่ะ เพราะเราไม่เคยขึ้นเครื่องบิน
อ่า ๆ ๆ หัวหน้าครับ ผมจะต้องทำอย่างไรครับเนี่ย (เราตื่นเต้นไม่รู้จะทำอะไร)....เอ็งลงจากรถมาก่อน เป็นอันดับแรกนะ....(หัวหน้าบอก) จากนั้นเอ็งก็ปิดประตูรถข้าให้สนิท.....จากนั้นเอ็งก ็ลงไปเอากระเป๋าที่กระโปรงด้านหลังรถข้า...(โอ้..ละเ อียดไปหรือเปล่าครับหัวหน้า)::)
เราทำตามทุกอย่าง จากนั้นหัวหน้าบอกให้เราไปเอารถเข็น เข็น (ยู่) มาใส่กระเป๋าและสัมภาระ....เรามองหารถเข็น..
(อ่านต่อตอนที่ 2)