เฒ่าจังไร
03-21-2008, 08:28 AM
เครื่องบินเคลื่อนที่ไปเพื่อรอคิวเข้ารันเวย์ (ทางวิ่ง) และรอสัญญาณการบินจากหอบังคับการบิน เหมือนกับการเข้าที่ในการวิ่งนั่นเอง เครื่องบินแล่นตามรันเวย์เหมือนรถวิ่งบนถนน และเร่งสปีดความเร็วขึ้น ๆ ๆ เครื่องโครงเครง ๆ จนเกือบจะสุดรันเวย์ และยกหัวเชิดขึ้นเหนือสนามบิน โอ้...ป๊าด...โอ้...ป๊าด....::)
เครื่องบินบินไต่ระดับไปเรื่อย ๆ เหนือแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านสะพานพระรามเก้า ไต่ขึ้นไปอีก ๆ ๆ เรามองเห็นก้อนเมฆลอยอยู่ข้างล่าง อ้าว...ป๊าด โอ้..ป๊าด::)
พนักงานบนเครื่องกล่าวแนะนำตัวเสียงดัดจริต (อีกแระ) สวัสดีค่ะ ดิฉันนก...(บอกชื่อ) สวัสดีค่ะดิฉันนก... สวัสดีค่ะดิฉันนก...ต่อไปนี้จะมีเซเว่นอีเลฟเว่นเคลื ่อนที่ค่ะ ว่าแล้วก็เข็นรถขนมขบเคี้ยวมาขายตรงทางเดิน ไม่มีใครซื้อก็ผลุบเข้าม่านทางด้านหลังเครื่องบิน
สักพักเครื่องบินนิ่งไปเฉย ๆ เหมือนกับไม่ได้บิน มองนอกหน้าต่างเห็นปีกเครื่องบินอยู่เฉย ๆ เราถามหัวหน้า..เครื่องบินดับหรือครับหัวหน้า ....แกมองเราตาเขียวปั๊ด ..มันได้ระดับการบินของมันแล้ว มันจะนิ่ง แต่ถ้ามันตกหลุมอากาศมันจะเหมือนจักรยานตกหลุม
เรามองเห็นก้อนเมฆสีขาวที่อยู่นิ่ง ๆ ปะทะกับแสงอาทิตย์ตอนกลางวันเป็นสีทองจับขอบฟ้า โอ้..ช่างสวยอะไรเช่นนี้ ป๊าด....
หัวหน้าถอดเข็มขัดนิรภัยออก เราไม่ยอมถอด เรากระซิบหัวหน้าว่า ถอดไม่ถอดตกลงไป
ก็มีค่าเท่ากันละเนาะหัวหน้า หัวหน้าไม่พูด และแกล้งหลับมือประสานกันปากก็บ่นพึมพำ ๆ ...เราหันมายิ้มให้คนทางขวามือเรา เขาก็แกล้งมองออกหน้าต่าง เอ๊ะ..เราพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย....เราแกล้งหลั บบ้าง
ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เครื่องบินได้บินเหนือสนามบินนานาชาติหาดใหญ่ กรุณารัดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ อ้าว...ถึงแล้วหรือเนี่ย ป๊าด เครื่องบินบินวนลดระดับลง ๆ ๆ เครื่องเริ่มโครงเครงอีก ล้อเครื่องบินแตะสนามบินวิ่งและจอดสนิท เราเดินเข้าไปในอาคาร กระเป๋าสัมภาระถูกวางบนสายพาน เราไปยืนรอหยิบเอาของใครของมัน
ตรงที่พักผู้โดยสารด้านนอก มีเศษกระจกกระจัดกระจายจากแรงระเบิดสนามบินหาดใหญ่ เมื่อวานซืน (ที่น้องเต้ยได้รับอันตรายปีก่อนโน้นแหละ) โอ้...ป๊าด...มันโหดขนาดนี้เชียวหรือ...เราพึมพำ
เพื่อน ๆ ที่ไปรอรับหิ้วกระเป๋าขึ้นรถ พร้อมกับส่งปืนเอ็ม 16 ให้เรา 1 กระบอก เฮ้ย..มรึงนั่งหลังรถคอยคุ้มกันนะโว้ย เพื่อนตะโกนบอก เราใส่กระสุนเต็มแม็ก ดึงคันรั้งบรรจุกระสุน และห้ามไก รถแล่นออกจากสนามบินเพื่อปฏิบัติภารกิจต่อไป
เราสังเกตเห็นมอเตอร์ไซต์มีคนซ้อนท้าย คนซ้อนท่าทางล้วงอะไรที่เอว เรากระชับปืนไว้แน่น เอาล่ะซีตู ต้อนรับตูแต่หัววันเลยนะ พอรถติดไฟแดง รถคันดังกล่าวก็จอดเทียบกับรถเรา คนซ้อนพูดขึ้นว่า....เฮ้ย..ไม่รู้ตรูเป็นอะไรวะ คันที่เอวทั้งคืน เมื่อคืนก็นอนไม่หลับเกาทั้งคืน ว่าแล้วก็เปิดเสื้อขึ้น เรามองเห็นถนัด โอ้...มันเป็นขี้กลากนี่หว่า ฮ่า ๆ ๆ
นึกว่ามันล้วงปืนจะยิงเรา เห็นมันล้วงมาแต่ไกล ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
...........อวสาน ..........:g:g:g:g
เครื่องบินบินไต่ระดับไปเรื่อย ๆ เหนือแม่น้ำเจ้าพระยาผ่านสะพานพระรามเก้า ไต่ขึ้นไปอีก ๆ ๆ เรามองเห็นก้อนเมฆลอยอยู่ข้างล่าง อ้าว...ป๊าด โอ้..ป๊าด::)
พนักงานบนเครื่องกล่าวแนะนำตัวเสียงดัดจริต (อีกแระ) สวัสดีค่ะ ดิฉันนก...(บอกชื่อ) สวัสดีค่ะดิฉันนก... สวัสดีค่ะดิฉันนก...ต่อไปนี้จะมีเซเว่นอีเลฟเว่นเคลื ่อนที่ค่ะ ว่าแล้วก็เข็นรถขนมขบเคี้ยวมาขายตรงทางเดิน ไม่มีใครซื้อก็ผลุบเข้าม่านทางด้านหลังเครื่องบิน
สักพักเครื่องบินนิ่งไปเฉย ๆ เหมือนกับไม่ได้บิน มองนอกหน้าต่างเห็นปีกเครื่องบินอยู่เฉย ๆ เราถามหัวหน้า..เครื่องบินดับหรือครับหัวหน้า ....แกมองเราตาเขียวปั๊ด ..มันได้ระดับการบินของมันแล้ว มันจะนิ่ง แต่ถ้ามันตกหลุมอากาศมันจะเหมือนจักรยานตกหลุม
เรามองเห็นก้อนเมฆสีขาวที่อยู่นิ่ง ๆ ปะทะกับแสงอาทิตย์ตอนกลางวันเป็นสีทองจับขอบฟ้า โอ้..ช่างสวยอะไรเช่นนี้ ป๊าด....
หัวหน้าถอดเข็มขัดนิรภัยออก เราไม่ยอมถอด เรากระซิบหัวหน้าว่า ถอดไม่ถอดตกลงไป
ก็มีค่าเท่ากันละเนาะหัวหน้า หัวหน้าไม่พูด และแกล้งหลับมือประสานกันปากก็บ่นพึมพำ ๆ ...เราหันมายิ้มให้คนทางขวามือเรา เขาก็แกล้งมองออกหน้าต่าง เอ๊ะ..เราพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย....เราแกล้งหลั บบ้าง
ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เครื่องบินได้บินเหนือสนามบินนานาชาติหาดใหญ่ กรุณารัดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ อ้าว...ถึงแล้วหรือเนี่ย ป๊าด เครื่องบินบินวนลดระดับลง ๆ ๆ เครื่องเริ่มโครงเครงอีก ล้อเครื่องบินแตะสนามบินวิ่งและจอดสนิท เราเดินเข้าไปในอาคาร กระเป๋าสัมภาระถูกวางบนสายพาน เราไปยืนรอหยิบเอาของใครของมัน
ตรงที่พักผู้โดยสารด้านนอก มีเศษกระจกกระจัดกระจายจากแรงระเบิดสนามบินหาดใหญ่ เมื่อวานซืน (ที่น้องเต้ยได้รับอันตรายปีก่อนโน้นแหละ) โอ้...ป๊าด...มันโหดขนาดนี้เชียวหรือ...เราพึมพำ
เพื่อน ๆ ที่ไปรอรับหิ้วกระเป๋าขึ้นรถ พร้อมกับส่งปืนเอ็ม 16 ให้เรา 1 กระบอก เฮ้ย..มรึงนั่งหลังรถคอยคุ้มกันนะโว้ย เพื่อนตะโกนบอก เราใส่กระสุนเต็มแม็ก ดึงคันรั้งบรรจุกระสุน และห้ามไก รถแล่นออกจากสนามบินเพื่อปฏิบัติภารกิจต่อไป
เราสังเกตเห็นมอเตอร์ไซต์มีคนซ้อนท้าย คนซ้อนท่าทางล้วงอะไรที่เอว เรากระชับปืนไว้แน่น เอาล่ะซีตู ต้อนรับตูแต่หัววันเลยนะ พอรถติดไฟแดง รถคันดังกล่าวก็จอดเทียบกับรถเรา คนซ้อนพูดขึ้นว่า....เฮ้ย..ไม่รู้ตรูเป็นอะไรวะ คันที่เอวทั้งคืน เมื่อคืนก็นอนไม่หลับเกาทั้งคืน ว่าแล้วก็เปิดเสื้อขึ้น เรามองเห็นถนัด โอ้...มันเป็นขี้กลากนี่หว่า ฮ่า ๆ ๆ
นึกว่ามันล้วงปืนจะยิงเรา เห็นมันล้วงมาแต่ไกล ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
...........อวสาน ..........:g:g:g:g