เฒ่าจังไร
03-31-2008, 07:17 PM
ตอนแต่งงานใหม่ ๆ ภรรยาผมอยู่ที่บ้านผมที่ชัยภูมิ ทุกวันศุกร์ผมกลับชัยภูมิทุกอาทิตย์ และตอนเย็นวันอาทิตย์ผมต้องกลับเมืองกาญจน์ เพื่อที่จะทำงาน ภรรยาผมจะไม่กล้ามาส่งที่รถ หล่อนวิ่งขึ้นบนบ้านไปแอบดูผมขึ้นรถที่หน้าต่างและแอ บร้องไห้ มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานหัวใจผมทุกครั้งเมื่อรถเคล ื่อนออกจากหน้าบ้าน<O:p</O:p
<O:p</O:p
เมื่อผมมีลูก แม่ผมต้องอุ้มลูกผมเข้าไปหลบในสวนหลังบ้าน เพื่อไม่ให้เห็นผมขึ้นรถ เสียงลูกร้องไห้ไกลห่างออกไป จนไม่ได้ยิน เมื่อรถเคลื่อนที่ห่างออกไป ๆ ผมน้ำตาซึมทุกครั้ง<O:p</O:p
<O:p</O:p
ภาพชินตาที่ลูกหลาย ๆ คน ร้องไห้เมื่อเห็นพ่อและแม่กำลังจะขึ้นรถเพื่อเดินทาง มาทำงานกรุงเทพฯ ทำให้นึกถึงภาพความหลังสมัยผมแต่งงานใหม่ ๆ มันเป็นภาพที่หดหู่ใจยิ่งนัก แต่ถ้าไม่มาทำงานในกรุงเทพฯ ก็ไม่มีเงินใช้จ่าย หรือส่งลูกเรียนหนังสือ เพราะไหนจะต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ที่แก่เฒ่าอีก <O:p</O:p
<O:p</O:p
การอพยพเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ หลังจากฤดูเก็บเกี่ยวของคนอีสานบ้านเรา ส่วนมากมาขายแรงงานทำงานโรงงาน รับจ้าง ค้าขาย ขับแท็กซี่ หรือสามล้อเครื่อง (ตุ๊กตุ๊ก) หรือทำงานก่อสร้าง และรับราชการเป็นใหญ่เป็นโตก็มีไม่ใช่น้อย แทบจะทุกหมู่บ้าน ปล่อยให้คนเฒ่าคนแก่นั่งเฝ้าบ้านอยู่ใต้ถุนบ้าน<O:p</O:p
<O:p</O:p
พอหน้าเทศกาลทีก็หลั่งไหลกันกลับบ้าน เสร็จก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเดิม ผมนั่งรถไปหลาย ๆ จังหวัดในภาคอีสาน เห็นหลาย ๆ จังหวัดทางอีสานบ้านเรา มีโรงงานเย็บผ้า คล้าย ๆ กับนวนคร หรือบางปะอิน มีรถรับส่ง มีสวัสดิการทุกอย่างเหมือนกัน ถึงแม้ค่าแรงจะต่ำกว่า แต่ได้อยู่กับลูก ผมว่าเป็นโครงการที่ดีมาก ๆ
มอเตอร์ไซต์รับจ้างก็ได้เงิน แม่ค้าแม่ขายหน้าโรงงานก็ได้เงิน ชาวบ้านที่ทำงานก็ได้เงินซื้อกับข้าว มีเงินให้ลูกไปโรงเรียน กลับมาได้เห็นหน้าลูก ๆ ได้เห็นหน้าแม่ ตอนกลางคืนได้นอนกอดลูก ไม่ต้องหนีไปไหน ผมเห็นหลายคนมีรอยยิ้ม มีความหวัง ผมสุขใจครับ ดีมากเลย <O:p</O:p
<O:p</O:p
หลาย ๆ คนเก็บเงินเก็บทองได้วี๊กละหลาย ๆ พัน ผมเห็นแล้วผมดีใจ ที่เห็นหลาย ๆ คนในหมู่บ้านลาออกจากโรงงานในกรุงเทพฯ กลับไปทำงานที่บ้าน เลิกงานได้เจอหน้าลูก ได้เจอหน้าพ่อแม่ บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ ตอนเย็นเห็นขับมอเตอร์ไซต์กลับบ้านกันเต็มถนน<O:p</O:p
<O:p</O:p
หากไม่จำเป็น เพราะหน้าที่การงานมันบังคับ และถ้าอีสานบ้านเฮา มีระบบชลประทานดี ๆ มีน้ำใช้ตลอดปี มีโรงงานอุตสาหกรรมใกล้บ้าน หรือรัฐบาลมีนโยบายให้คนอีสานทุกคนกลับถิ่น โดยมีงานรองรับเหมือนเดิม (พูดง่ายทำยาก) ผมว่าหลาย ๆ คน คงไม่อยากจากถิ่นฐานบ้านเกิดอย่างแน่นอนครับ เพราะคนอีสานเป็นคนที่รักถิ่นฐานที่สุด และเมื่อนั้นถนนหนทางในกรุงเทพฯ จะโล่งเตียน น่าอยู่ยิ่งนัก
<O:p</O:p
เมื่อผมมีลูก แม่ผมต้องอุ้มลูกผมเข้าไปหลบในสวนหลังบ้าน เพื่อไม่ให้เห็นผมขึ้นรถ เสียงลูกร้องไห้ไกลห่างออกไป จนไม่ได้ยิน เมื่อรถเคลื่อนที่ห่างออกไป ๆ ผมน้ำตาซึมทุกครั้ง<O:p</O:p
<O:p</O:p
ภาพชินตาที่ลูกหลาย ๆ คน ร้องไห้เมื่อเห็นพ่อและแม่กำลังจะขึ้นรถเพื่อเดินทาง มาทำงานกรุงเทพฯ ทำให้นึกถึงภาพความหลังสมัยผมแต่งงานใหม่ ๆ มันเป็นภาพที่หดหู่ใจยิ่งนัก แต่ถ้าไม่มาทำงานในกรุงเทพฯ ก็ไม่มีเงินใช้จ่าย หรือส่งลูกเรียนหนังสือ เพราะไหนจะต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ที่แก่เฒ่าอีก <O:p</O:p
<O:p</O:p
การอพยพเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ หลังจากฤดูเก็บเกี่ยวของคนอีสานบ้านเรา ส่วนมากมาขายแรงงานทำงานโรงงาน รับจ้าง ค้าขาย ขับแท็กซี่ หรือสามล้อเครื่อง (ตุ๊กตุ๊ก) หรือทำงานก่อสร้าง และรับราชการเป็นใหญ่เป็นโตก็มีไม่ใช่น้อย แทบจะทุกหมู่บ้าน ปล่อยให้คนเฒ่าคนแก่นั่งเฝ้าบ้านอยู่ใต้ถุนบ้าน<O:p</O:p
<O:p</O:p
พอหน้าเทศกาลทีก็หลั่งไหลกันกลับบ้าน เสร็จก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนเดิม ผมนั่งรถไปหลาย ๆ จังหวัดในภาคอีสาน เห็นหลาย ๆ จังหวัดทางอีสานบ้านเรา มีโรงงานเย็บผ้า คล้าย ๆ กับนวนคร หรือบางปะอิน มีรถรับส่ง มีสวัสดิการทุกอย่างเหมือนกัน ถึงแม้ค่าแรงจะต่ำกว่า แต่ได้อยู่กับลูก ผมว่าเป็นโครงการที่ดีมาก ๆ
มอเตอร์ไซต์รับจ้างก็ได้เงิน แม่ค้าแม่ขายหน้าโรงงานก็ได้เงิน ชาวบ้านที่ทำงานก็ได้เงินซื้อกับข้าว มีเงินให้ลูกไปโรงเรียน กลับมาได้เห็นหน้าลูก ๆ ได้เห็นหน้าแม่ ตอนกลางคืนได้นอนกอดลูก ไม่ต้องหนีไปไหน ผมเห็นหลายคนมีรอยยิ้ม มีความหวัง ผมสุขใจครับ ดีมากเลย <O:p</O:p
<O:p</O:p
หลาย ๆ คนเก็บเงินเก็บทองได้วี๊กละหลาย ๆ พัน ผมเห็นแล้วผมดีใจ ที่เห็นหลาย ๆ คนในหมู่บ้านลาออกจากโรงงานในกรุงเทพฯ กลับไปทำงานที่บ้าน เลิกงานได้เจอหน้าลูก ได้เจอหน้าพ่อแม่ บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ ตอนเย็นเห็นขับมอเตอร์ไซต์กลับบ้านกันเต็มถนน<O:p</O:p
<O:p</O:p
หากไม่จำเป็น เพราะหน้าที่การงานมันบังคับ และถ้าอีสานบ้านเฮา มีระบบชลประทานดี ๆ มีน้ำใช้ตลอดปี มีโรงงานอุตสาหกรรมใกล้บ้าน หรือรัฐบาลมีนโยบายให้คนอีสานทุกคนกลับถิ่น โดยมีงานรองรับเหมือนเดิม (พูดง่ายทำยาก) ผมว่าหลาย ๆ คน คงไม่อยากจากถิ่นฐานบ้านเกิดอย่างแน่นอนครับ เพราะคนอีสานเป็นคนที่รักถิ่นฐานที่สุด และเมื่อนั้นถนนหนทางในกรุงเทพฯ จะโล่งเตียน น่าอยู่ยิ่งนัก