เฒ่าจังไร
03-31-2008, 08:22 PM
ความคิดถึง เป็นส่วนหนึ่งของความรัก อันนี้เรื่องจริง เมื่อเรารักใครสักคน
เราก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ความถี่ของความคิดถึงที่ฉุกเข ้ามาในความคิดจะมากหรือน้อย
ขึ้นอยู่กับความรักที่เรามีให้กับเขาคนนั้น
<O:p</O:p<O:p</O:p
เมื่อเรารักพ่อแม่ เราก็จะคิดถึงพ่อแม่ เป็นความคิดถึงที่แตกต่างจาก การคิดถึงคนที่เรารักในฐานะคู่รัก หรือแฟน
<O:p</O:p</O:p
ตอนสมัยเป็นทหารเกณฑ์ ระยะเวลา 2 ปี มันนานมาก ๆ ความคิดถึงก็ทำให้เราลืมระยะเวลาดังกล่าวลงไปได้
เราคิดถึงใครคนหนึ่งมาก ๆ เรารอจดหมายจากเขา ทุกเย็นหลังจากเลิกการทำงานเสร็จ เราจะมาดูตู้จดหมายที่กองร้อยทุกวัน
<O:p</O:p
<O:p</O:p
วันไหนไม่มีเราก็ผิดหวังนิด ๆ เพื่อน ๆ ที่มีแฟนเขียนจดหมายไปก็เฮ ได้จดหมายก็พากันวิ่งไปแกะซองจดหมายไกล ๆ
เพราะกลัวเพื่อนแย่งไปอ่านไม่มีจดหมายวันนี้ วันพรุ่งนี้ หรือวันต่อ ๆ ไปก็คงจะมา ทำให้ลืมวันเวลาไปได้มากโขทีเดียว
ระยะเวลา 7 ปี ของการเขียนจดหมายติดต่อกัน เราได้เก็บจดหมายของเธอไว้เกือบทุกฉบับ<O:p</O:p
<O:p</O:p
และวันนี้ จดหมายที่เราเขียนไปหาเธอเกือบทุกฉบับ ก็ได้กลับมาอยู่กับเราแล้วเช่นเดียวกัน
เพราะว่าวันนี้เธอได้มาอยู่กับเราแล้วในฐานะคู่ชีวิต เป็นระยะเวลา เกือบ 18 ปี
<O:p</O:p</O:p
จดหมายของเราที่เราได้เขียนโต้ตอบกันเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ได้นำมาติดในสมุดแบบฉบับต่อฉบับ
ทุก ๆ ครั้งที่หยิบขึ้นมาอ่าน อยากบอกว่าเรามีความสุขที่สุด และอยากเก็บความรู้สึกดี ๆ นี้ไว้ตลอดไป<O:p</O:p
<O:p</O:p
แม้การทะเลาะเบาะแว้งจะเกิดขึ้นบางครั้ง ซึ่งเป็นธรรมดาของการมีชีวิตคู่ แต่เราก็จะพยายามข่มใจ
และอดทนจนถึงที่สุด เพราะเราคิดถึงวันที่เราคิดถึงเธอที่สุด
และคิดถึงวันแรกของการใช้ชีวิตคู่ บางครั้งก็ผิดพลาดไป ก็จะเสียใจมากที่สุดเช่นเดียวกัน
กับสิ่งที่ได้ทำอะไรลงไป บางทีความอดทนก็มีขีดจำกัดเช่นเดียวกัน เพราะเราเป็นมนุษย์
<O:p</O:p
<O:pแต่พอถึงเมื่อตอนที่เธอเลือดขึ้นหน้าขึ้นมา เราไม่รู้ว่าเธอจะจดจำวันนั้นได้หรือเปล่าไม่รู้นะ
เพราะเห็นเธอลับมีดไว้ และบอกว่าเป็ด ๆ
พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาอีกที อวัยวะบางส่วนของเราอาจจะไปอยู่ในท้องเป็ดแล้วก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ :g
เราก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ความถี่ของความคิดถึงที่ฉุกเข ้ามาในความคิดจะมากหรือน้อย
ขึ้นอยู่กับความรักที่เรามีให้กับเขาคนนั้น
<O:p</O:p<O:p</O:p
เมื่อเรารักพ่อแม่ เราก็จะคิดถึงพ่อแม่ เป็นความคิดถึงที่แตกต่างจาก การคิดถึงคนที่เรารักในฐานะคู่รัก หรือแฟน
<O:p</O:p</O:p
ตอนสมัยเป็นทหารเกณฑ์ ระยะเวลา 2 ปี มันนานมาก ๆ ความคิดถึงก็ทำให้เราลืมระยะเวลาดังกล่าวลงไปได้
เราคิดถึงใครคนหนึ่งมาก ๆ เรารอจดหมายจากเขา ทุกเย็นหลังจากเลิกการทำงานเสร็จ เราจะมาดูตู้จดหมายที่กองร้อยทุกวัน
<O:p</O:p
<O:p</O:p
วันไหนไม่มีเราก็ผิดหวังนิด ๆ เพื่อน ๆ ที่มีแฟนเขียนจดหมายไปก็เฮ ได้จดหมายก็พากันวิ่งไปแกะซองจดหมายไกล ๆ
เพราะกลัวเพื่อนแย่งไปอ่านไม่มีจดหมายวันนี้ วันพรุ่งนี้ หรือวันต่อ ๆ ไปก็คงจะมา ทำให้ลืมวันเวลาไปได้มากโขทีเดียว
ระยะเวลา 7 ปี ของการเขียนจดหมายติดต่อกัน เราได้เก็บจดหมายของเธอไว้เกือบทุกฉบับ<O:p</O:p
<O:p</O:p
และวันนี้ จดหมายที่เราเขียนไปหาเธอเกือบทุกฉบับ ก็ได้กลับมาอยู่กับเราแล้วเช่นเดียวกัน
เพราะว่าวันนี้เธอได้มาอยู่กับเราแล้วในฐานะคู่ชีวิต เป็นระยะเวลา เกือบ 18 ปี
<O:p</O:p</O:p
จดหมายของเราที่เราได้เขียนโต้ตอบกันเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ได้นำมาติดในสมุดแบบฉบับต่อฉบับ
ทุก ๆ ครั้งที่หยิบขึ้นมาอ่าน อยากบอกว่าเรามีความสุขที่สุด และอยากเก็บความรู้สึกดี ๆ นี้ไว้ตลอดไป<O:p</O:p
<O:p</O:p
แม้การทะเลาะเบาะแว้งจะเกิดขึ้นบางครั้ง ซึ่งเป็นธรรมดาของการมีชีวิตคู่ แต่เราก็จะพยายามข่มใจ
และอดทนจนถึงที่สุด เพราะเราคิดถึงวันที่เราคิดถึงเธอที่สุด
และคิดถึงวันแรกของการใช้ชีวิตคู่ บางครั้งก็ผิดพลาดไป ก็จะเสียใจมากที่สุดเช่นเดียวกัน
กับสิ่งที่ได้ทำอะไรลงไป บางทีความอดทนก็มีขีดจำกัดเช่นเดียวกัน เพราะเราเป็นมนุษย์
<O:p</O:p
<O:pแต่พอถึงเมื่อตอนที่เธอเลือดขึ้นหน้าขึ้นมา เราไม่รู้ว่าเธอจะจดจำวันนั้นได้หรือเปล่าไม่รู้นะ
เพราะเห็นเธอลับมีดไว้ และบอกว่าเป็ด ๆ
พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาอีกที อวัยวะบางส่วนของเราอาจจะไปอยู่ในท้องเป็ดแล้วก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ :g