เฒ่าจังไร
04-09-2008, 06:01 PM
ก่อนหน้าที่จะรู้จักเว็บมหา ก็เล่นอยู่ในเว็บสนุก และมวยโลก มีคนลิงค์เข้ามาบ่อยเพื่อให้มาฟังเพลงฟังลำ ที่แปลกใจมากกว่านั้น คนข้าง ๆ เราทำไมเขานอนดึกจัง เอ๊ะ...ทำไมเขาพูดไป หัวเราะไป พึมพำ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เราสังเกตดูตอนเช้าจะตื่นแต่เช้า มาหุงหาอาหาร จัดสำรับกับข้าว และถ่ายรูปทุกวัน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เป็นเช่นนี้ เอ๊ะ... มันเกิดอะไรขึ้น อะไรทำให้เธอเปลี่ยนแปลงได้เช่นนี้
เราสอบถามเขาก็บอกว่าเล่นเว็บคุณลุงมหา อ๋อ คงเป็นเรื่องธรรมะละมั้ง แต่พอจะเข้าห้องน้ำเดินผ่านด้านหลังเธอ จึงรู้ว่าเว็บบ้านมหาดอทคอม ซึ่งเราเคยเข้ามาเป็นครั้งคราวเราเองเรารู้สึกดีใจแล ะรู้สึกยอมรับในฝีมือของเว็บมา สเตอร์และทีมงาน ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นตำรวจ แต่ก็เก่งด้านคอมพิวเตอร์ สามารถสร้างเว็บขึ้นมาได้
จุดเด่นของเว็บบ้านมหา คือเป็นเว็บของชาวอีสานโดยแท้จริง ได้รวมเอาดนตรี ศิลปะพื้นบ้าน วิถีชีวิต และนานาสาระไว้ครบถ้วน
และโดยเฉพาะผู้คนในเว็บแห่งนี้ล้วนแล้วแต่คนดีมีน้ำใ จด้วยกันทั้งนั้น มิฉะนั้นคนรอบกายเราคงไม่เข้ามาให้เสียเวลา เราเองก็อยากจะเข้ามาทักทาย และอยากสนุกกับบ้านหลังนี้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนเจ้าหล่อน จะคุมสถานการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง หลังจากนั้นทุกวันตอนเช้าและตอนเย็นคนข้างกายจะมาจ้อ งหน้าคอมฯ ตลอด เราและลูกชายหมดสิทธิ์ที่จะเล่น และระยะหลังรู้สึกจะอินมาก ๆ ถึงขนาดร้องไห้ฮือ ๆ เราสอบถามด้วยความเป็นห่วง ก็ได้รับคำตอบว่า น้องสาวคนในเว็บเสียชีวิต โอ้....เป็นเอามากนะเนี่ย แต่คงด้วยความผูกพันละมั้ง (เราคิด)
เวลาผ่านไปจวบจนตี 2 เสียงหัวเราะคิก ๆ และเสียงบ่นพึมพำ ๆ พร้อมกับเสียงแป้นคีย์บอร์ด ดังเป็นระยะ ๆ ปลุกให้เราตื่นเป็นครั้งคราว เราแอบดูลอดช่องตู้สองตู้ที่แนบกันไม่สนิท เพราะความสงสัย เอ๊ะ...เธอแอบเสพยาบ้าหรือเปล่าวะ แต่ไม่ เห็นหล่อนยิ้มให้หน้าคอมฯ โดยที่ไม่รู้จักง่วง เราเริ่มพลิกตัวไปมาเพื่อให้รู้ว่า เรารออยู่นะ ฮ่า ๆ เมื่อไหร่จะนอนซะที นี่ก็หลายวันแล้วนะ คืนนั้นผ่านไปอีก เหมือนหลายวันที่ผ่านมา
ตอนเช้าหล่อนบอกกับเราว่า จะพาไปงานมหาพาแลง อยากไป ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คนละ 500 บาท เราคิด ติ๊งต๊อง ๆ ๆ ๆ ๆ 2 คนก็ 1,000 บาท ก็มากโขอยู่นะ แต่ก็ตอบไปด้วยความรำคาญ อื้อ ๆ อยากไปก็ไป
หลังจากที่รับปากกับเธอแบบส่งเดช ว่าจะพาเธอไปงานบ้านมหาพาแลง เราก็มีโอกาสได้เข้าไปในห้องแชต และได้คุยกับน้องสาวที่น่ารักหลายคน ไม่ว่าจะเป็นหมูหวาน (หมูอ้วน) บ่าวไทเลย สาวดิวส์ น้องนิ่ม และอื่น ๆ รวมทั้งได้แอบดูการตั้งกระทู้ของหลาย ๆ คน ไม่ว่าจะเป็น คุณครูตุ๊กตา ซึ่งจะเน้นออกแนวกลอนรักหวานโรแมนติก ทำให้เรานึกภาพออกมาได้เลยว่า หล่อนต้องสวยและน่ารักอย่างแน่นอน ส่วนผู้ชายก็ดูแค่ผ่าน ๆ ถือว่าธรรมดา ๆ (อิ อิ) และได้มีโอกาสคุยกับหมูอ้วนทางโทรศัพท์ ยิ่งทำให้อยากมาบ้านมหาพาแลงมากยิ่งขึ้น เพราะเสียงเธอหวานจับใจ
โป๊ก ! ! เพี๊ยะ โอ้ย...เสียงใครตบกระบาลเราวะเนี่ย โอ้..แค่นึกก็เสียวแล้วล่ะ ฮ่า ๆ ๆ พุทโธ ๆ ๆ ๆ
พรุ่งนี้ (8 มี.ค.51) งานมหาพาแลงแล้วนะพี่ หล่อนเตือนเราเพื่อเน้นย้ำ เราก็ได้แต่ตอบว่าถ้าไม่เล่นเน็ตดึกจะพาไป หล่อนหันกลับไปหน้าคอมฯ ต่อ และเล่นอยู่จนถึงตอนเย็น จากเย็นถึงค่ำ จากค่ำถึงดึก เราตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ หล่อนก็ยังเล่นอยู่ เราก็เริ่มหงุดหงิด เอ๊ะ...แล้วหล่อนจะนอนตอนไหนวะเนี่ย เราเข้าไปนอน เสียงหล่อนค้นหาของฝากก๊อกแก๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ทั้งคืน อันนี้จะไปฝากคนนั้น อันนั้นจะไปฝากคนนี้ในงาน หล่อนพึมพำ
หล่อนเตรียมของฝากเสร็จ หล่อนนอนตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาตอนเช้าอีกทีก็เห็นหล่อนนั่งอยู่หน้าคอมฯ เหมือนเดิม แต่หล่อนไม่มีอาการอิดโรยเลยสักนิด กลับมีหน้าตาแช่มชื่นอย่างประหลาด
8 มี.ค.51 งานมหาพาแลงจะเริ่มลงทะเบียน 5 โมงเย็น แต่ 4 โมงครึ่ง หล่อนยังอยู่หน้าคอมฯ และงุ่นง่าน ๆ กับการเตรียมของฝากอยู่ เรามองเวลาแล้วบวกลบคูณหาร ด้วยความกังวลใจยิ่งนัก หากเราเดินทางและรถติด เราจะทันมวยชิงแชมป์โลกที่ถ่ายทอดจากญี่ปุ่นตอน 6 โมงเย็นมั้ยเนี่ย เธอบอกให้เราดูมวยเสร็จก่อนแล้วค่อยเดินทาง
มวยเริ่มชกเวลา 18.00 จบ 18.30 เราเดินทางออกจากบ้านเกือบ 1 ทุ่ม มาถึงซอยลาดพร้าว 35 แท็กซี่เลี้ยวเข้าซอย ประมาณ 300 เมตร (แม้ว) หากเราหลงขึ้นรถเมล์แล้วลงหน้าปากซอย คงลิ้นห้อยแน่ ๆ จ๊าก ! ! ! เนี่ยนะ 300 เมตร ฮ่า ๆ ๆ (วัดตอนไหนครับเนี่ย)
รถแท็กซี่พาพวกเราเดินทางตามลายแทง มาถึงร้านครัวแสงดาว ทันทีที่เราลงจากรถ เราได้ยินเสียงหมอลำดังออกไป ทำให้เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก จะเอายังไงกัน จะถอยหรือว่าจะเข้า หล่อนบอก "มา ตามข้าพเจ้ามา" ระยะทางจากรถแท็กซี่มาหาร้าน ประมาณ 50 เมตร ทำไมเรารู้สึกว่ามันไกล เหมือน 50 กิโลเมตร วะเนี่ย อิ อิ
แล้วเมื่อไปถึงเราจะทำหน้าอย่างไรหนอ เพราะต่างคนต่างไม่รู้จักกัน เราเดินไปฉีกยิ้มไปเพราะความเคอะเขิน หล่อนถามตรงจุดลงทะเบียนว่าใครคือบ่าวเซียงน้อย ใครคือบ่าวคนเดิม หล่อนยกมือไหว้อย่างคุ้นเคย และทั้งสองท่าน ก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง ทำให้เราอบอุ่นขึ้น ความเคอะเขินเริ่มเบาบางลง
ขณะที่กำลังเซ็นชื่อลงทะเบียน เรากวาดสายตาไปรอบ ๆ แง้....กัว เราไม่รู้จักใครซักคน เราเลยดึงสายตากลับมาทักทั้งสองท่าน ท่านมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ผายมือเชิญเราไปนั่ง
เราเดินไปหาที่นั่ง ซึ่งที่โต๊ะอาหาร ทราบชื่อภายหลังว่าคุณครูตุ๊กตา จ๊ะเอ๋ น้องนิ่ม บ่าวผี บ่าวไทเลย พี่นานา น้องเก่งไทเลย และคนตระการซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เรา อ้ายบ่าวคนเดิม และอ้ายบ่าวเซียงน้อย เดินมาทักทายแบบเป็นกันเอง เราสอบถามทราบว่าเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ โอ้...เก่งมากครับ ที่สามารถสร้างเว็บได้ขนาดนี้ และสามารถรวมคนที่ไม่รู้จักกันได้ถึงขนาดนี้ พูดมาแล้วเราขนลุกขึ้นมาทันใด
ท่านเชิญเราไปตักอาหารมารับประทาน เราเดินไปตักอาหาร หล่อน (คนเดิมนั่นแหละ) ตามไปติด ๆ แล้วถ่ายรูป เก็บไว้ 1 ช็อต 2 ช็อต และหลาย ๆ ช็อต ทุกซอกทุกมุมยังกะนักข่าวอาชญากรรม ยังไงยังงั้น
เราตักอาหารมาทานที่โต๊ะ เราเห็นโออิชิขนาดบิ๊กลิตรวางให้คนละขวด ป๊าด..ถ้าเราดื่มหมดขวดนี้คนเดียว เขาคงเรียกเราว่าอูฐเป็นแน่เชียว
พนักงานคนที่ 1 ถามว่าจะดื่มเครื่องดื่มอะไรดี เบียร์ลีโอครับ เราบอก เธอเอามาให้ แก้วแรก เราซดไปหมดแก้วเพื่อจะวิ่งให้ทันคนที่มาก่อน พอแก้วที่ 2 หล่อนคงหมั่นไส้ เปลี่ยนเป็นเหล้ามาให้เรา ดูซิว่าจะซดหมดอีกมั้ย...หล่อนนึก
เราชนแก้วกับพี่บ่าวคนเดิม แล้วซดโฮกตามไปอีกแก้ว พี่บ่าวชวนเราไปรำหน้าเวที หึ หึ ...เราปฏิเสธ เรานั่งดูพี่บ่าวคนเดิมฉายเดี่ยว เราก็อยากจะออกไป แต่เหมือนมีอะไรมาดึงขาไว้ สงสัยดีกรีคงยังไม่ถึงองศาเดือดละมั้ง
แก้วที่ 3 กลับมาเป็นเหล้าอีกครั้ง โดยคนเสริฟคนใหม่ คนตระการบอกให้ไปเปลี่ยนแก้วมาใหม่ เราบอกไม่เป็นไรครับ ผมทานได้ หมดแก้วนี้รู้สึกลมออกหูอิ๊ง ๆ ชอบกล
เสียงดนตรีหมอลำบรรเลงไปเรื่อย ๆ การพูดคุยเริ่มสนุกสนานแบบเป็นกันเอง สังเกตใบหน้าแต่ละคนเริ่มมีเลือดลมสูบฉีดมากขึ้น หน้าเวทีพี่นานากับอ้ายบ่าวคนเดิม กำลังวาดลวดลายลีลาแบบออกรส แต่เก้าอี้ด้านขวาของเรากลับว่างเปล่า เพราะหล่อนกำลังถ่าย ๆ ๆ ๆ อย่างเดียว โดยที่ไม่ยอมกินอะไรเข้าไปเลย มีหลายคนเริ่มเข้ามาทักทายเรา วันนั้นเราใส่เสื้อม่อฮ่อมแบบคนแก่อีสานบ้านเฮา ยิ่งเพิ่มสีสันให้ดูแก่มากขึ้นไปอีก แทนที่จะหนุ่มลงมา..อิ อิ บางคนเรียกลุง บางคนเรียกน้า บางคนเรียกพี่ พวกหลังนี้รู้สึกจะพูดเข้าหูหน่อย...ก็เลยคุยกันนาน อิ อิ
คุณครูตุ๊กตา และอ้ายบ่าวคนเดิม รวมทั้งหมูหวาน และหล่อน (คนนั้นแหละ) ตลอดถึงพี่ที่มาจากแดนไกล (สปอนเซอร์หญ่าย) ไปพูดถึงความประทับใจที่มางานนี้ ต่างคนต่างพูดไม่ออกด้วยความปรื้ออก ปรื้อใจ เราเองเราก็ตื้นตันใจเหมือนกัน
ประมาณ 3 ทุ่ม คาราโอเกะ เริ่มออกมาตั้งเพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วม เราสังเกตสีหน้าช่างเทคนิค ชักไม่เข้าท่า เรากระซิบอ้ายบ่าวคนเดิมให้ไปดู อ้ายบ่าวบอกแย่เลยเล่นไม่ได้ หัวใจเราหล่นมาอยู่ที่ตาตุ่ม เราเดินไปหาเจ้าของร้านบอกว่าสายไม่ถึง สายไม่มี ช่างเอาไป ฉอด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ สุดท้ายสรุปคือ ไม่ได้ โอ้..ก็แค่นี้แหละที่เราอยากรู้ อิ อิ
สามีเจ้าของร้านที่เป็นฝรั่ง พูดฝรั่งกับเรา เราก็ตอบได้แต่ เยส โน โอเค แต่เราแปลเป็นภาษาใบ้ได้ว่า ถ้าอยากจะร้องจะเอาใส่จอโ ปรเจ็กเตอร์ให้ สุดท้ายบอกว่าสายไม่ถึงอีก โอ้...ถ้าอยากจะร้องต้องย้ายพวกเราที่นั่งเข้าไปในร้ าน จะฉายใส่ฝาผนังให้ร้อง โอ้...แม่เจ้า อะปี๊ด ๆ ..... พูดง่ายแต่ทำยากยิ่งนัก
อ้ายบ่าวคนเดิมบอกไม่เป็นไร ๆ บรรยากาศก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ เราคิด... หากทุกคนได้มีส่วนร่วมด้วยการออกไปร้องเพลงโชว์น้ำเส ียง มีการคล้องมาลัย ดอกไม้ (ฟรี..เวียนเทียน) ให้กันและกัน และออกไปเต้นกัน คงจะสนุกไม่น้อย เราคิดเองคนเดียว
สิ่งที่อยากตั้งข้อสังเกต (ซอม) ก็คือ ร้านอาหารอยู่ลึกเกินไป ขาไปค่อยยังชั่ว (ใครแหน่)ขากลับ รถเมล์ รถแท็กซี่ไม่ผ่าน ต้องอาศัยรถพ่วงอย่างเดียว (ขอพ่วงไปด้วยคน) และร้านอาหารบรรยากาศให้ก็จริง แต่เป็นระบบเปิดซึ่งมีบ้านเรือนอยู่รอบข้าง ไม่เหมาะที่จะเล่นดึกมากไปกว่านี้ (หากมีการติดลม)
และเวลาควรจะเลิกประมาณตี 2 วันเสาร์ ถือว่าไม่น่าเกลียด เพราะดีกรีจะพุ่งก็ประมาณ 2 ชั่วโมงสุดท้าย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องดูงบประมาณเป็นหลักอย่าให้บาย ปาน เอ้ย..บานปลาย
แต่อย่างไรก็ตาม ทางทีมงานเว็บมาสเตอร์ ทำให้งานในครั้งนี้เกิดขึ้นได้ ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว และคนที่สุดยอดที่สุดก็คือ .......พวกเราสมาชิกบ้านมหาทั้งหลาย.....ที่มี พันธสัญญาต่อตัวเอง ต่อทีมงานบ้านมหา ..... ที่อุตส่าห์ไป อันนี้เป็นสิ่งที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก ไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรดี :'
คนที่มีพันธสัญญาต่อตัวเองและจริงใจต่อคนอื่น ย่อมเป็นที่รัก และจะประสบความสำเร็จในชีวิตทุก ๆ คน ขอปรบมือให้กับทุก ๆ ท่าน ด้วยความจริงใจ
โดยภาพรวมแล้วถือว่าดีและประทับใจ ส่วนใครจะไปต่อยอด มีการนัดทานข้าว สังสรรค์กลุ่มย่อย หรืออะไรต่อมิอะไรต่าง ๆ อันนี้อยู่นอกเหนือการควบคุม เราไม่อาจที่จะล้วงได้ เพราะขืนล้วงไปต้องติดคุกแน่ ๆ
แต่ขอย้ำว่า..... เว็บบ้านมหาแห่งนี้ มีจุดประสงค์ตั้งขึ้นมาด้วยการที่อยากจะอนุรักษ์ศิลป ะพื้นบ้านอีสาน และการสร้างสังคมแห่งมิตรภาพที่ดีต่อกัน เพื่อต่อเติมให้เป็นสังคมใหญ่ ๆ ต่อไป โดยไม่มุ่งหวังกำไร หรือผลประโยชน์ หรือสิ่งตอบแทนอื่นใดทั้งสิ้น ก่อนกลับอ้ายบ่าวคนเดิมแจกของที่ระลึก ว้าย...ไม่ใช่อันที่ติดอยู่กับอ้ายบ่าวนะ ฮ่า ๆ แต่เป็นบ้านหลังน้อยอันอบอุ่น มีพิมพ์ข้อความยังกะงานแต่งงานยังไงยังงั้น "บ้านนี้มีแต่ความสุข เรามาเพราะว่ารักและศรัทธาต่อผืนแผ่นดินถิ่นอีสาน" "บ้านมหาพาแลง 08
เราเดินออกมาหน้าร้านอาหาร มองซ้ายมองขวา ไม่มีรถแท็กซี่ผ่านซักกะคัน หนุ่มตระการถาม อ้าว..น้ากลับยังไงครับ กลับกับผมมั้ย มิได้ลังเล เราตอบครับ.. เรานั่งพร้อมกับ กรไทเลย โดยมีเด็กดื้อ คู่แค้น เอ้ย คู่ชีวิตของเรานั่งขนาบข้าง และโซเฟอร์ตีนผีก็คือ หนุ่มตระการเป็นคนเหยียบคันเร่ง โดยมีอ้ายบ่าวคนเดิมเดินมาส่งจนถึงรถ โอ้...ซาบซึ้ง ๆ ครับ ขอบคุณหลายเด้อครับ ดีหลายกะจั๊งว่า
รถของหนุ่มตระการสงสัยทำเครื่องมาใหม่ หลังจากแล่นออกจากปากซอยมาส่งหนุ่มกรไทเลยลงแล้ว หนุ่มตระการก็เหยียบคันเร่งสปีดเหมือนกับลืมถอดปลั๊ก เตารีดที่บ้านยังไงยังงั้น เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก ตีโค้งยังจุดกลับรถหัวของเราแทบจะชนกัน พุทโธ ธัมโม สังโฆ ตรูคิดผิดหรือคิดถูกวะเนี่ย
รถมาส่งเราใกล้ ๆ ถนนวิภาวดี เราเรียกแท็กซี่กลับบ้านพักเกือบถึงตี 1 หล่อน (คนเดิม) รีบเปิดคอมพิวเตอร์เลยค่ะ และก็เล่น ไปถึงตอนไหนไม่รู้ เพราะเราก็รีบเข้านอน
เช้ารุ่งขึ้น (9 มี.ค.51) หล่อนก็อัพเดดไดอารี่ของหล่อน รู้สึกว่าหล่อนจะดีใจแบบออกนอกหน้า เราบอกให้สมัครสมาชิกให้เราหน่อย เพื่อจะแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งของหล่อน ฮ่า ๆ หล่อนบอกคำเดียวว่า หึ (ป๊าด)
ตอนสายทางเว็บบ้านมหา อัพเดดรูปขึ้นมาแบบไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ หล่อนก็เลยโชว์ออฟ เอารูปที่หล่อนถ่ายมาโชว์บ้าง จนได้รับรางวัลช่างภาพยอดเยี่ยมประจำเว็บ มีใบประกาศเรียบร้อย หล่อนกระโดดโลดเต้นแบบลิงโลด และใช้เวลาจ้องหน้าคอมฯ นานกว่าเดิม ความหวังของเราที่จะเข้าไปเล่นบ้าง เริ่มมืดมน
ตอนพักเที่ยงของวันจันทร์ เราให้ลูกสมัครสมาชิกบ้านมหาให้ และรอจนกว่าจะสามารถเข้ามาทำอะไรต่อมิอะไรได้ แต่ก็หาช่องว่างเข้าไปนั่งไม่ได้ซักที เพราะเวลาหล่อนจะตักอาหาร เท้าข้างหนึ่งของหล่อนจะเหยียบที่เก้าอี้โต๊ะคอมฯ ไว้ เพราะกลัวคนแย่ง อีกข้างก้าวลงจากเก้าอี้ ถ่าง ๆ ๆ ออกไปเพื่อจะหยิบอาหารที่เราเตรียมให้หล่อนรับประทาน หรือบางทีหล่อนก็นั่งบนเก้าอี้และเลื่อนเก้าอี้ล้อไป ตักอาหารกิน โอ้..ป๊าด....อะไรจะปานนั้น
เราให้หล่อนสอนเรื่องการตั้งกระทู้ในเว็บบ้านมหา หล่อนสอนไปด่าไป แบบไม่ค่อยพอใจนัก หาว่าเราโง่ เราก็ต้องทนฟัง เพราะเราก็อยากจะเข้ามาพบปะพี่น้องบ้านมหาเหมือนกัน. ...แอ๊...ดุชะมัด
เราได้มีโอกาสอัพไดอารี่ และเขียนย้อนรอยตอนต่าง ๆ ก็เฉพาะได้รับอนุญาตจากหล่อน หรือไม่ก็ในที่ทำงานตอนเจ้านายเผลอเท่านั้น (ช่างเป็นชีวิตที่น่าสงสารยิ่งนัก)
แต่เราก็ดีใจนะที่หล่อนมีความสุข สิ่งไหนที่หล่อนทำแล้วมีความสุข เราเองในฐานะคู่ชีวิตก็มีความสุขด้วย แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของความพอดี การเดินทางสายกลาง ไม่มากไป ไม่น้อยไป จะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการครองเรือน การครองงาน และการครองชีวิต
ในโลกของอินเทอร์เน็ต มีทั้งด้านดีและด้านเสีย ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกเสพในด้านใด เว็บมหาก็เป็นเว็บด้านดีอีกเว็บหนึ่ง ซึ่งเราเองก็ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ภาคภูมิใจในทีมงาน และภาคภูมิใจในความสามารถของพวกเราทุกคนที่ได้นำศักย ภาพ ที่มีในตัวออกมาแสดง ซึ่งเป็นการถ่ายทอดความรู้ซึ่งกันและกัน
การพบกันครั้งแรก จะต้องมีครั้งที่สอง และครั้งต่อ ๆ ไป ตราบใดที่เรายังคงมีพันธะสัญญาต่อกัน ว่า พวกเราจะรักกัน และร่วมกันสร้างสรรค์บ้านมหาแห่งนี้ ให้เป็นบ้านแห่งความรักตลอดไป
หากมีอะไรที่เราพอจะช่วยได้ เพื่อให้เว็บบ้านมหายังคงโลดแล่นในโลกไซเบอร์ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นแรงกายแรงใจ แรงทรัพย์ (อันนี้ต้องดูก่อน อิ อิ) ก็ขอให้บอกเรามาได้ทุกเวลาตลอด 24 ชั่วโมง เราพร้อมที่จะให้การสนับสนุนโดยปราศจากเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น (หากไม่จำเป็นจริง ๆ )
ผมเชื่อว่าคนที่เข้ามาในเว็บบ้านมหาแห่งนี้เป็นคนดีท ุกคน และคุณก็เป็นคนดีเช่นกัน เรามาช่วยกันยกย่องคนดีเถอะครับ ก่อนที่คนดี ๆ จะสูญพันธุ์
ส่วนเรา ก็คงจะต้องดูแลเด็กดื้อต่อไป ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่ เพราะเฒ่าจังไรคือพระเอกตัวจริงของเด็กดื้อ และเด็กดื้อก็คือนางเอกตลอดกาลของเฒ่าจังไรตลอดไปเช่ นเดียวกัน
เอ้า...ซีรี่ย์จบแล้ว ซวด ๆ แนเด้อพี่น้อง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
งานบ้านมหาพาแลง มีเรื่องน่าอายที่ไม่อยากเล่าให้ใครฟังเลย (เนี่ยนะไม่อยากเล่า) จุ๊ ๆ ๆ (กระซิบ) ฟังแล้วก็เหยียบไว้ตรงนี้นะ อายเขา อิ อิ มาเอียงหูมาจะเล่าให้ฟัง แอ๊.....เวลาอาบน้ำล้างหูด้วยนะ.....แอ๊ .... ฮ่า...
วันนั้นเราดื่มเบียร์ไปหลายแก้ว ดื่มแล้วจะเยี่ยว (ฉี่) บ่อยมาก ๆ เราก็เดินไปหาห้องน้ำตรงที่ให้พวกเราไปตักอาหารข้างใ นนั่นแหละ เราเดินเลยไปข้างหลัง เรานึกว่าหลังร้านจะมีห้องน้ำ เราเห็นน้องผู้หญิง (พวกเรา) คนหนึ่งกำลังตักอาหารอยู่ เราเลยถามขึ้นว่า
โทษครับน้อง ห้องน้ำไปทางไหนครับ เขาบอกให้เราขึ้นข้างบน เรายืนงงและยิ้ม และทวนคำบอกของเขา อ่า ๆ ๆ ให้ผมขึ้นข้างบนหรือครับ ค่ะ ขึ้นไปบนชั้นสองค่ะ อ๋อ...ครับ ๆ (แล้วไป..นึกว่าให้เราขึ้นข้างบน...ก็บนบ้านนั่นแหละ วู้ อิ อิ)
เราก้าวขึ้นบันไดได้ประมาณ 2 ขั้น พนักงานเสริฟ ร้องถาม.... พี่ ๆ ๆ ๆ จะไปไหนคะ จะไปห้องน้ำครับ เราบอก
ดูป้ายค่ะ เขาชี้... ห้องน้ำอยู่โน้นค่ะ ตรงทางขึ้นบันไดจะมีลูกศรชี้ "ห้องน้ำชาย-หญิง"
เราเดินตามลายแทงนั้นไป จะมีห้องนอนเล็ก ๆ ทั้งสองด้าน ตอนแรกก็ว่าจะผลักเข้าไปเหมือนกัน แต่กลัวเข้าไปแล้วจะไม่ได้ออก เพราะเห็นพนักงานสาวประเภทสองคนหนึ่งกำลังเปลี่ยนเคร ื่องแต่งกายอยู่ และหล่อนก็ชายตาเซ็กซี่ ๆ มาทางเราด้วยสิ (อย่านะว้อย ตรูมีพระนะว้อย...เราคิด)
เราเดินไปจนสุด ก็เห็นห้องน้ำมีอยู่เพียง 1 ห้อง และมีคนเข้าอยู่ อื๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ อ้า ๆ ๆ (เสียงถอนหายใจยาว) เสียงดังฟังชัด... ตายละว้า..ไม่ใช่เบาธรรมดา หนักน่ะน่า คงก้อนใหญ่และแข็งมากแน่ ๆ (ฟังจากเสียงเบ่ง)
สักพักก็มีพวกเรา 1 คน 2 คน 3 คน เดิมตามไปเป็นระยะ ๆ ท่าทางกระวนกระวายไม่แพ้กัน ต่างคนต่างมองหน้ากันและยิ้มแหย ๆ ๆ
เราทนไม่ไหว เราตัดสินใจยึดกำแพงหน้าห้องน้ำเป็นที่ตั้ง ยกมือไหว้เจ้าที่เจ้าทาง และกล่าวขอโทษพวกเราที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องน้ำ ...ขอโทษครับ ผมทนไม่ไหวแล้วครับ...เราพูด
พวกเราอีกคนหนึ่งในกลุ่มพูดว่า "ผมกะว่าจั๊งพี่ละครับ ผมกะอดบ่ไหวคือกัน ป๊ะ พวกเฮา เฮ็ดคือเลานั่นหละ"
พูดจบพวกเราต่างคนก็ต่างประคองปืนฉีดน้ำชนิดพกพา (ของใครของมัน) หันหน้าเข้ากำแพง ยิงจนหมดแม็ก และมองหน้ากัน หัวเราะ และก็เดินตามหลังกันต้อย ๆ เหมือนแมงเม่าสลัดปีก กลับมานั่งที่เดิม
ตอนเช้าเจ้าของร้านคงจะล้างกันยกใหญ่ สงสัยหมดน้ำไปหลายถัง ฮ่า ๆ ๆ ขอโทษครับ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ (ขอโทษย้อนหลัง ฮ่า)
จุ๊ ๆ ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าอายมากครับ อย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ ว่าพวกเราเยี่ยวรดกำแพงเขา อายครับ.... ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ (แล้วจะมาบอกทำไมวะเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ)
ในงานมหาพาแลงที่ผ่านมา เราได้ข้อคิดอะไรบ้างจากการไปงานดังกล่าว
1. การสร้างความประทับใจครั้งแรก ภาษาอังกฤษเรียก เฟิส อิมเพรสชั่น (พุ่นล่ะ คักหลายน้อ) คือการติดใจแรก หมายถึง การประทับใจครั้งแรก จากการต้อนรับอันอบอุ่นจากทีมงานเว็บมาสเตอร์
2. ทุกคนไปรวมกันโดยการนัดหมาย แต่ไม่รู้จักกัน หมายถึง คงเป็นบุญวาสนาที่ทำร่วมกันให้เรามาพบกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน
3. มองขึ้นฟ้าเห็นไซใหญ่ 1 อัน และเล็ก 1 อัน (ปลาที่ไหลเข้าช่องมารวมกัน) หมายถึง การไปรวมกันของพวกเรา มีทั้งกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่
4. บรรยากาศของร้านเป็นเหมือนบ้าน หมายถึง เป็นประเพณีไทยแท้แต่โบราณ ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ
5. บรรยากาศดนตรีอีสาน หมายถึง พวกเราชาวอีสาน แต่ภาคอื่นชาวอีสานเราก็ยิ่งชื่นชมที่ยังอุตส่าห์สละ เวลาไปนั่งกับพวกเรา...สุดยอดครับ ๆ
6. อาหารแบบบุฟเฟ่ต์ หมายถึง การรู้จักแบ่งปัน ถ้าตักมากไป คนอื่นจะไม่ได้กิน คำนึงถึงอกเขาอกเรา
7. โออิชิ บิ๊กลิตร หมายถึง กินให้อิ่ม กินน้ำที่มีประโยชน์ให้เยอะ จะได้ไม่เป็นโรค
8. ทางเข้าห้องน้ำเดินไกล หมายถึง การปวดขี้ปวดเยี่ยวเป็นทุกข์อย่างยิ่ง และสอนให้พวกเรามีสติ อย่าดื่มมากเกินไป มิฉะนั้นจะเดินไปไม่ถึงห้องน้ำ
9. ห้องน้ำมีห้องเดียว หมายถึง สอนให้พวกเรารู้จักอดทน อดกลั้น และรู้จักการรอคอย (การทรมานคือการรอคอย)
10. พวกที่เยี่ยวรดกำแพงเขา แล้วออกมาสารภาพ หมายถึง สอนให้พวกเรารู้จักทำผิดแล้วให้ยอมรับผิด และอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง (ฮ่า ไผน้อ)
11. อ้ายบ่าวแจกของที่ระลึก หมายถึง สอนให้เรารู้จักการให้ การแบ่งปัน เพื่อสลัดความตระหนี่ ความเห็นแก่ตัว
12. ท่านที่ลงทะเบียนไว้แล้วไม่ไป หมายถึง มุสา วาทาเว....การโกหกกันเป็นบาปอันใหญ่หลวง (ฮ่า ๆ เข้าใจ ๆ ล้อเล่นครับ ทุกคนมีธุระครับ แฮ่ ๆ......แต่อย่าบ่อยก็แล้วกัน...ประมาณการค่าใช้จ่ายย ากอ่ะ)
13. คาราโอเกะร้องไม่ได้ หมายถึง ไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง
ลิง....เอ้ย...ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง (เลือกคลิ๊กดูตามสบายครับผม..ฮ่า)
http://www.baanmaha.com/community/forumdisplay.php?f=189
ขอขอบพระคุณ
บ่าวคนเดิม, อ้ายบ่าวเซียงน้อย, เฒ่าจังไร, ตุ๊กตาไล่ฝน, ฅนภูไท, บ่าวนาจาน, สาวชุมแพ, ป๋องแป้ง, เจ้าซายน้อย, นวรัตน์, คนไทเลย, หมูหวาน, หนุ่มตระการ, บ่าวไทเลย, อ้ายทิดสี, bootchai, LINAKA, maxlinee, miaw, nu_meaw, nuyoo, Oo กามเทพน้อย oO, pui.lab, som, sompoi,
tata-design, ttoorrhh, tuaeng, ไก่น้อย, ขอโทษที่คิดถึง...เด็กดื้อ, ขุนสุราพ่าย, คนกบินทร์, ต่าย, ติ๊กต็อค, ติ๋ม เปอร์โย, ท้าวขูลู, ธีรวัฒน์ ผู้เจริญ, นวรัตน์, น้องโบว์, นัยกระจอก, น้ำตาล, บ่าวเซียงน้อย, บ่าวเมฆินทร์, บ่าวเม้า, โป้ยก่าย, ฟ้าสางที่บางกอก, มั่วหน่าฮ่าน, มือพิณน้องใหม่,
มือพิณพเนจร, มือพิณแว่น, เล็กจัง, วัชระ ขัตติยะ, ศรีสะท้าน, ส.มักม่วน, สาวเมืองอุดร, สาวสีม่วง, หนุ่มบ้านดอน, อ้ายทิดคม, ไอ้เก่ง คนเลย,
หน้าเกาหลี, เต็มใจให้เธอ, ครัวแสงดาว ฯลฯ:g:g:g:g:g:g:g:g:g(t (t(t(t(t8)8)8)8)8)8)::)::)::)::)::)::)
เราสังเกตดูตอนเช้าจะตื่นแต่เช้า มาหุงหาอาหาร จัดสำรับกับข้าว และถ่ายรูปทุกวัน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เป็นเช่นนี้ เอ๊ะ... มันเกิดอะไรขึ้น อะไรทำให้เธอเปลี่ยนแปลงได้เช่นนี้
เราสอบถามเขาก็บอกว่าเล่นเว็บคุณลุงมหา อ๋อ คงเป็นเรื่องธรรมะละมั้ง แต่พอจะเข้าห้องน้ำเดินผ่านด้านหลังเธอ จึงรู้ว่าเว็บบ้านมหาดอทคอม ซึ่งเราเคยเข้ามาเป็นครั้งคราวเราเองเรารู้สึกดีใจแล ะรู้สึกยอมรับในฝีมือของเว็บมา สเตอร์และทีมงาน ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นตำรวจ แต่ก็เก่งด้านคอมพิวเตอร์ สามารถสร้างเว็บขึ้นมาได้
จุดเด่นของเว็บบ้านมหา คือเป็นเว็บของชาวอีสานโดยแท้จริง ได้รวมเอาดนตรี ศิลปะพื้นบ้าน วิถีชีวิต และนานาสาระไว้ครบถ้วน
และโดยเฉพาะผู้คนในเว็บแห่งนี้ล้วนแล้วแต่คนดีมีน้ำใ จด้วยกันทั้งนั้น มิฉะนั้นคนรอบกายเราคงไม่เข้ามาให้เสียเวลา เราเองก็อยากจะเข้ามาทักทาย และอยากสนุกกับบ้านหลังนี้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนเจ้าหล่อน จะคุมสถานการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง หลังจากนั้นทุกวันตอนเช้าและตอนเย็นคนข้างกายจะมาจ้อ งหน้าคอมฯ ตลอด เราและลูกชายหมดสิทธิ์ที่จะเล่น และระยะหลังรู้สึกจะอินมาก ๆ ถึงขนาดร้องไห้ฮือ ๆ เราสอบถามด้วยความเป็นห่วง ก็ได้รับคำตอบว่า น้องสาวคนในเว็บเสียชีวิต โอ้....เป็นเอามากนะเนี่ย แต่คงด้วยความผูกพันละมั้ง (เราคิด)
เวลาผ่านไปจวบจนตี 2 เสียงหัวเราะคิก ๆ และเสียงบ่นพึมพำ ๆ พร้อมกับเสียงแป้นคีย์บอร์ด ดังเป็นระยะ ๆ ปลุกให้เราตื่นเป็นครั้งคราว เราแอบดูลอดช่องตู้สองตู้ที่แนบกันไม่สนิท เพราะความสงสัย เอ๊ะ...เธอแอบเสพยาบ้าหรือเปล่าวะ แต่ไม่ เห็นหล่อนยิ้มให้หน้าคอมฯ โดยที่ไม่รู้จักง่วง เราเริ่มพลิกตัวไปมาเพื่อให้รู้ว่า เรารออยู่นะ ฮ่า ๆ เมื่อไหร่จะนอนซะที นี่ก็หลายวันแล้วนะ คืนนั้นผ่านไปอีก เหมือนหลายวันที่ผ่านมา
ตอนเช้าหล่อนบอกกับเราว่า จะพาไปงานมหาพาแลง อยากไป ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คนละ 500 บาท เราคิด ติ๊งต๊อง ๆ ๆ ๆ ๆ 2 คนก็ 1,000 บาท ก็มากโขอยู่นะ แต่ก็ตอบไปด้วยความรำคาญ อื้อ ๆ อยากไปก็ไป
หลังจากที่รับปากกับเธอแบบส่งเดช ว่าจะพาเธอไปงานบ้านมหาพาแลง เราก็มีโอกาสได้เข้าไปในห้องแชต และได้คุยกับน้องสาวที่น่ารักหลายคน ไม่ว่าจะเป็นหมูหวาน (หมูอ้วน) บ่าวไทเลย สาวดิวส์ น้องนิ่ม และอื่น ๆ รวมทั้งได้แอบดูการตั้งกระทู้ของหลาย ๆ คน ไม่ว่าจะเป็น คุณครูตุ๊กตา ซึ่งจะเน้นออกแนวกลอนรักหวานโรแมนติก ทำให้เรานึกภาพออกมาได้เลยว่า หล่อนต้องสวยและน่ารักอย่างแน่นอน ส่วนผู้ชายก็ดูแค่ผ่าน ๆ ถือว่าธรรมดา ๆ (อิ อิ) และได้มีโอกาสคุยกับหมูอ้วนทางโทรศัพท์ ยิ่งทำให้อยากมาบ้านมหาพาแลงมากยิ่งขึ้น เพราะเสียงเธอหวานจับใจ
โป๊ก ! ! เพี๊ยะ โอ้ย...เสียงใครตบกระบาลเราวะเนี่ย โอ้..แค่นึกก็เสียวแล้วล่ะ ฮ่า ๆ ๆ พุทโธ ๆ ๆ ๆ
พรุ่งนี้ (8 มี.ค.51) งานมหาพาแลงแล้วนะพี่ หล่อนเตือนเราเพื่อเน้นย้ำ เราก็ได้แต่ตอบว่าถ้าไม่เล่นเน็ตดึกจะพาไป หล่อนหันกลับไปหน้าคอมฯ ต่อ และเล่นอยู่จนถึงตอนเย็น จากเย็นถึงค่ำ จากค่ำถึงดึก เราตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ หล่อนก็ยังเล่นอยู่ เราก็เริ่มหงุดหงิด เอ๊ะ...แล้วหล่อนจะนอนตอนไหนวะเนี่ย เราเข้าไปนอน เสียงหล่อนค้นหาของฝากก๊อกแก๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ ทั้งคืน อันนี้จะไปฝากคนนั้น อันนั้นจะไปฝากคนนี้ในงาน หล่อนพึมพำ
หล่อนเตรียมของฝากเสร็จ หล่อนนอนตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาตอนเช้าอีกทีก็เห็นหล่อนนั่งอยู่หน้าคอมฯ เหมือนเดิม แต่หล่อนไม่มีอาการอิดโรยเลยสักนิด กลับมีหน้าตาแช่มชื่นอย่างประหลาด
8 มี.ค.51 งานมหาพาแลงจะเริ่มลงทะเบียน 5 โมงเย็น แต่ 4 โมงครึ่ง หล่อนยังอยู่หน้าคอมฯ และงุ่นง่าน ๆ กับการเตรียมของฝากอยู่ เรามองเวลาแล้วบวกลบคูณหาร ด้วยความกังวลใจยิ่งนัก หากเราเดินทางและรถติด เราจะทันมวยชิงแชมป์โลกที่ถ่ายทอดจากญี่ปุ่นตอน 6 โมงเย็นมั้ยเนี่ย เธอบอกให้เราดูมวยเสร็จก่อนแล้วค่อยเดินทาง
มวยเริ่มชกเวลา 18.00 จบ 18.30 เราเดินทางออกจากบ้านเกือบ 1 ทุ่ม มาถึงซอยลาดพร้าว 35 แท็กซี่เลี้ยวเข้าซอย ประมาณ 300 เมตร (แม้ว) หากเราหลงขึ้นรถเมล์แล้วลงหน้าปากซอย คงลิ้นห้อยแน่ ๆ จ๊าก ! ! ! เนี่ยนะ 300 เมตร ฮ่า ๆ ๆ (วัดตอนไหนครับเนี่ย)
รถแท็กซี่พาพวกเราเดินทางตามลายแทง มาถึงร้านครัวแสงดาว ทันทีที่เราลงจากรถ เราได้ยินเสียงหมอลำดังออกไป ทำให้เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก จะเอายังไงกัน จะถอยหรือว่าจะเข้า หล่อนบอก "มา ตามข้าพเจ้ามา" ระยะทางจากรถแท็กซี่มาหาร้าน ประมาณ 50 เมตร ทำไมเรารู้สึกว่ามันไกล เหมือน 50 กิโลเมตร วะเนี่ย อิ อิ
แล้วเมื่อไปถึงเราจะทำหน้าอย่างไรหนอ เพราะต่างคนต่างไม่รู้จักกัน เราเดินไปฉีกยิ้มไปเพราะความเคอะเขิน หล่อนถามตรงจุดลงทะเบียนว่าใครคือบ่าวเซียงน้อย ใครคือบ่าวคนเดิม หล่อนยกมือไหว้อย่างคุ้นเคย และทั้งสองท่าน ก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง ทำให้เราอบอุ่นขึ้น ความเคอะเขินเริ่มเบาบางลง
ขณะที่กำลังเซ็นชื่อลงทะเบียน เรากวาดสายตาไปรอบ ๆ แง้....กัว เราไม่รู้จักใครซักคน เราเลยดึงสายตากลับมาทักทั้งสองท่าน ท่านมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ผายมือเชิญเราไปนั่ง
เราเดินไปหาที่นั่ง ซึ่งที่โต๊ะอาหาร ทราบชื่อภายหลังว่าคุณครูตุ๊กตา จ๊ะเอ๋ น้องนิ่ม บ่าวผี บ่าวไทเลย พี่นานา น้องเก่งไทเลย และคนตระการซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เรา อ้ายบ่าวคนเดิม และอ้ายบ่าวเซียงน้อย เดินมาทักทายแบบเป็นกันเอง เราสอบถามทราบว่าเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ โอ้...เก่งมากครับ ที่สามารถสร้างเว็บได้ขนาดนี้ และสามารถรวมคนที่ไม่รู้จักกันได้ถึงขนาดนี้ พูดมาแล้วเราขนลุกขึ้นมาทันใด
ท่านเชิญเราไปตักอาหารมารับประทาน เราเดินไปตักอาหาร หล่อน (คนเดิมนั่นแหละ) ตามไปติด ๆ แล้วถ่ายรูป เก็บไว้ 1 ช็อต 2 ช็อต และหลาย ๆ ช็อต ทุกซอกทุกมุมยังกะนักข่าวอาชญากรรม ยังไงยังงั้น
เราตักอาหารมาทานที่โต๊ะ เราเห็นโออิชิขนาดบิ๊กลิตรวางให้คนละขวด ป๊าด..ถ้าเราดื่มหมดขวดนี้คนเดียว เขาคงเรียกเราว่าอูฐเป็นแน่เชียว
พนักงานคนที่ 1 ถามว่าจะดื่มเครื่องดื่มอะไรดี เบียร์ลีโอครับ เราบอก เธอเอามาให้ แก้วแรก เราซดไปหมดแก้วเพื่อจะวิ่งให้ทันคนที่มาก่อน พอแก้วที่ 2 หล่อนคงหมั่นไส้ เปลี่ยนเป็นเหล้ามาให้เรา ดูซิว่าจะซดหมดอีกมั้ย...หล่อนนึก
เราชนแก้วกับพี่บ่าวคนเดิม แล้วซดโฮกตามไปอีกแก้ว พี่บ่าวชวนเราไปรำหน้าเวที หึ หึ ...เราปฏิเสธ เรานั่งดูพี่บ่าวคนเดิมฉายเดี่ยว เราก็อยากจะออกไป แต่เหมือนมีอะไรมาดึงขาไว้ สงสัยดีกรีคงยังไม่ถึงองศาเดือดละมั้ง
แก้วที่ 3 กลับมาเป็นเหล้าอีกครั้ง โดยคนเสริฟคนใหม่ คนตระการบอกให้ไปเปลี่ยนแก้วมาใหม่ เราบอกไม่เป็นไรครับ ผมทานได้ หมดแก้วนี้รู้สึกลมออกหูอิ๊ง ๆ ชอบกล
เสียงดนตรีหมอลำบรรเลงไปเรื่อย ๆ การพูดคุยเริ่มสนุกสนานแบบเป็นกันเอง สังเกตใบหน้าแต่ละคนเริ่มมีเลือดลมสูบฉีดมากขึ้น หน้าเวทีพี่นานากับอ้ายบ่าวคนเดิม กำลังวาดลวดลายลีลาแบบออกรส แต่เก้าอี้ด้านขวาของเรากลับว่างเปล่า เพราะหล่อนกำลังถ่าย ๆ ๆ ๆ อย่างเดียว โดยที่ไม่ยอมกินอะไรเข้าไปเลย มีหลายคนเริ่มเข้ามาทักทายเรา วันนั้นเราใส่เสื้อม่อฮ่อมแบบคนแก่อีสานบ้านเฮา ยิ่งเพิ่มสีสันให้ดูแก่มากขึ้นไปอีก แทนที่จะหนุ่มลงมา..อิ อิ บางคนเรียกลุง บางคนเรียกน้า บางคนเรียกพี่ พวกหลังนี้รู้สึกจะพูดเข้าหูหน่อย...ก็เลยคุยกันนาน อิ อิ
คุณครูตุ๊กตา และอ้ายบ่าวคนเดิม รวมทั้งหมูหวาน และหล่อน (คนนั้นแหละ) ตลอดถึงพี่ที่มาจากแดนไกล (สปอนเซอร์หญ่าย) ไปพูดถึงความประทับใจที่มางานนี้ ต่างคนต่างพูดไม่ออกด้วยความปรื้ออก ปรื้อใจ เราเองเราก็ตื้นตันใจเหมือนกัน
ประมาณ 3 ทุ่ม คาราโอเกะ เริ่มออกมาตั้งเพื่อให้ทุกคนมีส่วนร่วม เราสังเกตสีหน้าช่างเทคนิค ชักไม่เข้าท่า เรากระซิบอ้ายบ่าวคนเดิมให้ไปดู อ้ายบ่าวบอกแย่เลยเล่นไม่ได้ หัวใจเราหล่นมาอยู่ที่ตาตุ่ม เราเดินไปหาเจ้าของร้านบอกว่าสายไม่ถึง สายไม่มี ช่างเอาไป ฉอด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ สุดท้ายสรุปคือ ไม่ได้ โอ้..ก็แค่นี้แหละที่เราอยากรู้ อิ อิ
สามีเจ้าของร้านที่เป็นฝรั่ง พูดฝรั่งกับเรา เราก็ตอบได้แต่ เยส โน โอเค แต่เราแปลเป็นภาษาใบ้ได้ว่า ถ้าอยากจะร้องจะเอาใส่จอโ ปรเจ็กเตอร์ให้ สุดท้ายบอกว่าสายไม่ถึงอีก โอ้...ถ้าอยากจะร้องต้องย้ายพวกเราที่นั่งเข้าไปในร้ าน จะฉายใส่ฝาผนังให้ร้อง โอ้...แม่เจ้า อะปี๊ด ๆ ..... พูดง่ายแต่ทำยากยิ่งนัก
อ้ายบ่าวคนเดิมบอกไม่เป็นไร ๆ บรรยากาศก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ เราคิด... หากทุกคนได้มีส่วนร่วมด้วยการออกไปร้องเพลงโชว์น้ำเส ียง มีการคล้องมาลัย ดอกไม้ (ฟรี..เวียนเทียน) ให้กันและกัน และออกไปเต้นกัน คงจะสนุกไม่น้อย เราคิดเองคนเดียว
สิ่งที่อยากตั้งข้อสังเกต (ซอม) ก็คือ ร้านอาหารอยู่ลึกเกินไป ขาไปค่อยยังชั่ว (ใครแหน่)ขากลับ รถเมล์ รถแท็กซี่ไม่ผ่าน ต้องอาศัยรถพ่วงอย่างเดียว (ขอพ่วงไปด้วยคน) และร้านอาหารบรรยากาศให้ก็จริง แต่เป็นระบบเปิดซึ่งมีบ้านเรือนอยู่รอบข้าง ไม่เหมาะที่จะเล่นดึกมากไปกว่านี้ (หากมีการติดลม)
และเวลาควรจะเลิกประมาณตี 2 วันเสาร์ ถือว่าไม่น่าเกลียด เพราะดีกรีจะพุ่งก็ประมาณ 2 ชั่วโมงสุดท้าย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องดูงบประมาณเป็นหลักอย่าให้บาย ปาน เอ้ย..บานปลาย
แต่อย่างไรก็ตาม ทางทีมงานเว็บมาสเตอร์ ทำให้งานในครั้งนี้เกิดขึ้นได้ ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว และคนที่สุดยอดที่สุดก็คือ .......พวกเราสมาชิกบ้านมหาทั้งหลาย.....ที่มี พันธสัญญาต่อตัวเอง ต่อทีมงานบ้านมหา ..... ที่อุตส่าห์ไป อันนี้เป็นสิ่งที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก ไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรดี :'
คนที่มีพันธสัญญาต่อตัวเองและจริงใจต่อคนอื่น ย่อมเป็นที่รัก และจะประสบความสำเร็จในชีวิตทุก ๆ คน ขอปรบมือให้กับทุก ๆ ท่าน ด้วยความจริงใจ
โดยภาพรวมแล้วถือว่าดีและประทับใจ ส่วนใครจะไปต่อยอด มีการนัดทานข้าว สังสรรค์กลุ่มย่อย หรืออะไรต่อมิอะไรต่าง ๆ อันนี้อยู่นอกเหนือการควบคุม เราไม่อาจที่จะล้วงได้ เพราะขืนล้วงไปต้องติดคุกแน่ ๆ
แต่ขอย้ำว่า..... เว็บบ้านมหาแห่งนี้ มีจุดประสงค์ตั้งขึ้นมาด้วยการที่อยากจะอนุรักษ์ศิลป ะพื้นบ้านอีสาน และการสร้างสังคมแห่งมิตรภาพที่ดีต่อกัน เพื่อต่อเติมให้เป็นสังคมใหญ่ ๆ ต่อไป โดยไม่มุ่งหวังกำไร หรือผลประโยชน์ หรือสิ่งตอบแทนอื่นใดทั้งสิ้น ก่อนกลับอ้ายบ่าวคนเดิมแจกของที่ระลึก ว้าย...ไม่ใช่อันที่ติดอยู่กับอ้ายบ่าวนะ ฮ่า ๆ แต่เป็นบ้านหลังน้อยอันอบอุ่น มีพิมพ์ข้อความยังกะงานแต่งงานยังไงยังงั้น "บ้านนี้มีแต่ความสุข เรามาเพราะว่ารักและศรัทธาต่อผืนแผ่นดินถิ่นอีสาน" "บ้านมหาพาแลง 08
เราเดินออกมาหน้าร้านอาหาร มองซ้ายมองขวา ไม่มีรถแท็กซี่ผ่านซักกะคัน หนุ่มตระการถาม อ้าว..น้ากลับยังไงครับ กลับกับผมมั้ย มิได้ลังเล เราตอบครับ.. เรานั่งพร้อมกับ กรไทเลย โดยมีเด็กดื้อ คู่แค้น เอ้ย คู่ชีวิตของเรานั่งขนาบข้าง และโซเฟอร์ตีนผีก็คือ หนุ่มตระการเป็นคนเหยียบคันเร่ง โดยมีอ้ายบ่าวคนเดิมเดินมาส่งจนถึงรถ โอ้...ซาบซึ้ง ๆ ครับ ขอบคุณหลายเด้อครับ ดีหลายกะจั๊งว่า
รถของหนุ่มตระการสงสัยทำเครื่องมาใหม่ หลังจากแล่นออกจากปากซอยมาส่งหนุ่มกรไทเลยลงแล้ว หนุ่มตระการก็เหยียบคันเร่งสปีดเหมือนกับลืมถอดปลั๊ก เตารีดที่บ้านยังไงยังงั้น เรามองหน้ากันเลิ่กหลั่ก ตีโค้งยังจุดกลับรถหัวของเราแทบจะชนกัน พุทโธ ธัมโม สังโฆ ตรูคิดผิดหรือคิดถูกวะเนี่ย
รถมาส่งเราใกล้ ๆ ถนนวิภาวดี เราเรียกแท็กซี่กลับบ้านพักเกือบถึงตี 1 หล่อน (คนเดิม) รีบเปิดคอมพิวเตอร์เลยค่ะ และก็เล่น ไปถึงตอนไหนไม่รู้ เพราะเราก็รีบเข้านอน
เช้ารุ่งขึ้น (9 มี.ค.51) หล่อนก็อัพเดดไดอารี่ของหล่อน รู้สึกว่าหล่อนจะดีใจแบบออกนอกหน้า เราบอกให้สมัครสมาชิกให้เราหน่อย เพื่อจะแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งของหล่อน ฮ่า ๆ หล่อนบอกคำเดียวว่า หึ (ป๊าด)
ตอนสายทางเว็บบ้านมหา อัพเดดรูปขึ้นมาแบบไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ หล่อนก็เลยโชว์ออฟ เอารูปที่หล่อนถ่ายมาโชว์บ้าง จนได้รับรางวัลช่างภาพยอดเยี่ยมประจำเว็บ มีใบประกาศเรียบร้อย หล่อนกระโดดโลดเต้นแบบลิงโลด และใช้เวลาจ้องหน้าคอมฯ นานกว่าเดิม ความหวังของเราที่จะเข้าไปเล่นบ้าง เริ่มมืดมน
ตอนพักเที่ยงของวันจันทร์ เราให้ลูกสมัครสมาชิกบ้านมหาให้ และรอจนกว่าจะสามารถเข้ามาทำอะไรต่อมิอะไรได้ แต่ก็หาช่องว่างเข้าไปนั่งไม่ได้ซักที เพราะเวลาหล่อนจะตักอาหาร เท้าข้างหนึ่งของหล่อนจะเหยียบที่เก้าอี้โต๊ะคอมฯ ไว้ เพราะกลัวคนแย่ง อีกข้างก้าวลงจากเก้าอี้ ถ่าง ๆ ๆ ออกไปเพื่อจะหยิบอาหารที่เราเตรียมให้หล่อนรับประทาน หรือบางทีหล่อนก็นั่งบนเก้าอี้และเลื่อนเก้าอี้ล้อไป ตักอาหารกิน โอ้..ป๊าด....อะไรจะปานนั้น
เราให้หล่อนสอนเรื่องการตั้งกระทู้ในเว็บบ้านมหา หล่อนสอนไปด่าไป แบบไม่ค่อยพอใจนัก หาว่าเราโง่ เราก็ต้องทนฟัง เพราะเราก็อยากจะเข้ามาพบปะพี่น้องบ้านมหาเหมือนกัน. ...แอ๊...ดุชะมัด
เราได้มีโอกาสอัพไดอารี่ และเขียนย้อนรอยตอนต่าง ๆ ก็เฉพาะได้รับอนุญาตจากหล่อน หรือไม่ก็ในที่ทำงานตอนเจ้านายเผลอเท่านั้น (ช่างเป็นชีวิตที่น่าสงสารยิ่งนัก)
แต่เราก็ดีใจนะที่หล่อนมีความสุข สิ่งไหนที่หล่อนทำแล้วมีความสุข เราเองในฐานะคู่ชีวิตก็มีความสุขด้วย แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของความพอดี การเดินทางสายกลาง ไม่มากไป ไม่น้อยไป จะได้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการครองเรือน การครองงาน และการครองชีวิต
ในโลกของอินเทอร์เน็ต มีทั้งด้านดีและด้านเสีย ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกเสพในด้านใด เว็บมหาก็เป็นเว็บด้านดีอีกเว็บหนึ่ง ซึ่งเราเองก็ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ภาคภูมิใจในทีมงาน และภาคภูมิใจในความสามารถของพวกเราทุกคนที่ได้นำศักย ภาพ ที่มีในตัวออกมาแสดง ซึ่งเป็นการถ่ายทอดความรู้ซึ่งกันและกัน
การพบกันครั้งแรก จะต้องมีครั้งที่สอง และครั้งต่อ ๆ ไป ตราบใดที่เรายังคงมีพันธะสัญญาต่อกัน ว่า พวกเราจะรักกัน และร่วมกันสร้างสรรค์บ้านมหาแห่งนี้ ให้เป็นบ้านแห่งความรักตลอดไป
หากมีอะไรที่เราพอจะช่วยได้ เพื่อให้เว็บบ้านมหายังคงโลดแล่นในโลกไซเบอร์ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นแรงกายแรงใจ แรงทรัพย์ (อันนี้ต้องดูก่อน อิ อิ) ก็ขอให้บอกเรามาได้ทุกเวลาตลอด 24 ชั่วโมง เราพร้อมที่จะให้การสนับสนุนโดยปราศจากเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น (หากไม่จำเป็นจริง ๆ )
ผมเชื่อว่าคนที่เข้ามาในเว็บบ้านมหาแห่งนี้เป็นคนดีท ุกคน และคุณก็เป็นคนดีเช่นกัน เรามาช่วยกันยกย่องคนดีเถอะครับ ก่อนที่คนดี ๆ จะสูญพันธุ์
ส่วนเรา ก็คงจะต้องดูแลเด็กดื้อต่อไป ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่ เพราะเฒ่าจังไรคือพระเอกตัวจริงของเด็กดื้อ และเด็กดื้อก็คือนางเอกตลอดกาลของเฒ่าจังไรตลอดไปเช่ นเดียวกัน
เอ้า...ซีรี่ย์จบแล้ว ซวด ๆ แนเด้อพี่น้อง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ
งานบ้านมหาพาแลง มีเรื่องน่าอายที่ไม่อยากเล่าให้ใครฟังเลย (เนี่ยนะไม่อยากเล่า) จุ๊ ๆ ๆ (กระซิบ) ฟังแล้วก็เหยียบไว้ตรงนี้นะ อายเขา อิ อิ มาเอียงหูมาจะเล่าให้ฟัง แอ๊.....เวลาอาบน้ำล้างหูด้วยนะ.....แอ๊ .... ฮ่า...
วันนั้นเราดื่มเบียร์ไปหลายแก้ว ดื่มแล้วจะเยี่ยว (ฉี่) บ่อยมาก ๆ เราก็เดินไปหาห้องน้ำตรงที่ให้พวกเราไปตักอาหารข้างใ นนั่นแหละ เราเดินเลยไปข้างหลัง เรานึกว่าหลังร้านจะมีห้องน้ำ เราเห็นน้องผู้หญิง (พวกเรา) คนหนึ่งกำลังตักอาหารอยู่ เราเลยถามขึ้นว่า
โทษครับน้อง ห้องน้ำไปทางไหนครับ เขาบอกให้เราขึ้นข้างบน เรายืนงงและยิ้ม และทวนคำบอกของเขา อ่า ๆ ๆ ให้ผมขึ้นข้างบนหรือครับ ค่ะ ขึ้นไปบนชั้นสองค่ะ อ๋อ...ครับ ๆ (แล้วไป..นึกว่าให้เราขึ้นข้างบน...ก็บนบ้านนั่นแหละ วู้ อิ อิ)
เราก้าวขึ้นบันไดได้ประมาณ 2 ขั้น พนักงานเสริฟ ร้องถาม.... พี่ ๆ ๆ ๆ จะไปไหนคะ จะไปห้องน้ำครับ เราบอก
ดูป้ายค่ะ เขาชี้... ห้องน้ำอยู่โน้นค่ะ ตรงทางขึ้นบันไดจะมีลูกศรชี้ "ห้องน้ำชาย-หญิง"
เราเดินตามลายแทงนั้นไป จะมีห้องนอนเล็ก ๆ ทั้งสองด้าน ตอนแรกก็ว่าจะผลักเข้าไปเหมือนกัน แต่กลัวเข้าไปแล้วจะไม่ได้ออก เพราะเห็นพนักงานสาวประเภทสองคนหนึ่งกำลังเปลี่ยนเคร ื่องแต่งกายอยู่ และหล่อนก็ชายตาเซ็กซี่ ๆ มาทางเราด้วยสิ (อย่านะว้อย ตรูมีพระนะว้อย...เราคิด)
เราเดินไปจนสุด ก็เห็นห้องน้ำมีอยู่เพียง 1 ห้อง และมีคนเข้าอยู่ อื๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ อ้า ๆ ๆ (เสียงถอนหายใจยาว) เสียงดังฟังชัด... ตายละว้า..ไม่ใช่เบาธรรมดา หนักน่ะน่า คงก้อนใหญ่และแข็งมากแน่ ๆ (ฟังจากเสียงเบ่ง)
สักพักก็มีพวกเรา 1 คน 2 คน 3 คน เดิมตามไปเป็นระยะ ๆ ท่าทางกระวนกระวายไม่แพ้กัน ต่างคนต่างมองหน้ากันและยิ้มแหย ๆ ๆ
เราทนไม่ไหว เราตัดสินใจยึดกำแพงหน้าห้องน้ำเป็นที่ตั้ง ยกมือไหว้เจ้าที่เจ้าทาง และกล่าวขอโทษพวกเราที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องน้ำ ...ขอโทษครับ ผมทนไม่ไหวแล้วครับ...เราพูด
พวกเราอีกคนหนึ่งในกลุ่มพูดว่า "ผมกะว่าจั๊งพี่ละครับ ผมกะอดบ่ไหวคือกัน ป๊ะ พวกเฮา เฮ็ดคือเลานั่นหละ"
พูดจบพวกเราต่างคนก็ต่างประคองปืนฉีดน้ำชนิดพกพา (ของใครของมัน) หันหน้าเข้ากำแพง ยิงจนหมดแม็ก และมองหน้ากัน หัวเราะ และก็เดินตามหลังกันต้อย ๆ เหมือนแมงเม่าสลัดปีก กลับมานั่งที่เดิม
ตอนเช้าเจ้าของร้านคงจะล้างกันยกใหญ่ สงสัยหมดน้ำไปหลายถัง ฮ่า ๆ ๆ ขอโทษครับ ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ (ขอโทษย้อนหลัง ฮ่า)
จุ๊ ๆ ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าอายมากครับ อย่าไปเล่าให้ใครฟังนะ ว่าพวกเราเยี่ยวรดกำแพงเขา อายครับ.... ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ (แล้วจะมาบอกทำไมวะเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ)
ในงานมหาพาแลงที่ผ่านมา เราได้ข้อคิดอะไรบ้างจากการไปงานดังกล่าว
1. การสร้างความประทับใจครั้งแรก ภาษาอังกฤษเรียก เฟิส อิมเพรสชั่น (พุ่นล่ะ คักหลายน้อ) คือการติดใจแรก หมายถึง การประทับใจครั้งแรก จากการต้อนรับอันอบอุ่นจากทีมงานเว็บมาสเตอร์
2. ทุกคนไปรวมกันโดยการนัดหมาย แต่ไม่รู้จักกัน หมายถึง คงเป็นบุญวาสนาที่ทำร่วมกันให้เรามาพบกัน ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน
3. มองขึ้นฟ้าเห็นไซใหญ่ 1 อัน และเล็ก 1 อัน (ปลาที่ไหลเข้าช่องมารวมกัน) หมายถึง การไปรวมกันของพวกเรา มีทั้งกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่
4. บรรยากาศของร้านเป็นเหมือนบ้าน หมายถึง เป็นประเพณีไทยแท้แต่โบราณ ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ
5. บรรยากาศดนตรีอีสาน หมายถึง พวกเราชาวอีสาน แต่ภาคอื่นชาวอีสานเราก็ยิ่งชื่นชมที่ยังอุตส่าห์สละ เวลาไปนั่งกับพวกเรา...สุดยอดครับ ๆ
6. อาหารแบบบุฟเฟ่ต์ หมายถึง การรู้จักแบ่งปัน ถ้าตักมากไป คนอื่นจะไม่ได้กิน คำนึงถึงอกเขาอกเรา
7. โออิชิ บิ๊กลิตร หมายถึง กินให้อิ่ม กินน้ำที่มีประโยชน์ให้เยอะ จะได้ไม่เป็นโรค
8. ทางเข้าห้องน้ำเดินไกล หมายถึง การปวดขี้ปวดเยี่ยวเป็นทุกข์อย่างยิ่ง และสอนให้พวกเรามีสติ อย่าดื่มมากเกินไป มิฉะนั้นจะเดินไปไม่ถึงห้องน้ำ
9. ห้องน้ำมีห้องเดียว หมายถึง สอนให้พวกเรารู้จักอดทน อดกลั้น และรู้จักการรอคอย (การทรมานคือการรอคอย)
10. พวกที่เยี่ยวรดกำแพงเขา แล้วออกมาสารภาพ หมายถึง สอนให้พวกเรารู้จักทำผิดแล้วให้ยอมรับผิด และอย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง (ฮ่า ไผน้อ)
11. อ้ายบ่าวแจกของที่ระลึก หมายถึง สอนให้เรารู้จักการให้ การแบ่งปัน เพื่อสลัดความตระหนี่ ความเห็นแก่ตัว
12. ท่านที่ลงทะเบียนไว้แล้วไม่ไป หมายถึง มุสา วาทาเว....การโกหกกันเป็นบาปอันใหญ่หลวง (ฮ่า ๆ เข้าใจ ๆ ล้อเล่นครับ ทุกคนมีธุระครับ แฮ่ ๆ......แต่อย่าบ่อยก็แล้วกัน...ประมาณการค่าใช้จ่ายย ากอ่ะ)
13. คาราโอเกะร้องไม่ได้ หมายถึง ไม่มีอะไรที่จะสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง
ลิง....เอ้ย...ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง (เลือกคลิ๊กดูตามสบายครับผม..ฮ่า)
http://www.baanmaha.com/community/forumdisplay.php?f=189
ขอขอบพระคุณ
บ่าวคนเดิม, อ้ายบ่าวเซียงน้อย, เฒ่าจังไร, ตุ๊กตาไล่ฝน, ฅนภูไท, บ่าวนาจาน, สาวชุมแพ, ป๋องแป้ง, เจ้าซายน้อย, นวรัตน์, คนไทเลย, หมูหวาน, หนุ่มตระการ, บ่าวไทเลย, อ้ายทิดสี, bootchai, LINAKA, maxlinee, miaw, nu_meaw, nuyoo, Oo กามเทพน้อย oO, pui.lab, som, sompoi,
tata-design, ttoorrhh, tuaeng, ไก่น้อย, ขอโทษที่คิดถึง...เด็กดื้อ, ขุนสุราพ่าย, คนกบินทร์, ต่าย, ติ๊กต็อค, ติ๋ม เปอร์โย, ท้าวขูลู, ธีรวัฒน์ ผู้เจริญ, นวรัตน์, น้องโบว์, นัยกระจอก, น้ำตาล, บ่าวเซียงน้อย, บ่าวเมฆินทร์, บ่าวเม้า, โป้ยก่าย, ฟ้าสางที่บางกอก, มั่วหน่าฮ่าน, มือพิณน้องใหม่,
มือพิณพเนจร, มือพิณแว่น, เล็กจัง, วัชระ ขัตติยะ, ศรีสะท้าน, ส.มักม่วน, สาวเมืองอุดร, สาวสีม่วง, หนุ่มบ้านดอน, อ้ายทิดคม, ไอ้เก่ง คนเลย,
หน้าเกาหลี, เต็มใจให้เธอ, ครัวแสงดาว ฯลฯ:g:g:g:g:g:g:g:g:g(t (t(t(t(t8)8)8)8)8)8)::)::)::)::)::)::)