นวรัตน์
04-17-2008, 11:41 PM
...เหนื่อยก็ไม่พัก หนักก็ไม่วาง...
<tr><td bgcolor=#FFFFFF>
พระโพธิญาณเถร หลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง จ อุบลราชธานี
http://www.dhammajak.net/gallery/albums/userpics/%CB%C5%C7%A7%BE%E8%CD%AA%D2%204.jpg
โลกนี้มันก็สม่ำเสมอดีอยู่หรอก
ที่มันไม่สม่ำเสมอนั้น
เพราะจิตของเราหลงไปอุปาทานมั่นหมายมันเสียแล้ว
เช่น ต้นไม้ในป่านี้แหละ ต้นนี้มันโตไป ต้นนี้มันเล็กไป
ต้นนี้มันสูงไปต้นนี้มันเตี้ยไป
นี่เราก็พูดแต่เรื่องของเรา ต้นไม้มันก็ไม่ว่าของมันยาวหรือสั้น
มันก็เป็นของมันอยู่อย่างนั้น
อารมณ์ เกิดมาจาก ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ มันก็เป็นอยู่ของมันอยู่อย่างนั้น
ถ้าจิตมันรู้เรื่อง แล้วก็ปล่อยๆมันไป
ทางตาก็ดี ทางหูก็ดี ทางจมูกก็ดี ทางลิ้นก็ดี ทางกายก็ดี ทางใจก็ดี
ถ้าเห็นสภาพมันเป็น อย่างนั้น
มันก็ ปล่อย รับรู้แล้ว มันก็ปล่อย อารมณ์ทั้งหลายนั้น มันก็เสมอกัน
ไม่มีอะไรดี ไม่มีอะไรชั่ว มันจะดี หรือมันจะชั่ว
ก็เพราะเราไปมีอุปาทาน มั่นหมายมันเท่านั้นตัวอารมณ์มัน
เป็นอยู่อย่าง นั้นของมันถูกสมมติขึ้นมาในจิตใจของเรา
เราก็ไปสำคัญ มั่นหมายว่า มันเป็นที่จิตอย่างนั้น จากนั้นเราไปแบกมัน
มันก็หนัก ความหนักนั้นก็ทำให้เกิดทุกข์ขึ้นมา ทีนี้จะวางก็วางไม่ได้...
ทำไมจึงวางไม่ได้? ก็เพราะนึกว่า ของหนักนั้นมันดี
คิดว่าวางแล้ว มันจะไม่ได้ดี จึงไม่ยอมวางมัน
อย่าง บุรุษคนหนึ่งแบกต้นไม้มาถามว่าหนักไหม?
หนักก็วางมันเสีย ที่นี่ เขาไม่ยอมวาง เพราะกลัวจะไม่ได้
สิ่งที่ได้จากการวางนั้นมีอยู่ แต่เขาไม่เห็น...
มันก็แบกไป ดันไปจนกว่าจะตายนั่นเอง
ที่มา : http://www.thaitv3.com/drama/tamma/trick14.html
</td></tr>
<tr><td bgcolor=#FFFFFF>
พระโพธิญาณเถร หลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง จ อุบลราชธานี
http://www.dhammajak.net/gallery/albums/userpics/%CB%C5%C7%A7%BE%E8%CD%AA%D2%204.jpg
โลกนี้มันก็สม่ำเสมอดีอยู่หรอก
ที่มันไม่สม่ำเสมอนั้น
เพราะจิตของเราหลงไปอุปาทานมั่นหมายมันเสียแล้ว
เช่น ต้นไม้ในป่านี้แหละ ต้นนี้มันโตไป ต้นนี้มันเล็กไป
ต้นนี้มันสูงไปต้นนี้มันเตี้ยไป
นี่เราก็พูดแต่เรื่องของเรา ต้นไม้มันก็ไม่ว่าของมันยาวหรือสั้น
มันก็เป็นของมันอยู่อย่างนั้น
อารมณ์ เกิดมาจาก ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ มันก็เป็นอยู่ของมันอยู่อย่างนั้น
ถ้าจิตมันรู้เรื่อง แล้วก็ปล่อยๆมันไป
ทางตาก็ดี ทางหูก็ดี ทางจมูกก็ดี ทางลิ้นก็ดี ทางกายก็ดี ทางใจก็ดี
ถ้าเห็นสภาพมันเป็น อย่างนั้น
มันก็ ปล่อย รับรู้แล้ว มันก็ปล่อย อารมณ์ทั้งหลายนั้น มันก็เสมอกัน
ไม่มีอะไรดี ไม่มีอะไรชั่ว มันจะดี หรือมันจะชั่ว
ก็เพราะเราไปมีอุปาทาน มั่นหมายมันเท่านั้นตัวอารมณ์มัน
เป็นอยู่อย่าง นั้นของมันถูกสมมติขึ้นมาในจิตใจของเรา
เราก็ไปสำคัญ มั่นหมายว่า มันเป็นที่จิตอย่างนั้น จากนั้นเราไปแบกมัน
มันก็หนัก ความหนักนั้นก็ทำให้เกิดทุกข์ขึ้นมา ทีนี้จะวางก็วางไม่ได้...
ทำไมจึงวางไม่ได้? ก็เพราะนึกว่า ของหนักนั้นมันดี
คิดว่าวางแล้ว มันจะไม่ได้ดี จึงไม่ยอมวางมัน
อย่าง บุรุษคนหนึ่งแบกต้นไม้มาถามว่าหนักไหม?
หนักก็วางมันเสีย ที่นี่ เขาไม่ยอมวาง เพราะกลัวจะไม่ได้
สิ่งที่ได้จากการวางนั้นมีอยู่ แต่เขาไม่เห็น...
มันก็แบกไป ดันไปจนกว่าจะตายนั่นเอง
ที่มา : http://www.thaitv3.com/drama/tamma/trick14.html
</td></tr>