12345
10-11-2006, 01:45 AM
1. เขาไม่จำเป็นต้องชอบคน แต่จะต้องสนใจในความเป็นคนของคนเราอย่างลึกซึ้ง
2. เขาจะต้องมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะให้คนอื่นๆ เห็นเหมือนอย่างที่เขาเห็น
3. เขาจะต้องอ่อนไหวต่อสภาพของมนุษย์ และผลักดันตนเองให้แสดงเกี่ยวกับสภาพ
ของมนุษย์นั้น
4. เขาจะต้องรักใคร่หลงใหลในถ้อยคำ เพื่อที่วลี ประโยค และจังหวะของถ้อยคำจะ
ได้เข้าสิงสู่ในความรู้สึกและตัวเขาตลอดเวลา
5. ในฐานะของบุคคล เขาจะต้องรู้สึกผูกผันกับสิ่งที่ตนเองเขียนอย่างลึกซ ึ้ง ในฐานะ
ของศิลปินเขาจะต้องแยกตัวเองออกจากงานของตนให้ได้ โดยเรียนรู้ที่จะแยกแยะ
ว่าสิ่งใดดีและไม่ดีเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเขียน
6. เขาจะต้องเรียนรู้ว่าการเขียนหนังสือคือการเขียนใหม่ เรียบเรียงใหม่ เขาต้องสามารถ
ที่จะตัดทิ้งต้นฉบับของเขาได้โดยไม่ลังเล สามารถที่จะขัดเกลาความเป็นเด็กของเขา
โดยไม่รู้สึกแหยงหรือขยาด
7. เขาจะต้องผูกพันตัวเองอย่างล้ำลึกเกี่ยวกับเรื่องราย ละเอียด สิ่งนี้มักจะเป็นสิ่งที่บอก
และแยกให้เห็นความแตกต่างของงานเขียนที่ประสบความสำเ ร็จและที่ประสบความล้ม
เหลวได้
8. เขาจะต้องเรียนรู้และตระหนักว่าการเขียนคืองานประจำว ัน ไม่ได้เกิดจากความบันดาล
ใจชั่วครั้งชั่วยาม เขาจะต้องมีเวลาที่นั่งลงเขียนหนังสือทุกวัน การเป็นนักหนังสือพิมพ์
เป็นวิธีหนึ่งที่จะทำให้ตัวเองได้เขียนหนังสือทุกวัน นักเขียนที่เริ่มต้นไม่สามารถจะอ้าง
เรื่องการงานของเขามาเป็นเหตุว่าทำให้เขาเขียนหนังสื อไม่ได้
9. เขาจะต้องรู้ว่ามีนักเขียนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ส ามารถเลี้ยงตัวได้ด้วยการเขียนหนังสือ
น้อยมากเมื่อเปรียบเทียบกับคนที่มีงานอย่างอื่นทำ
10. เขาจะต้องยอมรับในที่สุดว่าเหตุที่เขาไม่ได้เขียนหนั งสือ ไม่ได้เป็นนักเขียนเพราะเขา
ไม่ต้องการจะเป็น เพราะคนที่เป็นนักเขียนและประสบความสำเร็จนั้น เขียนได้ในทุก
สภาวะของการดำรงชีวิต ในทุกสภาพที่ไม่เอื้ออำนวย
11. บ่อยครั้งที่เขาอาจจะหยุดคิด คิดว่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ล้วนแต่มีคนเคยเขียนไ ป
ก่อนแล้ว เราไม่มีอะไรที่จะเขียนได้เลย แต่เขาต้องเตือนตัวเองว่าเรื่องอย่างโรมิโอ
จูเลียตนั้น นักเขียนอิตาเลียนคนหนึ่งเคยเขียนมาแล้ว แต่เช็คสเปียร์เล่าเรื่องได้ดีกว่า
และเรื่องเดียวกันนี้ยังนำมาเล่ากันใหม่ คือเรื่องเวสต์ไซด์สตอรี่
12. นักเขียนจะต้องเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่กับตะกร้า ซึ่งไม่ได้หมายความว่าโลกทั้งโลกได้
สิ้นสุดลงแล้วสำหรับความเป็นนักเขียนของเขา เขาหลีกเลี่ยงตะกร้าได้ มีวิธีหลายวิธี
วิธีหนึ่งคือย่าส่งเรื่องไปยังหนังสือที่เจ๊งไปแล้วเ มื่อสี่ห้าปีก่อน
13. " นักเขียนจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับปัญหาของความหว้า เหว่ เนื่องจากการเขียนหนังสือ
เป็นอาชีพที่หว้าเหว่ เป็นถนนสายหนึ่งที่บุคคลจะต้องเดินคนเดียว "
15 ปีที่แล้วบทความนี้
แปลโดย วาณิช จรุงกิจอนันต์
จากหนังสือฝรั่งเล่มหนึ่ง
ตีพิมพ์ใหม่โดย มติชนสุดสัปดาห์
ในคอลัมน์ของ วาณิช จรุงกิจ
2. เขาจะต้องมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะให้คนอื่นๆ เห็นเหมือนอย่างที่เขาเห็น
3. เขาจะต้องอ่อนไหวต่อสภาพของมนุษย์ และผลักดันตนเองให้แสดงเกี่ยวกับสภาพ
ของมนุษย์นั้น
4. เขาจะต้องรักใคร่หลงใหลในถ้อยคำ เพื่อที่วลี ประโยค และจังหวะของถ้อยคำจะ
ได้เข้าสิงสู่ในความรู้สึกและตัวเขาตลอดเวลา
5. ในฐานะของบุคคล เขาจะต้องรู้สึกผูกผันกับสิ่งที่ตนเองเขียนอย่างลึกซ ึ้ง ในฐานะ
ของศิลปินเขาจะต้องแยกตัวเองออกจากงานของตนให้ได้ โดยเรียนรู้ที่จะแยกแยะ
ว่าสิ่งใดดีและไม่ดีเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเขียน
6. เขาจะต้องเรียนรู้ว่าการเขียนหนังสือคือการเขียนใหม่ เรียบเรียงใหม่ เขาต้องสามารถ
ที่จะตัดทิ้งต้นฉบับของเขาได้โดยไม่ลังเล สามารถที่จะขัดเกลาความเป็นเด็กของเขา
โดยไม่รู้สึกแหยงหรือขยาด
7. เขาจะต้องผูกพันตัวเองอย่างล้ำลึกเกี่ยวกับเรื่องราย ละเอียด สิ่งนี้มักจะเป็นสิ่งที่บอก
และแยกให้เห็นความแตกต่างของงานเขียนที่ประสบความสำเ ร็จและที่ประสบความล้ม
เหลวได้
8. เขาจะต้องเรียนรู้และตระหนักว่าการเขียนคืองานประจำว ัน ไม่ได้เกิดจากความบันดาล
ใจชั่วครั้งชั่วยาม เขาจะต้องมีเวลาที่นั่งลงเขียนหนังสือทุกวัน การเป็นนักหนังสือพิมพ์
เป็นวิธีหนึ่งที่จะทำให้ตัวเองได้เขียนหนังสือทุกวัน นักเขียนที่เริ่มต้นไม่สามารถจะอ้าง
เรื่องการงานของเขามาเป็นเหตุว่าทำให้เขาเขียนหนังสื อไม่ได้
9. เขาจะต้องรู้ว่ามีนักเขียนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ส ามารถเลี้ยงตัวได้ด้วยการเขียนหนังสือ
น้อยมากเมื่อเปรียบเทียบกับคนที่มีงานอย่างอื่นทำ
10. เขาจะต้องยอมรับในที่สุดว่าเหตุที่เขาไม่ได้เขียนหนั งสือ ไม่ได้เป็นนักเขียนเพราะเขา
ไม่ต้องการจะเป็น เพราะคนที่เป็นนักเขียนและประสบความสำเร็จนั้น เขียนได้ในทุก
สภาวะของการดำรงชีวิต ในทุกสภาพที่ไม่เอื้ออำนวย
11. บ่อยครั้งที่เขาอาจจะหยุดคิด คิดว่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ล้วนแต่มีคนเคยเขียนไ ป
ก่อนแล้ว เราไม่มีอะไรที่จะเขียนได้เลย แต่เขาต้องเตือนตัวเองว่าเรื่องอย่างโรมิโอ
จูเลียตนั้น นักเขียนอิตาเลียนคนหนึ่งเคยเขียนมาแล้ว แต่เช็คสเปียร์เล่าเรื่องได้ดีกว่า
และเรื่องเดียวกันนี้ยังนำมาเล่ากันใหม่ คือเรื่องเวสต์ไซด์สตอรี่
12. นักเขียนจะต้องเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่กับตะกร้า ซึ่งไม่ได้หมายความว่าโลกทั้งโลกได้
สิ้นสุดลงแล้วสำหรับความเป็นนักเขียนของเขา เขาหลีกเลี่ยงตะกร้าได้ มีวิธีหลายวิธี
วิธีหนึ่งคือย่าส่งเรื่องไปยังหนังสือที่เจ๊งไปแล้วเ มื่อสี่ห้าปีก่อน
13. " นักเขียนจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับปัญหาของความหว้า เหว่ เนื่องจากการเขียนหนังสือ
เป็นอาชีพที่หว้าเหว่ เป็นถนนสายหนึ่งที่บุคคลจะต้องเดินคนเดียว "
15 ปีที่แล้วบทความนี้
แปลโดย วาณิช จรุงกิจอนันต์
จากหนังสือฝรั่งเล่มหนึ่ง
ตีพิมพ์ใหม่โดย มติชนสุดสัปดาห์
ในคอลัมน์ของ วาณิช จรุงกิจ