khmer168
04-16-2007, 12:42 AM
จริงๆแล้ว ส่วยเป็นชนชาติดั้งเดิมในลุ่มแม่น้ำโขง แต่โดยลักษณพิเศษของชนชาตินี้ คือ รักป่า รักสงบ ก็เลยได้แต่พากลุ่มของพรรคพวกตัวเองอพยพ หลบหลีกจากความเป็นคนเมือง ไปสู่ป่าเขาลำเนาไพร จนถึงยุคปัจจุบันซึ่งแต่ละกลุ่มชนชาติได้ตั้งรกรากขอ งตนเองมีการก่อตั้งเป็นสังคมเมืองที่มั่นคง และหนทางแห่งการอพยพเริมคับแคบ และบีบคั้นกลุ่มชาติเผ่านี้ก็เลยตรึงอยู่กับที่โดยไม ่มีการจัดตั้งเป็นสังคมเมือง นอกจากความแตกแยกเป็นกลุ่มเป็นสาย แต่โดยลักษณการอพยพจะเป็นไปในแนว เหนือ ใต้
ฉะนั้นชุมชนของชนกลุ่มนี้ก็มักจะมีหมู่บ้านเรียงไปใน แนวเหนือ ใต้ ไม่ว่าจะเป็น ในเขตจังหวัดสุรินทร์ หรือ ศรีสะเกษ หรือในประเทศกัมพูชา(โดยเฉพาะในเขต จังหวัดพระวิหารในปัจจุบัน) หรือในประเทศลาว และบางส่วนในเขตเทือกเขาภูพาน(โส่ โซ่ ข่า) ก็ล้วนแล้วแต่เป็นชาติพันธ์พื้นเพเดียวเดียวกัน
เนื่องจากเป็นกลุ่มชนที่อาศรัยอยู่ในป่าเป็นหลัก เพราะฉะนั้นความชำนาญเรื่องป่าจึงต้องยกให้เขา
เช่นเรื่องคล้องช้าง ชนที่ชำนาญที่สุดก็คือชนชาติส่วยนี้เอง
และจังหวัดที่น่าจะเป็นพื้นเพของส่วยก็คือศรีสะเกษ
คำว่าส่งส่วยที่ใช้มาจนถึงปัจจุบันลองทบทวนดูมาจากพื ้นเพอะไร?
วัดเจียงอี ในจังหวัดศรีสะเกษ ผมไม่ได้ไปนานไม่รู้ว่าทางจังหวัดศรีสะเกษให้ความหมา ยว่าอะไร
แต่ถ้าให้ผมวิเคราะห์ ผมก็พูดได้ว่ามาจากภาษาส่วยนี้เอง
เพราะ เจียง = ช้าง ในภาษาส่วย
อี = เจ็บ ป่วย ในภาษาส่วย
และในวัดเจียงอีที่จังหวัดศรีสะเกษเมื่อสมัยก่อนที่ผ มไปพบ(ประมาณ 40ปีเศษที่ผ่านมา)มีกองกระดูกช้างเยอะแยะ ไม่รู้ปัจจุบันเขากวาด เผาทิ้งหรือยัง
แต่ถ้ายังก็นับว่าเป็นบุญ เพราะนั่นแหละคือประวัติศาสตร์
เพราะฉะนั้นวันนี้ก็ได้คำภาษาส่วยหนึ่งคำ คือ เจียงอี = ช้างเจ็บ ช้างป่วย
ไฮ อี ปุง = ผมปวดท้อง
ไฮ ตะเก๊าะ = ผมใข้
ไฮ หมัก กวย ซำ = ผม มัก คน งาม
มื้อนี้ถ่อนี้ก่อน มื้อหน้าพ่อกันใหม่เด้อ
ซะออบ ซำปอ = อยู่ดีมีแฮง
ฉะนั้นชุมชนของชนกลุ่มนี้ก็มักจะมีหมู่บ้านเรียงไปใน แนวเหนือ ใต้ ไม่ว่าจะเป็น ในเขตจังหวัดสุรินทร์ หรือ ศรีสะเกษ หรือในประเทศกัมพูชา(โดยเฉพาะในเขต จังหวัดพระวิหารในปัจจุบัน) หรือในประเทศลาว และบางส่วนในเขตเทือกเขาภูพาน(โส่ โซ่ ข่า) ก็ล้วนแล้วแต่เป็นชาติพันธ์พื้นเพเดียวเดียวกัน
เนื่องจากเป็นกลุ่มชนที่อาศรัยอยู่ในป่าเป็นหลัก เพราะฉะนั้นความชำนาญเรื่องป่าจึงต้องยกให้เขา
เช่นเรื่องคล้องช้าง ชนที่ชำนาญที่สุดก็คือชนชาติส่วยนี้เอง
และจังหวัดที่น่าจะเป็นพื้นเพของส่วยก็คือศรีสะเกษ
คำว่าส่งส่วยที่ใช้มาจนถึงปัจจุบันลองทบทวนดูมาจากพื ้นเพอะไร?
วัดเจียงอี ในจังหวัดศรีสะเกษ ผมไม่ได้ไปนานไม่รู้ว่าทางจังหวัดศรีสะเกษให้ความหมา ยว่าอะไร
แต่ถ้าให้ผมวิเคราะห์ ผมก็พูดได้ว่ามาจากภาษาส่วยนี้เอง
เพราะ เจียง = ช้าง ในภาษาส่วย
อี = เจ็บ ป่วย ในภาษาส่วย
และในวัดเจียงอีที่จังหวัดศรีสะเกษเมื่อสมัยก่อนที่ผ มไปพบ(ประมาณ 40ปีเศษที่ผ่านมา)มีกองกระดูกช้างเยอะแยะ ไม่รู้ปัจจุบันเขากวาด เผาทิ้งหรือยัง
แต่ถ้ายังก็นับว่าเป็นบุญ เพราะนั่นแหละคือประวัติศาสตร์
เพราะฉะนั้นวันนี้ก็ได้คำภาษาส่วยหนึ่งคำ คือ เจียงอี = ช้างเจ็บ ช้างป่วย
ไฮ อี ปุง = ผมปวดท้อง
ไฮ ตะเก๊าะ = ผมใข้
ไฮ หมัก กวย ซำ = ผม มัก คน งาม
มื้อนี้ถ่อนี้ก่อน มื้อหน้าพ่อกันใหม่เด้อ
ซะออบ ซำปอ = อยู่ดีมีแฮง