View RSS Feed

นู๋น้อย


ถึงเวลา...ต้องลาจาก

Rate this Entry
ยามเมื่อสายลมต้อง หม่องเคยอยู่ อู้เคยเซา
ใจมันเป็นเหงา เหงา เศร้า ในทรวง
จากมื้อนั้น ถึงมื้อนี้ บ่มีห่วง
ขอปลดบ่วง ปล่อยทุกอย่างให้ห่างใจ

กาลเวลาเลื่อนไปหลายปีแล้ว
จิตแน่นแนว โตหนังสือ มือพิมพ์อักษร
พบเพื่อนมิตร เพื่อนรู้ใจกะหลายตอน
พ้อหม่องบ่อน เย็นใจกะหลายเทื่อ..

แต่..มื้อนี้ ขอลาที สิ่งเพ้อฝัน
ปล่อยอักษรมัน หายเลือนไป ให้หายเซา
ทุกความเหงา ความห่วงหา ความอาลัย
ให้หายไปกับกาลเวลา ให้พัดพาไป...

ใจเมื่อยล้า จิตอ่อนแรง แฮงกะหล่อย
ใจมันท้อ จิตมันถอย แฮงๆน้อยๆกะสั่นไหว
บ่มีใจคิดต่อตั้ง คือครั้งคือเก่าหลัง
ขอเดินตามลำพัง อยู่ห่างๆ อย่างบ่ห่วง..

...บางที คิดอยู่ว่า ความสุขที่หายไป ตามกลับมาได้หรือยัง

......โลกแห่งจิตนาการ ไร้พรมแดน ไร้ขอบเขต ไร้ความเมตตา หากว่าได้หลงไปแล้ว มันกะยากที่จะถอนโตได้ง่ายๆ ......
แท็ก: ไม่มี แก้ไข Tags คำค้นหา
Categories
Uncategorized

Comments

  1. สัญลักษณ์ของ ลาวดีน้อย
    อย่าให้มีวันที่ อ้ายลาจากน้องเลย

    อยู๋ด้วยแบบนี้ ไปนานๆได้บ่

    พอชีวิตได้มีแฮง...สู่ไปต่อในวันข้างหน้า
  2. สัญลักษณ์ของ ลาวดีน้อย
    ก็รู้ ว่า เป็นไปไม่ได้

    ได้แค่ รัก ห่วง ไกลๆ กะเพียงพอ

    ความจริง ก็คือ ความจริง ในปัจจุบัน
  3. สัญลักษณ์ของ กำลังใจ
    จะจากไปไหนเนาะ นู๋น้อย...................
  4. สัญลักษณ์ของ นู๋น้อย
    ธุจ้า

    พักใจ พักกาย ให้หายจากเรื่องยุ่ง
    จิตหมายมุ่ง สร้างฝัน ทำงานสู้
    พักเรื่องวุ่นวาย หลายเรื่องที่มุงดู
    ใจหดหู่ กับเรื่องเศร้า มามากพอ

    จึงจะขอเปลี่ยนทาง เพื่อจะเริ่ม
    สร้างภูมิคุ้มกันเสริม เติมแรงใจให้สู้ไหว
    หยุดเรื่องงาน เรื่องรัก หักอกไป
    พักผ่อนใน ที่สวยงามตามลำพัง

    ไม่คลาดหวัง กับสิ่งที่ยัง ไม่ได้เริ่ม
    ไม่คิดเติม เสริมต่อ ให้แค่พอไหว
    ไม่คิดจะเรียกร้องสิทธิ์กับใครๆ
    อยากขอไปตามทางฝัน เท่านั้นพอ...

    ..... เสียงเพลง ยังอยู่ในใจเสมอ