... “ดีเดย์ วันจันทร์ อำนาจการปกครองต้องอยู่ที่ครู...” ผู้ฝึกพูดกับผม ... “ผู้ช่วย...เราต้องใช้มาตรการเด็ดขาด...เมื่อครูมาครบ” พี่เขาพูดกับผมด้วยสีหน้าเครียดๆ “ ขออนุญาตครับพี่... ผมว่าต้องปลดหัวหน้าชุดนี้ทั้งหมดตั้งแต่วันนี้...รอถึงวันจันทร์คงไม่ไหวหรอกพี่” ผมเสนอแนะพี่เขา เพราะผมดูสถานการณ์แล้วเห็น มีกลุ่มไม่พอใจกันพร้อมที่จะเผชิญหน้ากันสองกลุ่ม คือกลุ่มพรรคพวกของชุดหัวหน้านักเรียนกับกลุ่มนักเรียนที่โดนรังแก อีกกลุ่มก็พร้อมที่จะฉวยโอกาสหลบหนี “แล้วจะทำยังไง” พี่ย้อนถามผม “ ปลด คือไม่ใช่ปลด ให้พี่คุยกับนักเรียนในลักษณะบัวไม่ให้ช้ำ...คือออกเป็นว่าให้หัวหน้าได้พักผ่อน เพราะทุ่มเท มีความตั้งใจกับงาน...ให้พักผ่อนสักระยะหนึ่งก่อน...” ผู้ฝึกเรียกหัวหน้านักเรียนเข้าพบ แล้วดำเนินการตามที่ผมได้เสนอไป...
... หลังจากโดนปลด หัวหน้านักเรียนเข้ามาสอบถามผมว่าทำไมถึงโดนปลด ผมบอกว่าไม่ใช่ปลด แต่ต้องการให้นักเรียนได้พักผ่อน ครูรู้ว่านักเรียนทุ่มเท ตั้งใจทำงานอาจจะเกิดความเครียดโดยไม่รู้ตัว พักผ่อนให้สบาย เรื่องงานค่อยว่ากัน ...คนที่เคยมีอำนาจก็หวงอำนาจ “ผู้ช่วยครับผมทำได้ ครูชอบแบบไหน ผมทำให้ได้ ” หัวหน้านักเรียนขอร้องผม... คำตอบในใจผมคือปลดก็คือปลด...
... วันอาทิตย์เหมือนโชคเข้าข้าง... “ผู้ช่วย...ภาณุมีอาการแปลกๆ” สิบเวรมารายงานผมในช่วงเช้า ...ตัวผมเองจะอาศัยนอนที่ศูนย์ ทุกวัน มีเสื่อผืนหมอนใบ ผ้าห่ม มุ้ง ก็อยู่ได้ ส่วนผู้ฝึกเป็นคนอรัญฯ ก็จะกลับไปบ้านส่วนตัว ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากศูนย์ มีอะไรก็วิทยุติดต่อกันได้... “ปล่อยให้มันเต็มที่ และให้มีหลักฐาน... แบบดิ้นไม่หลุด...” ผมกำชับสิบเวร... ประมาณบ่ายสามโมงตรวจตู้ของนักเรียนพบทินเนอร์ที่เทไว้ในกระป๋องแป้ง ซึ่งแอบเก็บไว้หลังเสร็จงานสีวันที่ผ่านๆ มา ผมให้ถ่ายรูปเก็บไว้ ...เรียก นรว.ภาณุ มาพบในห้อง คุยไม่รู้เรื่องเพราะเมาทินเนอร์ ...ที่จริงผมรู้ตั้งแต่ช่วงเช้า แต่ต้องการปล่อยให้ ความผิดเป็นที่ประจักษ์ ต่อสายตาเพื่อนๆนักเรียนด้วยกัน และให้เห็นความไม่สง่างามของการเป็นผู้นำ... ผมรายงานเหตุการณ์ให้ผู้ฝึกทราบ... ช่วงห้าโมงเย็น ผู้ฝึกกับผมทำพิธีเชือดไก่ให้ลิงดู... กระแสความตรึงเครียดภายในศูนย์ลดลง ผมคิดว่าเป็นการปลดผู้นำนักเรียนอย่างสมเหตุสมผล...โดยไม่มีเหตุการณ์รุนแรงอะไร หลังจากนั้น ผมเสนอให้แต่งตั้งหัวหน้านักเรียน หัวหน้าหมวด แบบหมุนเวียน ทุกคนมีสิทธิทำหน้าที่ผู้นำ ได้ฝึกการเป็นผู้นำตามแบบของเรา ไม่ใช่รูปแบบที่เคยเห็นเคยใช้ในเรือนจำ... (ยังไม่จบนะครับ)