กำลังแสดงผล 1 ถึง 2 จากทั้งหมด 2

อย่าตัดสินคุณค่า จากรูปลักษณ์ภายนอก

  1. #1
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ ภูเบตร์
    วันที่สมัคร
    Feb 2009
    กระทู้
    212

    อย่าตัดสินคุณค่า จากรูปลักษณ์ภายนอก


    มีร้านค้าแห่งหนึ่ง ติดประกาศขายลูกสุนัข 7 ตัว
    เมื่อรู้ข่าว ก็มีเด็กๆ แวะเวียนเข้ามาเล่น มาชมลูกสุนัขทุกวัน
    แต่ก็ยังไม่มีใครตกลงใจซื้อ
    เพราะเป็นสุนัขพันธุ์ดี มีราคาค่อนข้างแพง

    วันหนึ่ง ขณะที่เจ้าของร้านกำลังยุ่งอยู่กับการขายของอื่นๆ ให้แก่ลูกค้าในร้าน
    เด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดูคนหนึ่ง ก็มากระตุกชายเสื้อเขา
    เขาก้มลงมอง และถามว่ามีอะไรให้ช่วยหรือไม่

    เพื่อนของผมบอกว่า ที่ร้านของคุณอามีลูกหมาขาย
    ผมอยากเลี้ยงลูกหมาสักตัว
    พ่อแม่ก็อนุญาตแล้ว
    ขอผมดูลูกหมาของคุณอาหน่อยได้ไหมครับ ?
    เด็กบอกอย่างสุภาพ

    อ๋อ ได้สิหนู พวกมันกำลังนอนเล่นอยู่หลังร้านน่ะ
    เจ้าของร้านกล่าวอย่างยินดี
    แล้วผิวปากเรียกสุนัขทั้งเจ็ดออกมา

    เด็กชายยิ้มร่าเมื่อเห็นลูกสุนัขวิ่งตุ้ยนุ้ยออกมา ทีละตัว
    เขานับ ... แต่ก็มีแค่หกตัวเท่านั้น
    ไหนว่ามีเจ็ดตัว มีคนซื้อไปตัวหนึ่งแล้วหรือครับ ?
    เด็กชายถาม

    เจ้าของร้านตอบว่า
    อ๋อ เปล่าหรอกหนู ยังไม่มีใครซื้อไปเลยสักตัว
    เพียงแต่ตัวสุดท้ายขาหลังเขาไม่ดี
    มันก็เลยต้องคลานออกมา วิ่งมาพร้อมกับพี่ๆ ของมันไม่ได้

    สิ้นคำเจ้าของร้าน
    ลูกสุนัขตัวที่เจ็ดก็คลานออกมา
    ขาหลังทั้งคู่ของมันลีบเหลือนิดเดียว
    มันต้องใช้ขาหน้าลากพาร่างกายออกมาจากหลังร้าน

    ลูกสุนัขมองมาทางเด็กชายแล้วครางงี้ดๆ
    เห็นได้ชัดว่า มันพยายามคลานมาหาเขา
    หางของมันกระดิกดุ๊กดิ๊กๆ อยู่ตลอดเวลา
    มันคลานเข้าไปเลียรองเท้าของเด็กชาย
    ท่าทางจะชอบเขามาก

    เด็กชายหัวเราะแล้วอุ้มมันขึ้นมา ก่อนจะถามเจ้าของร้านว่า หมาตัวนี้ราคาเท่าไรครับ ?

    ปกติ อาบอกขายอยู่ตัวละสองพันบาทนะ
    เจ้าของร้านตอบ

    เด็กชายนิ่งอึ้งไป ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบเงินออกมานับ
    เขามีเงินอยู่เพียงสี่ร้อยห้าสิบบาทเท่านั้น

    ผมมีเงินไม่พอซื้อหมาตัวนี้
    เด็กชายพึมพำอย่างเศร้าใจ

    เจ้าของร้านรีบบอกทันทีว่า
    โอ๊ะ ! หนู ถ้าหนูอยากได้หมาตัวนี้ไปก็เอาไปเถอะ
    ไม่ต้องจ่ายเงินหรอก อายกให้หนูฟรีๆ ไปเลย

    เด็กชายฟังเจ้าของร้านแล้วชะงักไป
    ก่อนจะถามกลับไปอย่างไม่พอใจว่า
    ทำไมครับ
    ทำไมถึงบอกว่าไม่ต้องจ่ายเงินถ้าจะซื้อหมาตัวนี้ ?

    ก็อย่างที่หนูเห็นอย่างไรล่ะ
    ลูกหมาตัวนี้มันติดมาพร้อมๆ พี่ๆ น้องๆ ของมัน
    และอาก็ไม่คิดว่าจะขายมันอยู่แล้ว
    เพราะมันพิการ วิ่งก็ไม่ได้ กระโดดก็ไม่ได้
    ความจริง อาไม่อยากให้หนูได้ของมีตำหนิอย่างนี้ไปนะ
    ลองดูตัวอื่นดีไหม ?

    เด็กชายเม้มปากแน่นก่อนจะพูดว่า
    คุณอาดูอะไรนี่สิครับ
    ว่าแล้วเขาก็ดึงขากางเกงทั้งสองข้างขึ้น

    เจ้าของร้านจึงได้เห็นว่า
    ขาของเด็กชายคนนี้ เล็กลีบ เช่นเดียวกับขาหลังของลูกสุนัข
    แต่ที่ทำให้เขายืนอยู่ได้ ก็เพราะมีขาเทียมช่วยพยุงเอาไว้

    คุณอาครับ ขาของผมก็ลีบใช้การอะไรไม่ได้เหมือนกัน
    ผมเดินช้ากว่าเพื่อนคนอื่นๆ
    วิ่งก็ไม่ได้ กระโดดก็ไม่ได้
    อย่างนี้ผมก็เป็นคนไร้คุณค่าหรือเปล่าครับ ?

    เจ้าของร้านนิ่งอึ้งไป
    ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเขา

    เด็กชายปล่อยขากางเกงลงแล้วพูดต่อว่า
    ผมจะซื้อสุนัขตัวนี้ ในราคาสองพันบาท เท่ากับลูกหมาตัวอื่นๆ
    แต่ว่าผมมีเงินไม่พอ
    ถ้าผมจะอ้อนวอนคุณอา
    ขอผ่อนราคาของลูกหมาตัวนี้
    เดือนละหนึ่งร้อยบาททุกเดือน จนครบสองพันบาท
    คุณอาจะว่าอย่างไรครับ ?

    เจ้าของร้านน้ำตาไหลริน
    ทรุดตัวลงตรงหน้าเด็กชายและกอดเขาไว้ด้วยความประทับใจ
    พลางกล่าวขอโทษขอโพย ในสิ่งที่ตนได้ทำผิดพลาดไป

    เขาบอกว่าไม่ขัดข้อง
    ที่จะให้เด็กชายผ่อนค่าตัวของลูกสุนัขตัวนี้
    และกล่าวว่าถ้าสุนัขทุกตัวมีเจ้านายที่จิตใจดีอย่างเด็กชาย
    พวกมันก็คงจะมีชีวิตที่เป็นสุขอย่างมาก .
    ........ .............


  2. #2
    เศร้าจังคะ