... ดั้นด้นจากบ้านป่ามาหาเจ้า
ผ่านขุนเขาสายชลพี่ด้นหา
ฝ่าสายฝนทนหนาวตัวเย็นชา
หวังพบหน้าแก้วตาให้ชื่นใจ

ฝ่าแสงแดดที่ร้อนและเผาร่าง
ไม่ครวญครางกับแสงที่เผาไหม้
เพราะมีหวังเต็มเปี่ยมที่ดวงใจ
ทุกข์ในกายเพียงใดจะก้าวเดิน

ได้มาถึงแดนดินถิ่นกว้างใหญ่
ด้วยตั้งใจมุ่งมั่นไม่เคอะเขิน
ทั้งที่ตัวเปลี่ยวใจเสียเหลือเกิน
ยังทำเมินผู้คนมองไม่ใส่ใจ

ตะวันคล้อยยามเย็นคนเขากลับ
เรานั่งนับเวลาท่าน้ำไหล
ช่างเยือกเย็นสายน้ำเจ้าไหลไป
หรือมีใครเย็นกว่าน้ำที่ไหลลง ...