กำลังแสดงผล 1 ถึง 5 จากทั้งหมด 5

เสียงสะอื้นจากพงไพร

  1. #1
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197

    เสียงสะอื้นจากพงไพร


    เสียงสะอื้นจากพงไพร




    เสียงสะอื้นดังก้องฟ้า
    เสียงเลื่อยพาให้สะท้านไหว
    เลือดฉันไหลรินหลั่งจากพงไพร
    ไร้น้ำใจไร้มิตรที่คิดผลาญ


    ฉันทำสิ่งใดผิดหรือจึงต้องโค่น
    ฉันล้มลงร้องไห้ไหลครวญคร่า
    เลือดทุกหยดนั้นคือน้ำตา
    ชีวิตหนึ่งมีค่าเหมือนเหมือนกัน



    ก็ฉันให้ความร่มรื่นไม่ใช่หรือ
    ฉันคือผู้ให้น้ำลำธารหลั่ง
    ฉันคือผู้ให้ความชุ่มชื่นทุกคืนวัน
    แล้วทำไมต้องฆ่าฟันฉันลงคอ


    ต่อไปนี้ไม่มีฉันอีกแล้ว
    เพราะท่านคือคนทำลายไม่ร้องขอ
    ท่านคือผู้ทำร้ายได้ลงคอ
    ทั้งที่ฉันไม่ได้ก่อพิษใดใด









    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย khonsurin; 07-03-2010 at 15:27.


  2. #2
    ศิลปิน นักเขียน สัญลักษณ์ของ maanoy
    วันที่สมัคร
    Jul 2006
    กระทู้
    2,270
    น้ำไหลเลาะเซาะหินเลื้อยรินวก
    ยินเสียงนกร้องเพลงบรรเลงเสียง
    ในป่าไพรขุนเขาแหล่งพอเพียง
    ธรรมชาติแห่งสำเนียงปนธารา

    อีกเสียงหนึ่ง..เครื่องจักรเลื่อยอึกทึก
    ช่างร้าวลึกป่าปวดเจ็บ..เป็นหนักหนา
    ดั่งกึกก้องแฝดดงพฤกพนา
    ทิ้งแต่รอยน้ำตา...ในป่าพง

    จะให้ป่าร่มรื่น...เราต้องรัก
    จงพิทักษ์รักษาร่วมใจส่ง
    ใจร่วมต้านทำลายป่าและแดนดง
    ให้ป่าคงเป็นเนา..อย่าเผาและทำลาย

  3. #3
    ศิลปิน นักเขียน สัญลักษณ์ของ maanoy
    วันที่สมัคร
    Jul 2006
    กระทู้
    2,270
    พนาไพรจะไร้แล้ว ฤาป่าปก
    ไร้ที่นก...พึ่งพา และอาศัย
    จะให้เขาไร้รัง...ฤา อย่างไร
    คงร่ำไห้....ไม้ไม่มีที่หากิน

    ปลูกสำนึกในวันนี้.....ไม่มีช้า
    ขอคืนป่าสัตว์อาศัยอย่าให้สิ้น
    ช่วยฟื้นฟูป่าเขาลำเนาดิน
    หวังนกบินกลับหาอาศัยรัง

    ทำอย่าไร?...ป่าเขาจะคงอยู่
    เอาไว้ดูรุ่นลูกหลานอีกสักครั้ง
    ทำอย่างไร?...ต้นไม้ไร้พ่ายพัง
    จะอยู่ยั้ง...ชั่วนานนิรันดร

  4. #4
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197




    เสียงเลื่อยยนต์กระหน่ำ
    ต้นไม้ครวญคร่ำกลางพงป่า
    ร่ำร้องน่าเวทนา
    ชีวิตข้าไม่มีสิทธิ์ป้องกันภัย


    ตัวข้าล้มลงทั้งยืน
    เลื่อดข้าลื่นทะลักนองทำร้าย
    ผู้คนพากันทำลาย
    ข้าผู้ให้คุณแก่พงไพร



    น้ำเอ๋ยน้ำตาอุราช้ำ
    เขากระหน่ำฟันข้าล้มลงได้
    ข้าก็มีชีวิตเฝ้าพฤกษ์ไพร
    แต่นี้ไปช้าคงไม่ฟื้นผืนป่าตรม



    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย khonsurin; 08-03-2010 at 19:12.

  5. #5
    ศิลปิน นักเขียน สัญลักษณ์ของ maanoy
    วันที่สมัคร
    Jul 2006
    กระทู้
    2,270
    หมุนเคว้งคว้างกลางสายลมปีกสยา
    หมุนถลาว่อนวนกลางสายลมหวิว
    ร่อนสูงร่ำต่ำวกดังวิหกชิว
    ดอกยางปลิวหวังมุ่งพสุธา

    หวังหาที่พักพิงอิงที่พึ่ง
    หวังสุดถึงงอกเงยระเหยหา
    หวังเติบใหญ่โตตระหง่านทั้งกายา
    หวังโตมาคืนป่าสู่แดนดิน


Tags for this Thread