กำลังแสดงผล 1 ถึง 4 จากทั้งหมด 4

ไดมอนราชาผู้ไร้บัลลังก์

  1. #1
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197

    ไดมอนราชาผู้ไร้บัลลังก์


    ไดมอนราชาผู้ไร้บัลลังก์



    ตอนที่ 1


    ไดมอน พระราชาผู้ครองเมือง ณ แดนดาว อโพลอส อยู่ในกาแลกซี ที่ห่างไกลมาก
    เป็นพระราชาที่สง่างามที่สุด แห่งเมืองเดวิทโพลอส เนื่องด้วยพระองค์ได้รับพระราชทานคัมภีร์เวทย์ จากพระบิดาของพระองค์ ทำให้พระองค์ทรนงตนว่าเหนือบุรุษใดในแดนดาวอโพลอส แห่งนี้


    คัมภีร์สำหรับเรียกและสะกด อสูรร้ายได้ สามารถเรียกหัวใจของอสูรมาเก็บไว้ได้ แน่นนอนเพระพระองค์รู้ว่า พระองค์ได้ของวิเศษเช่นนี้มา ใครทำอะไรพระองค์ไม่ได้ ทำให้พระองค์จะไม่ยอมฟังเสียงทักท้วงของใครเลย ยกเว้น นาคา คนเดียวเพราะนาคาเป็นคนที่พระบิดาที่เสียชีวิตของพระองค์ไปแล้วไว้ใจมาก และนาคามักทูลเรื่องราวที่เป็นจริง ไม่ประจบสอพลอ ให้คติธรรม แม้ ไดมอน จะไม่ชอบนาคามากเพียงใดก็ตาม แต่ก็ต้องทรงยอมรับฟัง นาคา เสมอ


    วันนึ่งโดมอน ฝันไปว่าได้ท่องดินแดนแห่งหนึ่งบนท้องฟ้า เห็นปราสาทรูปโดม บนแผ่นดินแห่งน้ำตก ที่แสนสวยงามยิ่งนัก มีเสียงนกร้อง ภูเขา ปราสาทที่สร้างในบนเขาที่สูงลิบตระหง่าน รูปโดมสีทองฉายแสงล้อตะวัน ยามราตรีแสงสีทองของโดมระยิบระยับหยอกล้อราตรีกาล


    เมื่อตื่นขึ้นมา ไดมอน จดจำลักษณะของประสาทรูปโดมสีทอง ที่ตั้งตระหง่านบนเขาที่สูงลิบ บรรยากาศทั้งหมดได้ และพระองค์ทรงฝันที่จะทำปราสาทรูปโดมให้จงได้


    พระองค์เรียกประชุมเหล่าขุนนาง รวมทั้งนาคา พร้อมทั้งเล่าความฝันของพระองค์ให้เหล่าขุนนางอำมาตย์ฟัง พร้อมถามว่า

    "เราอยากได้ปราสาทรูปโดม แห่งนี้ บนภูเขาที่สูงลิบตระหง่านฟ้า จะมีใครอาสาสร้างให้เราได้บ้าง"

    เหล่าเสนาอำมาตย์ ก้มหน้า ไม่มีใครตอบ มีเพียง นาคา ที่ตอบว่า ภูเขาที่สูงชันแห่งนั้นมีอยู่ที่ทางตะวันออกของเมืองเดวิทโพลอส แต่สูงขนาดนั้น ใครจะสร้างและควบคุมการทำงานเสร็จได้ นอกจาก แจ๊คโคลอล ราชาแห่งอสูร ที่สามารถจะควบคุมการทำงานได้


    "ดีละ งั้นข้าจะเรียกแจ็คโคลอล ราชาแห่งอสูร เอง" ไดมอน ทรงกล่าว

    "อย่าเรียกนะพระองค์ แจ็คโคลอล เป็นอสูรที่อันตรายอย่างยิ่ง ถ้าควบคุมไม่ได้ พระองค์นั่นแหละจะเดือดร้อน" นาคา รีบทูลเตือน

    แต่ ไดมอนหรือจะฟังเสียงตักเตือน

    พระองค์ทรงเรียกราชาอสูรที่อยู่แสนไกลด้วยคำภีร์เก่าแก่ที่ได้รับมา

    เสียงลมหมุนถล่มทะลาย แจ็คโคลอล ปรากฎตัวขึ้นมาความสูงของมันสองสิบฟุต ผิวกายเป็นเกล็ดคล้ายงู บนหัวมีเขาที่งอกออกมาเหมือนเขาแรด ตืนเหมือนไก่พร้อมจิก มือที่มีเล็บยาว ในตาสีเพลิง ได้ปรากฎตัวขึ้น


    "ข้าอยู่อย่างสบาย พระองค์ไปสะกดเรียกข้ามาทำไม ข้าไม่ใช่ข้าทาสของพระองค์นะ" จอมอสรูกล่าว


    "เราจะให้ท่านสร้างปราสาทรูปโดมให้เสริจภายในแปดเดือน แล้วเราจะปล่อยท่านเป็นอิสระ"


    "ฮ่า ฮ่า ท่านคงอยากรู้ว่า เราราชาแห่งอสูรจะแลกการทำงานครั้งนี้ด้วยอะไรหรือจะบอกให้นะพระองค์ เพราะอาหารของข้าคือหัวใจของคน และข้าต้องกินทุกวันด้วย" ราชาแห่งอสูรถามขึ้น


    "ตกลงอสูร เราจะให้ท่าน " ไดมอนกล่าว

    หล่าวเสนาอำมาตย์ผวาเมื่อได้ยิน และต่างกลัวว่าหัวใจของตัวเองต้องเป็นเหยื่อของอสูร จึงรีบออกจากท้องพระโรงไปในทันที


    khonfungpleng ...ประพันธ์


    (ติดตามอ่านตอนต่อไปค่ะ...อิอิ...หัดแต่งใหม่ค่ะ)





  2. #2
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197

    ไดมอนราชาผู้ไร้บัลลังก์

    ไดมอนราชาผู้ไร้บัลลังก์


    ตอนที่ 2



    จากนั้นมา...
    เมื่องอโพลอสที่เคยเป็นแดนดาวแห่งความสงบสุข ก็ได้กลับกลายเป็นเมืองที่หวาดระแวง
    เมืองแห่งความไม่สงบ ร้าวฉาน

    ประชาชนนับร้อยคนได้ถูกจับมา สังเวยหัวใจให้ แจ็คโคลอล ราชาแห่งอสูร

    ประชาชนส่วนหนึ่งได้พากันอพยพ ออกจากเมืองอโพลอส



    ส่วนไดมอน ได้เกิดนิมิตรต่างๆๆ เสาในราชวังที่อยู่ กลายเป็นต้นไม้ ผลไม้ออกลูกสุกไสว
    แต่เมื่อร่วงหล่นลงพื้นดิน ก็จะหายไป

    ในห้องบรรทม ก็มีเหล่านางงามมาร่ายรำฟ้อน มีอาหารชั้นเลิศ สุราเลิศรส มาป้อนโดยสาวงาม หนึงในจำนวนสาวงาม มีวิเวียนราห์ ที่ไดมอนคลั่งไคล้ และเมื่องมเหสีของไดมอนมาขอร้องเรื่องการฆ่าคน การสร้างปราสาท ไดมอนไม่สนใจ หมกหมุ่นอยู่กับวิเวียนราห์ นางในมายานิมิตร จนขนาดส่งมเหสีไปให้ แจ็กโซลอล สังเวยเป็นอาหาร


    ผู้คนพากันหวาดหวั่น ทิ้งเมืองหนีไปจนเมืองอโพลอสเริ่มร้าง....

    จนแปดเดือนผ่านมา...


    และเหลืองานวันสุดท้ายที่จะจบลง

    อาหารมื้อสุดท้ายของ แจ๊คโคลอล เหลือเพียงไดมอน


    แจ็คโคลอล ได้กล่าวขึ้นมาว่า

    "ไดมอน เจ้าเป็นคนสุดท้ายของเมืองนี้แล้วนะ ที่จะต้องสังเวยเรา เป็นมื้อสุดท้าย"


    ไดมอน หัวเราะ และกล่าวขึ้นว่า

    "ถ้าเจ้าสังเวยเรา เจ้าก็จะต้องถูกสะกดอยู่เมืองแห่งนี้ ตลอดกาล เลือกเอาว่าจะตัดสินใจแบบใด "

    "เราจะปล่อยเจ้าก็ได้ ไดมอน เพื่อแลกกับคัมภีร์สะกดอสูร" แจ็คโคลอลกล่าว

    "แต่เจ้าดูภาพจริง ที่ไม่ใช่ภาพมายาที่เจ้าได้พบทุกคืน "

    แล้วแจ็คโคลอล ก็เนรมิตรภาพให้ปรากฎ


    ภาพประชาชนคนแล้วคนเล่าที่ถูกควักหัวใจ เสียงร้องโอดโอย

    ภาพมเหสีที่ถูกควักหัวใจ ภาพของเลือดรินหลั่งทั่วเมือง
    ภาพของคนที่พากันวิ่งหนีการจับกุม
    ภาพที่ผู้คนอพยพไปที่อื่น เพื่อหนีพระราชาที่แสนใจร้าย

    เสียงโอดโอยอย่างทุกขเวทนา
    สลับกับภาพ

    ราตรีแห่งความสุขของไดมอน ที่ทุกคืนมีแต่ความรื่นเริง
    มีระบำรำฟ้อน มีส่าวงามมาคอยป้อนและรินอาหาร
    มาวิเวียนราห์มาสนองความสุข ของไดมอน


    "ไง ไดมอน เจ้าคงรู้ถึงความลำบากของประชาชน จากการที่เจ้าไร้ความเมตตาธรรม แล้วคิดดูว่าเจ้าสมควรที่จะอยู่เมืองนี้ต่อไปหรือไม่ ตอบข้าที ก่อนที่ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า " แจ็คโคลอล กล่าวหลังจากที่เนรมิต ภาพให้ ไดมอนได้รับรู้ความชั่วร้ายของพระองค์


    ไดมอน มองภาพนั้นอย่างตกตะลึง นี่หรือคือฝีมือของตนเอง
    ที่เป็นราชาแห่งเมือง อโพลอส....อา...เช่นนี้เองหรือ



    จบตอนที่ 2 มีต่อนะคะ....

  3. #3
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197
    ไดมอนราชาผู้ไร้บัลลังก์


    ตอนที่ 3





    ไดมอน รู้สึกเศร้าสลดจากการกระทำฝีมือของตนเองมาก

    ภาพที่เห็น ทำให้จิตสำนึกส่วนที่ดีของเขา สำนึกผิด

    ความรู้สึกตกใจ เสียใจ บังเกิดขึ้น อนิจจา เขาคือผู้ที่กระทำเช่นนั้นหรือ

    เขามีความสุข ขณะที่ประชาชนของเขา มีความทุกข์ยิ่งใหญ่


    "แจ็คโคลอล เจ้าฆ่าเราได้แล้ว เราไม่สมควรเป็นราชาผู้ครองบัลลังก์อีกต่อไป"

    ไดมอนบอก ราชาอสูร พร้อมมอบคัมภีร์สะกดอสูรให้ แจ็คโคลอล


    เสียงของ แจ็คโครอล ราชาอสูร หัวเราะขึ้นมา

    "ฮ่า ...ฮ่า...จะไม่ง่ายไปหน่อยหรือ การตายของเจ้าไม่ทำให้บาปที่เจ้าก่อไว้จบลงได้"

    แจ็คโคลอลหยิบคัมภีร์สะกดอสูรขึ้นมา แล้วเหวี่ยงมันไปไกลแสนไกล ข้ามเขา ข้ามดาว ข้ามท้องฟ้า ไปตกในทะเลที่ดาวอีกดวงหนึ่ง


    จากนั้นก็หันมาจับไดมอน เหวี่ยงไปไกลแสนไกล ตกในทะเลทราย

    ไดมอนสลบไปนานทีเดียว มงกุฎของเขากระเด็น เสื้อผ้าขาดวิ่น หน้าตาแก่ลง ผมขาวโพน


    หลังจากที่ไดมอนฟื้นขึ้นมา กลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ เขาหาทางกลับเมือง อโลพอส
    นานนับปี จนมาถึง อโลพอส

    พอเข้าไปในเมือง เขาถามถึง พระราชาไดมอน ชาวเมืองทำสีหน้าหวาดกลัว
    และบอกให้เขาหยุดถามเรื่องไดมอน

    "ไม่มีใครรักไดมอน พระราชาจอมโหด ถ้าจะพูดถึงไดมอน ข้าจะตีท่านให้คลานเลย"


    ชาวเมืองอโลพอส กล่าว

    "เจ้ารู้ไหม เมืองนี้ทุกคนเห็นไดมอน เป็นซาตานอสูรที่ร้ายกาจ ถ้าเอ่ยชื่อเขาออกมา จะนำความโชคร้ายมาสู่ทุกคน พวกเราไม่ต้องการเอ่ยถึงพระราชาคนนี้อีก"


    ไดมอน ก้มหน้าสำนึกบาป และไม่เอ่ยถึงไดมอนพระราชาที่ทุกคนไม่ปรารถนาจะได้ยินอีกต่อไป


    เขาอยู่อย่างขอทานข้างถนน ไม่มีใครจำได้ และเขาก็ไม่ต้องการความทรงจำที่เกี่ยวกับไดมอนอีกเลย

    เขาตั้งชื่อตนเองใหม่ ....เขากลายเป็นพระราชาผู้ไร้บัลลังก์อย่างแท้จริง


    ..........................................................


    จบ

    ...khonsurin.....ประพันธ์......


    ..........................................................

  4. #4
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197
    นิทานเรื่องนี้ บ่งบอกให้ทราบว่า

    การเป็นพระราชาที่ดี

    ต้องมีความเมตตาธรรม เป็นหลัก
    เพราะความลุแก่อำนาจ นำมาซึ่งความเสื่อมถอย

    ดังไดมอน ราชาผู้ไร้บัลลังก์







    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย khonsurin; 01-04-2010 at 03:51.


Tags for this Thread