กำลังแสดงผล 1 ถึง 8 จากทั้งหมด 8

เรื่องประทับใจจากฟูกูชิมา:ทำไมเด็ก 9 ขวบไม่กินอาหารที่ได้รับ

  1. #1

    เรื่องฮิตน่าอ่าน เรื่องประทับใจจากฟูกูชิมา:ทำไมเด็ก 9 ขวบไม่กินอาหารที่ได้รับ


    อาสาสมัครคนหนึ่งเขียนไว้ว่า "ผมนำอาหารส่วนของผมให้กับเด็กชายอายุ 9 ขวบคนหนึ่งที่มารอคิวตอนท้ายแถว... ผมประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งว่าเพราะอะไรเขาจึงไม่กินอาหารที่ผมให้ แต่กลับนำไปวางไว้ที่รับแจกจ่ายอาหาร ผมจึงถามเด็กคนนี้ว่า ทำไมเขาไม่กินอาหารที่ผมให้เสียละ..."


    ข้างล่างเป็นบันทึกของชาวเวียดนามผู้หนึ่งซึ่งไปช่วยผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวที่เมืองฟูกูชิมา 9 วันหลังจากเกิดวิบัติภัย

    เมื่อคืนนี้ ผมถูกส่งไปที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง เพื่อช่วยหน่วยงานอาสาสมัครในการแจกจ่ายอาหารให้กับผู้ประสบภัยพิบัติ

    ในหมู่ผู้ที่เข้าคิวยาวรออยู่นั้น ผมสังเกตเห็นเด็กชายอายุประมาณ 9 ขวบคนหนึ่ง ซึ่งใส่เพียงเสื้อคอกลมและกางเกงขาสั้น.

    อากาศขณะนั้นหนาวเย็นมาก และเขากำลังยืนคอยอยู่ตอนท้ายแถว ผมเป็นห่วงว่าอาจจะไม่มีอาหารหลงเหลือพอ เมื่อถึงคิวของเขา ผมจึงเดินไปเพื่อคุยกับเขา

    เขาเล่าให้ผมฟังว่า แผ่นดินไหวและสึนามิเกิดขึ้นขณะที่เขาอยู่ที่โรงเรียน ในชั่วโมงพละศึกษา พ่อของเขาซึ่งทำงานอยู่ใกล้ๆกันมาหาเขาที่โรงเรียน เขามองเห็นคุณพ่อและรถของเขาถูกน้ำพัดหายไป จากระเบียงบนชั้นสามของโรงเรียน คุณพ่อของเขาคงเสียชีวิตไปแล้ว

    เมื่อผมถามเขาถึงคุณแม่ เขาบอกผมว่า ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ริมทะเล ดังนั้นคุณแม่และน้องชายของเขาคงไม่สามารถหลบหนีได้ทัน เขาหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง เพื่อเช็ดน้ำตาเมื่อถูกถามถึงญาติๆของเขา

    ผมเห็นว่าเขาคงหนาวอยู่ จึงถอดเสื้อโค๊ทตำรวจแล้วคลุมร่างเขาไว้ ขณะเดียวกับที่ อาหารมื้อเย็นที่เหลือซึ่งซุกอยู่ในกระเป๋าก็หล่นออกมา ผมหยิบมันขึ้นมา แล้วส่งให้เขาพร้อมบอกเขาไปว่า

    “น้าเป็นห่วงว่า อาจจะไม่มีอาหารเหลือถึงคิวของเธออีก นี่เป็นส่วนของน้า น้ากินไปแล้วหน่อยหนึ่ง เธอกินส่วนที่เหลือให้หมดเถอะ”

    เด็กน้อยยื่นมือมารับอาหาร แล้วค้อมตัวลงกล่าวคำขอบคุณ ผมคิดว่าเขาคงรีบกินด้วยความหิวในทันที แต่... เปล่าเลย

    เขาถืออาหารชิ้นนั้น แล้วเดินตรงไปยังหัวแถว ที่ซึ่งมีคนคอยแจกอาหารอยู่ แล้ววางอาหารที่ผมให้กับเขาลงไปในกล่องของอาหารที่กำลังได้รับการแจกจ่าย แล้วเขาก็เดินกลับ มาเข้าแถวในคิวของเขา

    ผมประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง ผมจึงถามเขาว่าทำไมเขาไม่กินอาหารที่ผมให้เสียละ

    เขาตอบผมว่า “เพราะมีคนอีกมาก ที่อาจจะหิวยิ่งกว่าผม ผมวางไว้ที่นั่น ก็เพื่ออาหารจะได้รับการแจกจ่ายอย่างเป็นธรรมให้กับทุกคน”

    เมื่อผมได้ฟังคำตอบ ผมต้องหันหน้าไปอีกทางหนึ่งเพื่อร้องไห้ โดยที่คนอื่นๆจะได้มองไม่เห็น

    ผมรู้สึกตื้นตันใจ ผมไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กชายอายุ 9 ขวบ ซึ่งยังเรียนอยู่เพียงชั้นประถมปีที่ 3 จะสามารถสอนบทเรียนล้ำค่าแก่ผม ในเวลาคับขันเช่นนี้

    มันเป็นบทเรียนแสนสะเทือนใจของความเสียสละ ประเทศใด ที่มีเด็กๆอายุเพียง 9 ปี ซึ่งเรียนรู้ที่จะอดทน ที่จะทนกับความยากลำบาก และเสียสละเพื่อผู้อื่นได้ ต้องเป็นประเทศที่ยิ่งใหญ่ประเทศหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

    แม้ประเทศนี้กำลังอยู่ในสภาวะที่คับขันที่สุด แต่ประเทศนี้ต้องสามารถฟื้นคืนกลับมาได้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นแน่นอน ทั้งนี้ด้วยเพราะประชาชนผู้รู้ที่จะเสียสละตัวเองให้กับผู้อื่น ดังเช่นเด็กชายน้อยๆผู้นี้

    __________________
    จาก Facebook ของพระไพศาล วิสาโล


  2. #2
    ฝ่ายกิจการพิเศษ สัญลักษณ์ของ กำพร้าผีน้อย
    วันที่สมัคร
    Apr 2009
    ที่อยู่
    รัตนาธิเบศร์..ใกล้แยกแคราย
    กระทู้
    2,330

    ดวงดาว The Star

    ..อ่านแล้วกะสะเทือนใจ..บ่น่าแปลกเลยที่ญี่ปุ่นเขาพัฒนาประเทศเขาให้เจริญรุ่งเรืองได้อย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่เป็นประเทศที่แพ้สงคราม..คนของเขามีคุณภาพจริงๆ..เสียสละและอดทน..
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กำพร้าผีน้อย; 28-04-2011 at 19:20.

  3. #3
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ คนไกลเติบ
    วันที่สมัคร
    Jan 2011
    ที่อยู่
    สวิสเซอร์แลน
    กระทู้
    45
    แมนอยู่จ้า คนของเขามีคุณภาพจริงๆ เห็นในทีวีเวลาที่เข้าคิวรอสิ่งของคะเจ้ากะรอจนกว่าจะถึงคิวกะของ บ่มีการแย่งชิงกัน นับถือเผิ่นอยู่ อยากให้บ้านเฮาได่จักครึ่งเผิ่นเนาะจ้า

  4. #4
    ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมหา สัญลักษณ์ของ sompoi
    วันที่สมัคร
    Mar 2007
    ที่อยู่
    japan
    กระทู้
    6,362
    บล็อก
    23
    มนุษย์เราก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ หากไม่ถึงที่สุดของความลำเค็ญ ก็จะไม่ซาบซึ้งถึงความยากลำบากที่เป็นไปของชีวิต และประเทศนี้ก็เคยเจอมาแล้ว หลายครั้งหลายครา ไม่ว่าจะจากการสูญเสียจากการทำสงคราม และการพ่ายแพ้ต่อสงครามโลก รวมทั้งภัยธรรมชาติที่ร้ายแรงอยู่เสมอ ซึ่งได้รับผลมากกว่าชาติอื่นๆใด นั่นอาจทำให้มีผล ต่อการหล่อหลอมจิตใจและความสามัคคีของคนในชาติให้เป็นหนึ่งเดียวเสมอมา..
    แต่ในที่นี้ก็ไม่ได้หมายความว่าชนชาตินี้จะประเสิร์ฐเลิศล้ำกว่าใครๆนะคะ ดั่งคำอ้างอิงในคราวแรกว่า มนุษย์เเห่งเราๆ หากไม่จวนตัว ก็ไม่สำนึก..บ้านเมืองเราถือว่ายังโชคดีกว่าเค้ามากมาย ที่ยังไม่เคยสัมผัสกับความลำเค็ญขนาดนั้น ..แต่อย่านิ่งดูดายให้เสียเปล่า.. พึงมองเห็นสิ่งที่เราเจอไว้เป็นบทเรียนบ้างก็ดีนะคะ..ฝึกเผื่อความรู้สึกไว้รับสิ่งต่างๆที่เรายังไม่เคยเจอไว้บ้างก็ดีค่ะ.. เพราะโลกเราในทุกวันนี้ ช่างแปรเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน...

  5. #5
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ บ่าวธนา
    วันที่สมัคร
    Apr 2010
    กระทู้
    339
    อยากให้คนไทยเราเป็นแบบนี้จัง ความเสียสละคือธรรมที่คนเราต้องรู้จักฝึกปฏิบัติให้เกิดป็นนิสัยที่ถาวร

  6. #6
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ บ่าวอิง
    วันที่สมัคร
    Aug 2007
    กระทู้
    926
    อ่านแล้วกะมองเห็นอะไรหลายๆอย่างที่ญี่ปุ่นคะเจ้าได่สอน ลูกหลานได่ดีมากๆ

  7. #7
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ หน่อยเบล
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    กระทู้
    138
    อยากให้คนทั้งโลกเป้นนี้จังเนาะ คือสิดี
    โลกของเราคือสิน่าอยู่..ยกย่องเด็กน้อยคนนี้จ้า กล้า เสียสละเพือคนอื่น

  8. #8
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ ฮักณ.ทุ่งใหญ่
    วันที่สมัคร
    Jan 2011
    กระทู้
    537
    อ่านแล้วกะซึ้งผมกะดาย แมนแท้ๆหละครับคนญี่ปุ่นมีระเบียบอิหลีครับ(ส่วนมากเป็นจังซั่นครับ)สังเกตุเวลาที่ซื้อของก็เข้าคิว บ่ต้องย่านของเสียขะเจ้าบ่ลักของกันครับ เวลารถติดไฟแดงมีรถคันเดียวแท้ๆกะจอดแท่แล่ยุหนั่นหละครับ จนไฟเขียวเปิด จังไปครับ