กำลังแสดงผล 1 ถึง 1 จากทั้งหมด 1

เวลาของความรัก ตอน คำรักกับค่ายพักแรม 3

  1. #1

    เกาทัณฑ์ เวลาของความรัก ตอน คำรักกับค่ายพักแรม 3


    กลุ่มควันไฟสีีเทาลอยขึ้นสู่ฟ้า ไฟลามเลียจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว ตะวันวิ่งนำหน้าครูทั้งสองอย่างรวดเร็ว กลิ่นหญ้าแห้งถูกเผาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
    ''ครูครับนี่ฐานครูกุ้งครับ'' ตะวันพูดก่อนจะเอามือปาดเหงื่อ

    ''ใช่ ตะวันดูรอบๆสิิ แล้วกานต์กมลเขาจะไปทางไหนนะ ''สราลีมองทางแยกสองทาง

    ลมมันมาทางนี้ครับครู ถ้าวิ่งจากตรงนี้ ไฟมันจะไหม้เร็วมากครับ เด็กชายมองไปรอบๆพลางขยี้ตา ควันไฟที่่คละคลุ้งข้างหน้าทำให้ทั้งสามคนไม่อาจจะมองสิ่งต่างๆได้อย่างถนัด ทันใดนั้นเท้าของปริญญ์ก็ไปสะดุดของบ้างอย่างเข้า

    ''นี่มันรองเท้านี่ ตะวันเป็นไปได้ไหมที่กิ๊กเขาวิ่งไปทางนี้ ''เด็กชายมองพื้นดินรอบๆเห็นต้นไม้ต้นเล็กๆหักเป็นทาง

    ''เป็นไปได้ครับ แต่ถ้าไปทางนั้นจริงๆก็ไม่น่าห่วงเพราะมีห้วยเป้าอยู่''

    ''งั้นเราแยกกัน'' สราลีพูด

    ''ครูปริญญ์ไปกับตะวันทางห้วยเป้า ส่วนครูจะไปทางนี้''

    ''ไม่ได้นะเธอจะไปคนเดียวไม่ได้ ถ้าอีกฟากอันตราย ฉันจะไปกับเธอเอง'' ปริญญ์พูด

    ''นายไปกับตะวัน ฉันจะไปคนเดียว''

    ''ใครจะปล่อยเธอไปคนเดียว เอาล่ะตะวัน เธอไปตรงทางนั้น ส่วนครูจะไปกับครูลิน ถ้าเจอแล้วให้รีบลงไปเอาโทรศัพท์ครูไว้ ถ้าถึงหรือเจอกิ๊กก็โทรบอกครู หรือถ้าติดต่อไม่ได้ให้เธอรีบลงไปอย่ากลับมาเข้าใจไหม ''ปริญญ์พูดพลางเอาโทรศัพท์ยื่นให้เด็กชาย


    ''ครูครับ ไม่นะครับผมทิ้งครูไม่ได้ ''เด็กชายลังเล

    ''รอไม่ได้นะ สราลีตะโกน''

    ''ครูครับเราไปทางนี้ด้วยกัน ผมจะไม่ไปคนเดียวหากครูเป็นอะไรผมคงต้องโทษตัวเองตลอดชีวิต ''ตะวันรีบวิ่งนำหน้าเปลวไฟโหมลุกตามแรงลมใบหน้าของทั้งสามร้อนผ่าว ตะวันวิ่งลัดเลาะพลางตะโกนเรียกชื่อเด็กสาว ลมวูบหนึ่งพัดไปอีกทาง เด็กชายหันมายิ้มด้วยความดีใจ

    ''ลมเปลี่ยนทางแล้วครับครู ทางข้างหน้าจะมีแอ่่งน้ำเล็กๆถ้าและถ้าเดินไปอีกหน่อยเราก็จะลงไปที่ตีนภูอีีกด้านคราวนี้ใกล้ค่ายแล้วครับ''

    เื้นื้อตัวของทั้งสามล้วนเปรอะเปื้อนเขม่าควันไฟ ใบหน้าของปริญญ์แล้วก็สราลีต่างก็มอมแมมไปตามๆกัน ตะวันเดินดูร่องรอยอะไรบ้างอย่าง ต้นไม้ต้้นเล็กๆถูกเหยีียบเป็นทางยาว ร่างหนึ่งนั่งกอดเข่าพิงก้อนหินดูท่าทางตระหนกใจไม่น้อย

    ''กิ๊ก ''เด็กชายวิ่งปราดเข้าไป ดวงหน้าขาวเนียนเปรอะด้วยคราบน้ำตาและเขม่าควันไฟ เศษใบไม้ติดอยู่ที่ผมเต็มไปหมด

    ''ตะวัน..ครู ''เด็กหญิงพยายามลุกขึ้นแต่ทว่าเท้้าของเธอข้างที่ไม่ได้ใส่รองเท้า่ มีเลือดไหลออกมาเต็ม

    ''เจ็บมั้ยไปเหยียบอะไรเข้ากิ๊ก'' เสียงปริญญ์เอ่ยถามเอ่ย

    ''ไม่รู้คะหนูรีีบวิ่งรองเท้ามันหลุด แล้วมันก็เจ็บๆ'' หนูเดินต่อไม่ไหวก็เลยมานั่งตรงนี้

    ''ปลอดภัยแล้วนะ เอาละมาครูช่วยพยุง'' สราลีเดินเข้าไปประคอง แต่ตะวันค่อยๆถอดถุงเท้าที่เปื้อนเลือดออก พร้อมกับดึงเอาผ้าพันคอช่วยห้ามเลือดที่เท้าให้กานต์กมล เด็กชายยิ้มดวงตาฉายแววแห่งความสุข ปริญญ์มองภาพนั้นเงียบๆเขาเห็นความรักจากดวงตาคู่นั้น ความรักที่เสียสละ มันเป็นแววตาที่เขาเคยเห็นจากใครคนหนึ่งในวัยไร้เดียงสา แต่ตอนนี้เขาอาจจะไม่ได้เห็นมันอีก สราลียิ้มน้อยๆ เธอมองลูกศิษย์อย่างมีความสุข พลางค่อยๆพยุงร่างนั้นให้ลุกขึ้นยืน

    ''มากิ๊กครูจะแบกเธอเองมาขึ้นหลังครูนี่ ''ปริญญ์นั่งลงแต่เด็กหญิงส่ายหน้า

    ''ไม่หรอกค่ะครูเป็นครูหนู มันบาปค่ะ''

    ''ก็เธอเจ็บนี่ครูไม่ถือหรอก ถ้าเดินมากๆแผลกระเทือนเลือดไหลไปใหญ่ ''พูดเด็กหญิงยกมือไว้ก่อนจะขึ้นหลังปริญญ์ไป ความมืดค่อยๆแผ่ปกคลุมมายิ่งยากแก่การมองเห็น ไฟยังไหม้ตีนภูด้านที่ผ่านมาพอให้เห็นแสงสว่างบ้าง ตะวันเดินนำหน้าทั้งกลุ่มปริญญ์เดินช้าลงเพราะน้ำหนักของลูกศิษย์

    สราลีีมองร่างนั้นด้วยความเป็นห่่วง


    ''ไหวไหมปริญญ์'' ดวงตายาวรรีคู่นั้นทอแสงอ่อนโยนในความมืด ชายหนุ่มมองตาคู่นั้นก่อนจะพยักหน้ารอยยิ้มน้อยๆปรากฎทที่บนใบหน้านั้นเขารู้สึกอบอุ่นใจอย่่างประหลาด

    ''อีกไกลไม๊ตะวัน มืดมากเราไม่มีไฟต้องระวังกันหน่อย''

    ''ไม่ไกลครับครู จากตรงนี้ไปเราก็จะเจอ ทางลงครับครู แต่ต้องระวังทาง มันชันมากต้องค่อยๆเดินลง''

    ''งั้นเดินเกาะต้นไม้ไป กิ๊กต้องลงไปเดิินแล้วล่่ะ ค่อยๆจับต้นไม้ทีล่ะต้น ช้าๆล่ะ ตะวันเดินไปก่อน แล้วกิ๊กตามไป ''ปริญญ์สั่งพลางมองทางที่ทอดลงสู่เบื้องล่าง ร่างนักเรียนทั้งสองค่อยๆหายไป

    ''ลิน ลงไปก่อน ระะวังน่่ะ ทางมัันชัน'' ปริญญ์็พูดน้ำเสียงเจือความเป็นห่วง มือข้างหนึ่ง ของสราลีดึงแขนปริญญ์ไว้

    ''เราไปด้วยกันปริญญ์ นายเดิินลงไปก่อน ฉันจะอยู่ห่างนายไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง นายอย่าไปทีหลังฉันเลย มันมืดมาก มันอันตราย'' เสียงนั้้นดังท่ามกลางความมืด
    ''ก็ได้ ฉันจะลงไปก่อนลงไป ลินระวังด้วยนะ''
    ทั้งสองก้าวลงไปเรื่อยๆ เสียงของตะวันกับกานต์กมลร้องเรียกเเป็นระยะๆ ปริญญ์กับสราลีก็รับคำทุกครั้งเช่นกัน เสียงอะไรบ้างอย่างตกลงมาจากที่สูง แล้วร่างของสราลีก็ไถลลงไป ชายหนุ่มเริ่มใจไม่ดีเขาตะโกนพลางวิ่ง เขาไม่ได้สนใจว่าขาของเขาจะกระแทกอะไรบ้าง
    ''ลิน'' ปริญญ์ตะโกนสุดเสียง ปริญญ์มองทางข้างหน้าไม่เห็นเพราะความมืด
    ''ครู เป็นอะไรครับ'' เสียงตะวันตะโกนมา เมื่อมาถึงพื้นข้างล่างปริญญ์เอามือควานหาใครบ้างคน
    ''ลิน''
    ''ฉันอยู่นี่ ปริญญ์ ''สราลีพูดเสียงเนื่อยๆ ปริญญ์รีบไปที่ต้นตอของเสียง
    ''เป็็นอะไรมั้ย'' เจ็บตรงไหนรึเปล่า'' ระวังตัวหน่อยสิเขาดึงร่างนั้นให้ลุกขึ้นยืน สราลีรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวด้านหลัง อะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่นั่่นอย่างจัง
    เธอรู้สึกว่ามีเมือกเหนียวๆไหลอาบต้นคอมา
    ''มันเป็นวิธีที่่ทำให้ฉันมาถึงเส้นชัยก่อนนาย ปริญญ์ ''หญิงสาวพูดพลางฝืนยิ้ม
    ''ระวัังหน่อยสิ เอาล่ะลุกขึ้น เจ็บไหม''
    ''ไม่เป็นไร เราไปกันต่อเถอะ เดินไปอีกไกลไหมตะวัน ''หญิงสาวพูดพลางเดินเซน้อยๆ กลิ่นคาวเลือดเข้าจมููกเธอคละคลุ้ง ปริญญ์เห็นท่าไม่ดีจึงจับมือข้้างนั้นไว้มั่่น เขาเห็นแสงไฟส่องมาจากค่าย
    ''ไม่ไกลครับครูนั่นค่่ายอยู่ ตรงนั้นเอง''
    ''ตะวัันเธอแบกกิ๊๊กครูจะพยุงครูลิน ''ปริญญ์พูด
    ''ไม่ต้องหรอก ฉันไม่เป็นไร ''สราลีพูดพลางดึงมืือชายหนุ่มออก เขารู้สึกว่ามีความผิิดปกติิในน้ำเสียงนั้้น เขาไม่่ยอมปล่อยมือเธอ ได้แต่่จูงมือข้างนั้นให้เดินไปด้วยกัน
    นักเรียนและครูรวมทั้งชาวบ้้านบางส่วน เหมือนนั่่งรอคอยอะไรบ้างอย่าง เด็กห้องสราลีต่างก็พากันมอมแมมไปปตามๆกัันเพราะ ทั้งหมดช่่วยกันสกัดไฟ ไม่ให้้ลามมาที่่ไร่ถั่วของลุงสงวนได้สำเร็จ ดวงหน้าเหล่านั้นอิดโรยพวกเขากำลังรอคอยครูและเพื่อนของเขาอย่างใจจดใจจ่อ ดาวฤกษ์เหมือนไปเห็นเงาตะคุ่มๆเมื่อแสงไฟสาดส่อง เขาก็พบเด็กหนุ่มร่่างสูงที่กำำลังแบกร่างเล็กๆไว้บนหลัง ถััดออกไปไม่กี่ก้าวร่างของครููทั้งสองก็เดินมา
    เฮ้ย พวกเรา ครูกับไอ้ตะวันมาแล้ว นักเรีียนในห้องต่างก็รีบวิ่งกรูไปรับเพื่อนและครู ร่างข้างหลัังปริญญ์ทรุดลงกับพื้น เลือดไหลอาบต้นคอเป็นทางยาว ดวงหน้าซีดเซียว ปริญญ์แทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก แม้ว่ารอบๆตัวเขาจะเสียงดังมาก ชายหนุ่่มดึงร่างนั้นมากอดไว้แนบอก ราวกับว่าเขากลัวเจ้าของร่างนั้นจะหลุดลอยไปจากเขาชั่่วชีวิต

    ลิขสิทธิ์บน YouTube Credit By : https://www.youtube.com/watch?v=CJ32OHTueyE
    ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ
    :*-:*-:*-:*-:*-:*-
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สาวชัยภูมิ ลูกพ่อขุน; 09-07-2011 at 21:18.



Tags for this Thread