กำลังแสดงผล 1 ถึง 1 จากทั้งหมด 1

เวลาของความรัก ตอนธิดาชาวค่าย

  1. #1

    เกาทัณฑ์ เวลาของความรัก ตอนธิดาชาวค่าย


    สราลีลืมตาขึ้นหลังจากที่หลับไปนานเท่าไรไม่รู้ เธอรู้้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวด้านหลัง มือใครคนหนึ่งจับมือเธอไว้แน่น เขากำลังหลับอยู่

    อย่าพึงลุกนะคะ เสียงพยาบาลปลุกให้ปริญญ์ตื่นขึ้นใบหน้านั้นอิดโรย เขายิ้มบางๆพลางปล่่อยมืือเธอ พลางมองใบหน้าซีดเซียวนั้นชั่่วขณะ

    เจ็บไหม แผลลึกนะนี่ครูใหญ่สั่งให้เอกซเรย์สมองผลคงออกบ่่ายๆแหละ ทำไมเธอไม่บอกฉันลิน ปริญญ์ตำหนิ

    ฉันไม่แน่ใจนี่ สราลีปด เธอมองไปรอบๆห้องเห็็นนาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงเช้า ตายแล้ว เด็กห้องเธอจะเป็นไงบ้างเธอใจหายวาบ เธอทำท่าจะถอดสายน้ำเกลือออก ปริญญ์รีบคว้้ามือข้างนั้นไว้

    จะทำอะไร หมอยังไม่ให้เธอออกจากโรงบาลนะ เมื่่อคืนเธอก็ไข้ขี้น ครูใหญ่บอกไม่ต้องไปแล้ว ปริญญ์พูดเสียงเข้ม

    เด็กๆจะแสดงฉันอยากจะไปดู และที่ไฟไหม้้ไม่รู้จะมีใครเป็นอะไรมั้ย ฉันเป็นห่วงพวกเขา

    ไม่มีใคร เป็นอะไรหรอก ทำไมเธอไม่ห่วงตัวเองมั้งนะลิน

    ฉันไม่่เป็นไรแล้ว สราลีีฝืนยิ้มเหยๆแต่ปริญญ์ไม่ได้ตลกกัับเธอ เขาจ้้องเธอเขม็งอย่างกับสิ่งที่เธอจะทำมันเเป็นความผิดร้้ายแรง

    เธอนี่มันดื้อไม่่ต้องการคำำอธิบายจริงๆ ปริญญ์เริ่่มเสียงดังจนพยาบาลหันมาตำหนิเบาๆ สราลีหันมายิ้มให้กับพยาบาล

    คุณพยาบาลคะ ดิฉัันออกจากโรงบาลได้แล้วใช่ไหม เห็นไหมฉันไม่เป็นอะไรแล้ว พลางส่่งสายตาอ้อนวอน

    ต้องรอผลค่่ะ คุณหมอขอดูอาการก่่อน ช่วยบอกแฟนคุุณด้วยนะคะว่า อย่าเสียงดังรบกวน คนป่วยคนอื่่นก็ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน พยาบาลพูดพลางชูเข็มฉีีดยาขึ้นสราลีหน้าซีดเผือดลงกว่่าภาพนั้นทำให้ปริญญ์ที่กำลังโกรธอยู่นึกขันอยู่ในใจ ดวงตานั้นมีแววหวาดกลัวเล็กๆเหมือนเด็กๆ เธอไม่่กล้าที่จะมองเข็มด้วยซ้ำ

    ยาอะไรครับ

    ยาแก้อักเสบค่ะ ไข้ลดแล้วถ้ามีอาการปวดก็เรียกนะคะไม่น่าจะเกินบ่ายคุณหมอจะเข้ามาตรวจ

    น่าจะฉีดยานอนหลับอีกเข็มนะครับจะได้สงบๆ ปริญญ์สำทับพลางยิ้ม พยาบาลสาวอมยิ้มก่อนเดินออกจากห้องไป สราลีมองปริญญ์ด้วยแววตาตำหนิก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผมยาวมีรอยถูกไฟไหม้ ดวงหน้านั้นซูบซีดรอยหนามเกี่ยวยังมีตามเนื้อตัว ดวงตายาวรีีดูอ่อนล้า

    นายกลับเหอะปริญญ์ กลับไปบอกเด็กๆด้วยว่าฉันไม่เป็นอะไร หญิงสาวพูดพลางมองหน้า ชายหนุ่มเขาลากเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุดมานั่งใกล้ๆเธอ

    ไม่เป็นไรครูใหญ่ให้ฉันอยู่ที่นี่กับเธอ และคอยบอกอาการเธอด้วย

    ฉันไม่เป็นไรแล้ว นายกลับไปเหอะ ฝากดูแลเด็กๆห้องฉันด้วย ฉันเป็นห่วงพวกเขา ปีนี้เป็นปีสุดท้ายด้วย ฉันนี่แย่จริงๆมาเจ็บอะไรกันวันนี้สราลีพูดพลางล้มตัวนอนอย่างหมดหวัง

    ไม่ไป เพราะฉันห่วงเธอ ปริญญ์พูดถ้อยคำดังกล่าวออกมาได้ยากเย็นนัก หัวใจของสราลีเต้นแรงกับถ้อยคำดังกล่าวดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอเหมือนกับโลกหยุดหมุนแต่การอะไรล่ะ เขาอาจจะห่วงเธอในฐานะเพื่อนเก่าและเพื่อนร่วมงานเท่านั้น เขายังมีคนของเขาอย่าคิดไปไกลสราลี เขาไม่ได้ห่วงเพราะรักหรอก และเธอเองก็ไม่ควรจะไปก้าวก่ายหัวใจเขา ดวงตาคู่นั้นของปริญญ์ดูอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็น

    อย่าห่วงฉันเลยปริญญ์ ฉันไม่เป็นไรหรอก หัวฉันแข็งจะตายนายก็รู้

    หัวแข็งแล้วทำไมแตกเย็บตั้งสิบกว่าเข็มล่ะ เอาล่ะหิวมะ จะกินอะไรไหมกินข้าวต้มไหมอร่อยนะ

    กินไม่ลงน่ะ สราลีพูดแล้วพลางเอาผ้าห่มคลุมร่าง เธอไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากอะไรก็ได้ที่ทำให้เธอออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้

    ช่วงบ่ายของวันนั้น ชายวัยกลางคนในชุดกราวน์สีขาวเดินเข้ามาพร้อมพยาบาลคนเดิม ปริญญ์ถามเกี่ยวกับอาการของหญิงสาวอย่างละเอีียดผลเป็นที่น่าพอใจสมองของเธอไม่ได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรงอะไรมาก สราลีฉีกยิ้้มทันทีีที่ทราบผล

    ออกจากโรงบาลได้มั้ยค่ะคุณหมอ

    พรุ่งนี้ครับ วันนี้ยังไม่ได้ครับหมออยากให้นอนดูอาการวันนึงก่อน

    โถ่.คุณหมอค่่ะ หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ออกวันนี้นะคะ วันนี้เข้าค่ายวันสุดท้ายแล้ว หนูอยากไปให้ทันเด็กแสดงค่ะ สราลีพูดต่อรองเหมือนเด็กๆ หมอเจ้าของไข้ยิ้มกับกิริยาดังกล่าว

    ก็ได้ครับ แต่ต้องกินยาให้ครบแล้้วอีกสองวันมาให้หมอตรวจอีกครั้งนะครับ

    ค่ะๆสราลีพูดพลางยิ้มกว้างปริญญ์ส่่ายหน้าไปมาเขาอ่อนใจกับเธอจริงๆเวลาของความรัก ตอนธิดาชาวค่าย
    ......
    อากาศเริ่มเย็นตัวลงปกคลุมทั่วบริเวณนักเรียนชั้นม.3/2นั่งมองน้องๆซ้อมการแสดงอย่างเซ็งๆ ดาวฤกษ์ดูจะอึดอัดกับบรรยากาศดังกล่าว ใช่พวกเขาไม่มีกระจิตกระใจซ้อมครูของเขา
    ปานนี้เธอจะอย่่างไรบ้าง ภาพที่ครูทรุดลงไปกับพื้นเมื่อวานมันทำให้หัวใจของพวกเขาหดหู่ขนาดนี้เชีียวเหรอ
    เอาไงวะสิงห์แกเป็นหัวหน้าห้อง จะแสดงมั้ย ดาวฤกษ์เอ่ย
    ถามทุกคนสิวะถ้าถามข้า ข้าไม่อยากเต้นเลยจะมีครูซักคนมาบอกเราก็ไม่ได้ว่าครูเราเป็นไง ใครจะสนุกได้ว่ะใจมันไม่สนุก
    ข้าก็ว่างั้นแหละเมื่อกี้ข้าไปถามครูใหญ่ ก็บอกว่าครูปริญญ์ไม่ส่งข่าวมา ครูเราคงเจ็บมากเลือดที่ไหลมาวันนั้นเชือดไก่ตายกี่ตัวก็ไม่รู้
    เด็กๆหรุบบตาลงที่พื้นดวงหน้าเศร้าสร้อย อนงค์นางเหลือบไปเห็นเด็กทั้งกลุ่มหงอยๆเธอกับอติเทพจึงเดินไปหาทั้งกลุ่ม
    ไอ้เสือฤกษ์ทำไมมันหงอยๆทั้งกองล่ะนี่ ครูตี้เอ่ยพลางนั่งลงบนหญ้าแห้งๆ
    เซ็งครับครู ไม่รู้ครูลินจะเป็นไงบ้าง พวกเราไม่อยากเต้นเลย เป็นห่วงครูลิน ตะวันเอ่ย
    ถ้าทำอย่างนั้นครูลินไม่ชอบแน่ๆ ครูลินไม่อยู่แต่ครูลินไม่ได้บอกให้เธอหยุดทำตามคำสั่งนี่ ถ้าเธอไม่ทำตามหน้าที่ไม่คิดเหรอว่าครูลินจะเสียใจแค่ไหน
    จะมีประโยชน์อะไรครับครู เมื่อครูลินไม่ได้มาดูพวกเรา และพวกเราเต้นไม่ได้หรอกครับจะให้เราสนุกได้ยังไง ก็ครูเราเจ็บขนาดนั้น ครูตี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอามือตบบ่าสิงหะ
    คนเป็นครูไม่ได้ดีใจหรอกนะที่ลูกศิษย์จะจดจำครูได้แต่สิ่งที่ครูจะดีใจที่สุดคือการที่ลูกศิษย์ทำตามคำสอนของครู ถ้าวันนี้พวกเธอไม่ทำตามหน้าที่
    มีคนที่เสียใจที่สุด ก็คือครูลิน
    ถ้าเธอจะไม่เต้นไม่แสดงครูก็ไม่ว่าเธอหรอกแต่จำไว้พวกเธอเป็นลูกเสือที่ขี้ขลาดที่สุด
    ครูครับ เด็กๆเสียงเครือเสียงนกหวีดดังขึ้นสามครั้งเป็นสัญญานว่าจะมีการประชุมรอบกองไฟ ครูตี้ตบบ่าทุกคนก่อนจะวิ่งไปที่กองม.2ส่วนครูกุ้งก็วิ่งไปที่กองม.1เช่นกัน
    สิงหะยืนขึ้นพลางสูดลมหายใจเข้าปอด
    พวกเราสู้...กองจัดแถว..เฮ้เสียงนั้นดังสนั่นพวกลูกกองต่างก็ลุกขึ้นอย่างเข้มแข็งทุกต่างก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร
    กองไฟโหมลุกเพลงแรกดังขึ้นเด็กๆโรงเรียนหนองปอแก้วต่างก็สนุกกันมากจนเกือบจะลืมว่าเมื่อวานพวกเขาผ่านเหตุการณ์เลวร้ายขนาดไหน เด็กๆห้องครูปริญญ์ก็แสดงจบลงอย่างหงอยๆเช่นกันและจบลงด้วยคติข้อเตือนใจมากมาย อีกมุมหนึ่งของความมืดร่างของสราลีและปริญญ์ยืนอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่โดยที่ไม่มีใครสังเกตุเห็น ปริญญ์เขาไม่ได้มองการแสดงของนักเรียนแต่เขากำลังมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา โดยที่เธอไม่รู้ตัว ผมที่ยาวถูดตัดให้สั้นแค่ไหล่โดยฝีมือของเจ้าตัวเอง เธอเหมือนเด็กหญิงสราลีในวัยเยาว์ดวงตาคู่นั้นแม้จะอ่อนแรงบ้างแต่ก็สดใสด้วยประกายความหวัง
    เราเข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้เหรอปริญญ์มองจากตรงนี้ไม่ถนัดเลย เสียงนั้นปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์
    เธออยากโดนครูใหญ่ดุรึไง เดี๋ยวค่อยเข้าไปให้นักเรียนเธอแสดงก่่อนนั่นไง ครูไก่ประกาศเเล้ว
    แม่ดอกเอ๋ย....แม่ดอกฟักทองขอเชิญลูกเสือ ม.สามกองสองออกมาแสดงเอย ตะล่ะบุ่มบุมบุ่มเเม่เนื้อนุ่มบัวบาน ตะละบุมบุ่มบุ๋มแม่เนื้อนุ่มบัวบาน พี่นอนคะนึงคิดถึงเธอมานาน แม่สาวตาหวานอย่าปล่อยให้ฉันงวยงง....ฮิ้ว
    ลูกเสือม.3/2ทำควาเคารพท่านประธานและผู้กำกับทุกคนความเงียบแผ่เข้าปกคลุมบริเวณเด็กห้องอื่นๆเงียบไปตามๆกันเพราะต่างก็รู้เหตุการณ์ดีว่าเกิดอะไรขึ้น สิงหะในฐานะนักร้องนำและหัวหน้าห้องกำไมค์ในมือแน่นพลางสั่งให้เพื่อนๆจัดแถวอย่างที่ซ้อมกันไว้

    ปริญญ์จูงมือสราลีให้เดินตามเขาเธอมองหน้าเขาก่อนที่บีบมือข้างนั้นเบาๆ
    เดี๋ยวนะมันมืดลินระวังหน่อย ดวงตาของตะวันดูแจ่มใสขึ้นเขาเอ่ยบอกเพื่อนๆเบาๆให้รับรู้ถึงการมาของผู้มาใหม่แววตาแห่งความสุขทอขึ้นจากดวงตาทุกคู่กำลังใจของพวกเขามาแล้ว
    นี่แหละธิดาชาวค่ายตัวจริง


    ลิขสิทธิ์บน YouTube Credit By : https://www.youtube.com/watch?v=sa0pdkJjru8
    ค่ำคืนนั้นดวงดาวนับล้านดวงทอประกายงดงามฟาดผ่านท้องฟ้าเสียงสุดท้ายก่อนการแสดงจบเสียงใครคนหนึ่ง เป็นเสียงที่สราลีจะจดจำตลอดชีวิต
    ลิน..ฉันรักเธอ ปริญญ์พูดดังราวกับกระซิบ

    :*-:*-:*-:*-:*-:*-
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สาวชัยภูมิ ลูกพ่อขุน; 15-07-2011 at 08:27.



Tags for this Thread