กำลังแสดงผล 1 ถึง 2 จากทั้งหมด 2

กวีถ่อย...วัฏ...สงสาร

  1. #1
    ศิลปิน นักเขียน สัญลักษณ์ของ maanoy
    วันที่สมัคร
    Jul 2006
    กระทู้
    2,270

    กวีถ่อย...วัฏ...สงสาร


    คน.....โดยหมาน้อย
    ดวงดาววับวาวเคยเด่นพราวยังมีหล่น
    เมฆลอยสูงเบื้องบนยังตกลงสู่ดิน
    หมู่มวลวิหกมีปีกหลีกบินโผผิน
    ไม่วายจะร่วงดิน....แดดิ่นสิ้นใจตาย


    ทะเลลึกมีหมู่ปลามากมายอยู่
    ทั่วบึงหนองคูมีหมู่ปลามากมาย
    ยังมีเบ็ดเด็จชีพมิวางวาย
    เหมือนละม้าย...คล้ายดั่งชีวิตคน


    มืด...มัว...เด่น...ดี...เพียงใด?
    ร่ำรวย หรือ เข็นใจ อับ จน
    ไม่มี..ชีวิตใด.หลีกหนีทางพ้น
    ..เหล่าล้วนต้องผจญ....หนีไม่พ้นคือความตาย..


  2. #2
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ ใบไม้สีชมพู
    วันที่สมัคร
    Jun 2006
    กระทู้
    3,025
    ยังยินดีกับชีวิตมีสิทธิ์ฝัน
    ได้ผูกพันห่วงใยได้ค้นหา
    ความดีทำให้จำได้ในโลกา
    สร้างคุณค่าไว้บางในทางธรรม

    เพียงความดีมีความหมายก่อนตายจาก
    หนึ่งกวีฝากอักษรเคยวอนพร่ำ
    ร้อยความรักเรียงรสให้จดจำ
    ฝากรอยคำความหมายตายจากกัน