กำลังแสดงผล 1 ถึง 2 จากทั้งหมด 2

พ่อ. . . หลังวาเลนไทน์

  1. #1
    ดูแลตรวจสอบเนื้อหา สัญลักษณ์ของ ฝนหลวง
    วันที่สมัคร
    Feb 2008
    กระทู้
    1,444

    พ่อ. . . หลังวาเลนไทน์


    . . . หลังวาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์
    ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่เหมือนคนทั่วไป
    "กุหลาบ ช็อคโกแลต คำบอกรัก"
    สามสิ่งนี้ต้องเวียนเข้ามาหาชีวิตผม
    เพื่อให้คนคนหนึ่งใน ทุก ๆ ปีของวันนี้
    . . . ก่อนวันที่ 14 กุมภาพันธ์
    ผมเดินออกจากบ้าน
    ในมือมีผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่ต้องการเอาให้แฟนของผม
    เธอเป็นหญิงสวยมาก เป็นดาวคณะของมหาลัยของเรา
    ก่อนผมจะออกไปพบเธอ เธอโทรมาหาผม
    ผมจึงวางผ้าเช็ดหน้าที่ผมบรรจงพับไว้บนโต๊ะ
    หลังจากการพร่ำบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานหูเป็นเวลานานทีเดียว
    ผมปรี่ออกจากบ้านไปหาเธอ
    โดยไม่ลืมผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น
    แต่แล้ว!!
    ผมก็เห็นพ่อของผมถือมันออกมา ในผ้าผืนนั้นมีรอยเลือด
    "พ่อ ทำอะไรหนะ" ผมโพล่งถามด้วยความโมโห
    พ่อหน้าซีดทันที
    "ไอ้เหมียวหนะ มันโดนกัด พ่อเลยเอาผ้าไปเช็ดเลือด"
    "พ่อรู้ไหม ผมกำลังจะเอาไปให้แฟน"
    พ่อเงียบ . . . ผมเกลียดจริงๆ เวลาพ่อเงียบเมื่อจนกับปัญหา
    ความโหโหสั่งผมให้ทำได้แม้กระทั่งจะตบหน้าพ่อ
    พ่อเบือนหน้า
    "พ่อขอโทษ มานี่ . . . " พ่อยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้า
    "พ่อจะเอาไปซักให้เอง"
    ผมงอนพ่อถึงกับไม่ยอมคุยกับพ่อเป็นเวลานานพอควร
    ไม่ยอมลงจากบ้าน
    เป็นเวลาเกือบทั้งสองวันที่ผมไม่เจอหน้าใคร
    หมกตัวอยู่กับห้อง มีเพียงแม่เท่านั้นที่คอยส่งข้าวให้ผม
    ยามเมื่อผมมองตาแม่ครั้งใดทุกครั้ง ดวงตาแม่จะแดงปรี่ด้วยน้ำตา
    ผมเริ่มรู้สึกว่า บางทีผมอาจจะทำเกินไป
    . . . 14 กุมภาพันธ์
    ตั้งแต่ครั้งที่ผมเห็นแม่เสียใจ
    ผมก็รู้สึกว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
    ผมยอมออกมาจากห้อง
    ผมไม่เห็นพ่อ
    เดินออกมาที่บริเวณลานซักผ้า กาละมังยังมีผ้าที่ยังไม่ซักหลายผืน
    ข้างๆ มีกองเลือดอยู่ และที่ราวตากผ้ามี ผ้าเช็ดหน้าของผม
    ถึงจะล้างรอยเลือดไม่หมด ก็ยังดีที่พ่อยังห่วงใยผม ยังแคร์ผมอยู่
    "พ่อ ผมอยากขอโทษครับ"
    พอผมหันหน้าจะกลับเข้าบ้าน ก็พบกับแม่ แม่ร้องไห้มาแต่ไกล
    แม่วิ่งมากอดผม "พ่อเสียแล้วนะ"
    ผมอึ้ง!!
    แม่ลำดับเหตุการณ์ และทำให้ผมทราบว่า
    พ่อป่วยเป็นโรคทางเดินหายใจติดเชื้อ
    รอยเลือดที่เห็นนั้นคือเลือดที่พ่อจามออกมา พ่อมองไม่เห็น
    "พ่อกำชับแม่มาตอนที่ลูกโกรธว่า อย่าบอกลูกเด็ดขาดว่าพ่อป่วย "
    "ทำไมล่ะครับ"
    "พ่อกลัวเราจะเสียใจ แล้วไม่ได้ออกไปเที่ยวกับแฟน"
    ผมอึ้งเป็นครั้งที่สอง!
    "พ่อบอกแม่ด้วยว่า ถ้าพ่อเสียวันนี้ อย่าเพิ่งบอกลูก
    ให้ลูกไปเที่ยวกับแฟนก่อน
    พ่อไม่อยากให้ลูกเป็นทุกข์ พลาดโอกาสอย่างนี้เพราะพ่อคนเดียว
    พ่อบอกด้วยว่าพ่อซักผ้าเช็ดหน้าให้แล้ว มันไม่สะอาดหรอก
    แต่พ่อบอกว่าพ่อของลูกทำดีที่สุดแล้ว"
    ผมกอดแม่ ร้องไห้
    วันนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์ที่อยู่ในความทรงจำตลอดไป "พ่อครับ ผมขอโทษ . . . "


  2. #2
    สายเกินไป อีกแล้ว


Tags for this Thread