ค่ำคืนที่แสนเหงาบ่าวบ้านดอนนอนเดียวดาย
คืนนี้แสงดาวกระจ่างพราย
พาหัวใจให้ไหวสั่น
ค่ำคืนนี้บ่มีดวงจันทร์
มีเพียงฉันกับกองฟาง
อากาศในคืนนี้
สุดแสนที่จะสุดหนาว
บ่คือคืนที่มีเจ้าผู้เนื้อขาวแก้มลมุล
คิดฮอดเมื่อคืนนั่นมันชั่งแสนสิอบอุ่น
เจ้านอนหนาวเอาตักอ้ายไปหนุน
เพื่อรับอุ่นไอจากอ้ายบ่าว
คืนนี้บ่มีเจ้าเคียงกายบ่าวดั่งวันวาน
มีแต่เพียงจานกับตะเกียงน้อย
นอนนับดาวอยู่คนเดียว
ใจมันเปลี่ยวโตสั่นย้อนย่านผี
จบก่อนดอกสาวคนดี คันแต่งต่อไปนี้คือสิเละปานเตะเห็ด