นิทานเศรษฐกิจพอเพียง

[บ่าวคนเดิม]

ผู้เขียนได้เล่านิทานเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับพ่อค้าสองค นคือพ่อค้าข้าวและพ่อค้าหนังสัตว์ เดินทางผ่านมาถึงวัดแห่งหนึ่งในตอนค่ำ เจ้าอาวาสจึงสั่งลูกวัดให้จัดที่นอนให้ แต่เพราะที่นอนมีให้สำหรับคนเดียวเท่านั้น จึงสั่งลูกวัดว่าให้พ่อค้าข้าวได้นอนที่นอน ส่วนพ่อค้าหนังสัตว์ให้นอนนอกห้อง ในตอนขากลับพ่อค้าทั้งสองก็มาค่ำที่วัดนี้อีก เจ้าอาวาสได้จัดที่นอนให้เช่นเดิม แต่สลับกัน ก่อนกลับพ่อค้าได้กราบขอบคุณหลวงพ่อที่ให้ความเป็นธร รมในเรื่องที่นอน แต่หลวงพ่อกลับตอบไปว่าท่านไม่มีทางทราบว่าพ่อค้าทั้ งสองจะกลับมาอีก แต่สามารถอธิบายได้ว่าตอนขาไปนั้น หลวงพ่อต้องการจะให้พ่อค้าข้าวรู้สึกว่าบ้านเมืองนี้ อุดมสมบูรณ์ เพื่อกระตุ้นให้พ่อค้าอยากจะซื้อข้าวมาก ๆ ขณะที่พ่อค้าหนังสัตว์คงอยากจะเห็นความยากลำบากเพื่อ ให้สัตว์ล้มตายเพื่อจะได้โอกาสซื้อหนัง แต่ขากลับนั้น ความรู้สึกของพ่อค้าทั้งสอง จะต้องสลับกันเพราะพ่อค้าข้าวคงอยากจะให้บ้านเมืองข้ าวยากหมากแพง เพื่อจะได้ขายข้าวได้ในราคาดี ขณะที่พ่อค้าหนังสัตว์คงอยากจะรู้สึกว่าบ้านเมืองอยู ่อย่างสงบ สัตว์เลี้ยงแข็งแรงเพื่อจะขายหนังสัตว์ได้ในราคาดีเช ่นกัน

พ่อค้าทั้งสองยอมรับว่าเป็นเรื่องจริงที่พวกเขารู้สึ กเช่นนั้น ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความเห็นแก่ได้ ไม่รู้จักเพียงพอ ซึ่งนิทานเรื่องนี้ได้ให้ข้อคิดเรื่องความรู้จักพอเพ ียงและมีจริยธรรมในการดำเนินธุรกิจ การทำธุรกิจจะต้องไม่คำนึงถึงตัวเองฝ่ายเดียว จะต้องคำนึงถึงผู้อื่นด้วย

ที่มา : (http://www.posttoday.com/newsdet.php?sec=news&id=157114)

อืมมม..ดีครับท่านมีคติเตือนใจให้ฮู้เหตุและผล คนซู่มื้อ สันดิ้นสันโดดโพดเกินประมาณ กะการบ่อถืกต้องมันจั่งข่องหวุ่นวาย อยากมีหลายเกินล้นบ่อเทียวทนสิหาใส่ หาจั่งได๋กะบ่อม้มถมแล้วหากบ่อเต็ม พี่น้องเอ้ยยย

ชีวิต..พอเพียง

ชีวิตไม่แน่แท้...ต้องผันแปรเปลี่ยนทุกวัน
สุขทุกข์มีเท่ากัน...พลันเกิดดับสลับไป

ชีวิตมีหมุนวน ...ต้องสับสนในบางวัน
ชีวิตมีสุขพลัน...เมื่อทุกข์ดับหายลับไป

ชีวิตมีสุขได้ ... เมื่อพอใจในพอเพียง
ชีวิตมีสุขเคียง ...เมื่อพอเพียงจนพอใจ

[pui.lab]

นักธุรกิจ ก็คือนักธุรกิจ หนึ่งในล้านจะเจอแบบนี่
ุ้ถ้านักธุรกิจเป็นแบบนิทานบ้านเมืองคงไม่วุ่นว าย