๖๐ ปี ทรงครองสิริราชสมบัติ

เสียง ?ทรงพระเจริญ? ก้อง คะนองดินฟ้าลือลั่น
น้ำตาพลันหลั่งย้อย พลอยปลื้มตื่มมโน
ปีติไหลไทยยกโอ้ ได้ฮ้องโห่ ?ทรงเจริญ?
เอามือเทินขึ้นเหนือหัว สุดทั่วเศียรเวียนเกล้า
สีเหลืองพราวเต็มดินพื้น ผืนสยามงามบานเบ่ง
ทองสุกเปล่งสกาวเกื้อ เหลือล้นแหล่งพระคุณ
พระก็เปรียบปานพุ้น บุญญายิ่งคณาเหลือ
บ่มีเจือด้วยมลทิน ฮวยหลั่งรินชโลมหล้า
ดั่ง(เปรียบ)เทวาสถิตใต้ ไทยอยู่เย็นเป็นน้ำหนึ่ง
พระคะนึงบ่เว้น ทรงเป็นฟ้าทุกแผ่นดิน
แม่นเว้าไปกะบ่สิ้น ลองหันปิ่นมองหลัง
เบิ่งหนทางพระองค์จร เพื่อผ่อนเบาบรรเทาฮ้าย
มีภัยไสเสด็จแก้ แลปัญหา มาถึงที่
อาศัยฮ่มบารมี ทุกข์เคยมีเหือดแห้ง ทรงแยงเยี่ยมให้เปี่ยมใจ
ทุกข์แสนทุกข์ยากไฮ้ ได้เห็นบาทสัญจร
น้ำตาตอนรินไหล คลายทุกข์จางพลังยู้
ชีวิตชูขึ้นมาได้ อาศัยเพียงเห็นองค์ท่าน
บ่เคยอยู่สุขสำราญ ทิพย์สถานบ่อนซ้น ทรงด้นดั่นเดิน
กันดารแสนยกเยิ้น เขาเทินทับสลับหิน
แดดผ่านดินอาบสุรีย์ ทรงฝ่าตีบ่มีย้าน
หนาวหรือกาลฝนย้อย ฮอยพระบาทเหยียบย่ำ
ยากสิหาไผซ่ำ น้ำพระทัยใจพ่อล้น คนไทยพ้อนับว่าบุญ
จ.เขมจิตต์