กำลังแสดงผล 1 ถึง 3 จากทั้งหมด 3

หัวข้อ: วาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ - รักนี้ให้ใคร

  1. #1
    ฝ่ายเทคนิคและโปรแกรม สัญลักษณ์ของ บ่าวโจ่โล่
    วันที่สมัคร
    Dec 2006
    กระทู้
    1,961

    วาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ - รักนี้ให้ใคร




    หลังวาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์

    ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่เหมือนคนทั่วไป

    “กุหลาบ ช็อคโกแลต คำบอกรัก"

    สามสิ่งนี้ต้องเวียนเข้ามาหาชีวิตผม

    เพื่อให้คนคนหนึ่งใน ทุก ๆ ปีของวันนี้

    . . . ก่อนวันที่ 14 กุมภาพันธ์

    ผมเดินออกจากบ้าน

    ในมือมีผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่ต้องการเอาให้แฟนของผม

    เธอเป็นหญิงสวยมาก เป็นดาวคณะของมหาลัยของเรา

    ก่อนผมจะออกไปพบเธอ เธอโทรมาหาผม

    ผมจึงวางผ้าเช็ดหน้าที่ผมบรรจงพับไว้บนโต๊ะ

    หลังจากการพร่ำบอกรักกันด้วยถ้อยคำหวานหูเป็นเวลานานทีเดียว

    ผมปรี่ออกจากบ้านไปหาเธอ

    โดยไม่ลืมผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น

    แต่แล้ว!!

    ผมก็เห็นพ่อของผมถือมันออกมา ในผ้าผืนนั้นมีรอยเลือด

    "พ่อ ทำอะไรหนะ" ผมโพล่งถามด้วยความโมโห

    พ่อหน้าซีดทันที

    "ไอ้เหมียวหนะ มันโดนกัด พ่อเลยเอาผ้าไปเช็ดเลือด"

    "พ่อรู้ไหม ผมกำลังจะเอาไปให้แฟน"

    พ่อเงียบ . . . ผมเกลียดจริงๆ เวลาพ่อเงียบเมื่อจนกับปัญหา

    ความโหโหสั่งผมให้ทำได้แม้กระทั่งจะตบหน้าพ่อ

    พ่อเบือนหน้า

    "พ่อขอโทษ มานี่ . . . " พ่อยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้า

    "พ่อจะเอาไปซักให้เอง"

    ผมงอนพ่อถึงกับไม่ยอมคุยกับพ่อเป็นเวลานานพอควร

    ไม่ยอมลงจากบ้าน

    เป็นเวลาเกือบทั้งสองวันที่ผมไม่เจอหน้าใคร

    หมกตัวอยู่กับห้อง มีเพียงแม่เท่านั้นที่คอยส่งข้าวให้ผม

    ยามเมื่อผมมองตาแม่ครั้งใดทุกครั้ง ดวงตาแม่จะแดงปรี่ด้วยน้ำตา

    ผมเริ่มรู้สึกว่า บางทีผมอาจจะทำเกินไป

    . . . 14 กุมภาพันธ์

    ตั้งแต่ครั้งที่ผมเห็นแม่เสียใจ

    ผมก็รู้สึกว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า

    ผมยอมออกมาจากห้อง

    ผมไม่เห็นพ่อ

    เดินออกมาที่บริเวณลานซักผ้า กาละมังยังมีผ้าที่ยังไม่ซักหลายผืน

    ข้างๆ มีกองเลือดอยู่ และที่ราวตากผ้ามี ผ้าเช็ดหน้าของผม

    ถึงจะล้างรอยเลือดไม่หมด ก็ยังดีที่พ่อยังห่วงใยผม ยังแคร์ผมอยู่

    "พ่อ ผมอยากขอโทษครับ"

    พอผมหันหน้าจะกลับเข้าบ้าน ก็พบกับแม่ แม่ร้องไห้มาแต่ไกล

    แม่วิ่งมากอดผม "พ่อเสียแล้วนะ"

    ผมอึ้ง!!

    แม่ลำดับเหตุการณ์ และทำให้ผมทราบว่า

    พ่อป่วยเป็นโรคทางเดินหายใจติดเชื้อ

    รอยเลือดที่เห็นนั้นคือเลือดที่พ่อจามออกมา พ่อมองไม่เห็น

    "พ่อกำชับแม่มาตอนที่ลูกโกรธว่า อย่าบอกลูกเด็ดขาดว่าพ่อป่วย "

    "ทำไมล่ะครับ"

    "พ่อกลัวเราจะเสียใจ แล้วไม่ได้ออกไปเที่ยวกับแฟน"

    ผมอึ้งเป็นครั้งที่สอง!

    "พ่อบอกแม่ด้วยว่า ถ้าพ่อเสียวันนี้ อย่าเพิ่งบอกลูก

    ให้ลูกไปเที่ยวกับแฟนก่อน

    พ่อไม่อยากให้ลูกเป็นทุกข์ พลาดโอกาสอย่างนี้เพราะพ่อคนเดียว

    พ่อบอกด้วยว่าพ่อซักผ้าเช็ดหน้าให้แล้ว มันไม่สะอาดหรอก

    แต่พ่อบอกว่าพ่อของลูกทำดีที่สุดแล้ว"

    ผมกอดแม่ ร้องไห้

    วันนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์ที่อยู่ในความทรงจำตลอดไป

    "พ่อครับ ผมขอโทษ . . .

    ผมเป็นคนนึง ที่เสียน้ำตาให้เรื่องนี้ครับ

    [ ฮ่า ๆ ๆ พูดยังกะเกิดขึ้นกับตัวเองเลยนะเนี่ยยยยยยยย]

  2. #2
    ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมหา
    Mr.Reception
    สัญลักษณ์ของ คนตระการ...
    วันที่สมัคร
    Feb 2008
    กระทู้
    4,728

    Re: วาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ - รักนี้ให้ใคร

    เศร้าแท่น้ออ้าย Re: วาเลนไทน์ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ - รักนี้ให้ใคร อ่านโดนบ่อได้ย่านไห้นำ ::)

  3. #3
    Super Moderator สัญลักษณ์ของ หมูน้อย
    วันที่สมัคร
    Jul 2007
    ที่อยู่
    เหนือสุดในสยาม
    กระทู้
    2,046
    บล็อก
    17
    โอ๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆพ่อใหญ่เอ๋ย

    หล่ากะว่าแม่นขึ้นกับพ่อใหญ๋

    นั่งอ่านน้ำตาไหลเป็นสายเลย

    ..................................

    แต่กะเป็นเรื่องที่สอนเฮาในหลายๆๆเด้านเลยเนาะจ้า

    ทั้งอย่างมองแต่ความสำคัญของตนเองมากจนเกินไป

    ความรักที่ยิ่งใหญ่คือความรักจากพ่อ แม่..

    อย่าทุ่มเทความรักให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

    จนชีวิตเราแอ่นเอียง.....

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •