กำลังแสดงผล 1 ถึง 3 จากทั้งหมด 3

หัวข้อ: . ...ตลอดกาล... .

  1. #1
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ ใบไม้สีชมพู
    วันที่สมัคร
    Jun 2006
    กระทู้
    3,025

    . ...ตลอดกาล... .


    . ...ตลอดกาล... .



    เมื่อได้เห็นความเป็นไปในรู้สึก
    ร้าวลึกเจ็บเกินใครเหินห่าง
    เฝ้าเพ้อครวญหวนละห้อยยากปล่อยวาง
    เพียงแตกต่างองศาเดียวสิ้นเกี่ยวพัน

    สิ้นน้ำใจใยเยื่อเมื่อวันเก่อน
    เหลือคำย้อนช้ำชอกยอกถูกหยัน
    วจีหวานผ่านเลยเคยบอกกัน
    วันนี้หันหลังลา...น้ำตาริน

    คนไร้ค่าคว้าลมมาชมกอด
    หัวใจบอดหมดสิทธิใดให้ถวิล
    อยู่กับช้ำน้ำตาให้ชาชิน
    ต่ำเพียงดินหมายฟ้าไกลไม่พ้นอาย

    เกิดสนิมกลางเนื้อในหัวใจหนึ่ง
    คำเคยซึ้งเคยงามสิ้นความหมาย
    รอยอดีตพิษซ่านเจ็บบานปลาย
    มิเคยคลายใยหวานเคยผ่านมา

    สุขได้นึกรู้สึกขมผสมผสาน
    จินตนาการรำลึกเล่ห์เสน่หา
    ดอกรักเฉาเศร้าใจได้น้ำตา
    เจ็บซ่อนหน้าทุกข์ท้อเกินพอดี

    ค่อนคืนดึกรู้สึกไหวอกไพล่โหย
    ร้องโอดโอยรู้แก่ใจมิใช่ที่
    วาสนาของเราก็เท่านี้
    สุขได้มีไม่นานก็ผ่านทาง

    จมดักดานกับกาลเก่าเฝ้าฝันหา
    ยังค้างคาเหตุใดรักไกลห่าง
    จมความคิดพินิจนิ่งสิ่งตกค้าง
    เหลืออ้างว้างให้กอด....ตลอดกาล




  2. #2
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ โชติ
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    ที่อยู่
    bbk
    กระทู้
    786

    Re: . ...ตลอดกาล... .

    ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนไป...ตลอดกาล
    เริ่มจากวัน เธอ หันหลัง เดินจากไป
    มันคือครั้งสุดท้่าย ที่หัวใจ หลั่งน้ำตา
    ก่อนท้องฟ้า ของฉัน จะกลายเป็นสีดำ


    มีความรัก แต่ไม่ใช่ความรัก
    ลูกสุนัข ยากจะมีหัวใจเป็นมังกร
    คนหลอกคน ครอบงำคน สุดซับซ้อน
    คนใจอ่อน ย่อมเป็นเหยื่อ คนใจทราม เสมอไป


    เธอจากไป เพราะใจเธอ อยากไป
    ฉันร้องให้ เพราะใจฉัน อยากร้องให้
    เราต่างคน ต่างมี หนทาง ของหัวใจ
    เธอเปลี่ยนไป ฉันก็เปลี่ยน เช่นกัน

  3. #3
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ ใบไม้สีชมพู
    วันที่สมัคร
    Jun 2006
    กระทู้
    3,025

    Re: . ...ตลอดกาล... .

    สูญความสุขทุกอย่างทางชีวิต
    หวนพินิจเหตุใดไร้วาสนา
    เพียงเพราะพร่ำคำรักล้นจนชินตา
    เธอจึงว่าพูดย้ำเกินจำเป็น

    ด้วยดวงใจมิไขว้เขวหรือเสแสร้ง
    ทุกอย่างแสดงตามจริงสิ่งที่เห็น
    มองผิวเผินจึงเดินห่างอย่างเลือดเย็น
    เจ็บเกินเร้นน้ำตาร่ำจาบัลย์

    จินตนาการเพริศพรายรักปลายฟ้า
    ปรารถนาติดตามความใฝ่ฝัน
    หวังร่วมทั้งทุกข์สุขอยู่ทุกวัน
    อยากเคียงขวัญ...สุดท้ายรักพ่ายพัง

    รักคงเหมือนของเล่นเช่นเธอว่า
    จึงง่ายลาแม้รักล้นสิ้นมนต์ขลัง
    หมองปองรักกลับได้คนไกลชัง
    คงคาดหวังหัวใจ...ใครมากเกิน

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •