กำลังแสดงผล 1 ถึง 2 จากทั้งหมด 2

หัวข้อ: ชายพิการ

  1. #1

    ชายพิการ

    .....มีชายพิการคนหนึ่ง...เป็นคนขาพิการ..ทำมาหากิน...และเลี้ยงพ่อแม่ด้วย...ด้วยการใช้นิ้วดีดก้อนหินเล็กๆใส่ใบไม้เป็นรูปร่างสัตว์ต่างๆให้คนดู..ผู้คนทั้งหลายได้ดูแล้วก็เกิดความพอใจ...จึงให้เงินและอาหารเป็นรางวัล...แก่ชายพิการ....ผู้คนในเมืองนั้นชื่นชอบชายพิการมากๆ...ชายพิการจึงเป็นขวัญใจของคนทั้งเมือง...วันหนึ่งพระราชาเสร็จออกเที่ยวไปทั่วเมือง...ได้ทอดพระเนตรต้นไม้...เห็นมีรูป...ลิง....ช้าง...บ่าง....ชะนี......เสือ....เป็นต้น...จึงถามอำมาตย์ว่า

    พระราชา....ใครเป็นคนทำ
    อำมาตย์.....เป็นชายพิการคนหนึ่ง พระเจ้าข้า
    พระราชาคิดว่า "ถ้าเรานำชายพิการไปชุบเลี้ยง เสี้ยนหนามในหัวใจของเราคงได้รับการแก้ไขและหมดไปในที่สุด" จึงตรัสกำอำมาตย์ว่า

    พระราชา....ขอท่านได้โปรดไปตามชายพิการให้มาพบเรา
    อำมาตย์....ข้าแต่พระองค์จะมีประโยชน์อันใดที่มหาบพิตรจะสนธนาด้วย พระเจ้าข้า
    พระราชา...ขอเพียงเราสนธนาสักสองสามคำ
    อำมาตย์...เมื่อเป็นพระประสงค์...ข้าพระพุทธเจ้าจะไปตามให้..จนพบชายพิการ

    พระราชา...เป็นเจ้าทำให้ใบไม้นี้สวยงามยิ่งนัก
    ชายพิการ...พระเจ้าข้า
    พระราชา....เจ้าประสงค์จะไปอยู่ในวงกับเราหรือไม่
    ชายพิการ...ข้าพระพุทธเจ้าไม่ขัดข้อง...แต่ติดอยู่ที่พ่อกับแม่แก่ชราต้องเลี้ยงดู
    พระราชา....ชายพิการนี้..มีความสามารถและยังกตัญญูยิ่งนัก.จึงตรัสกับชายพิการว่า "เราอนุญาตให้พ่อกับแม่ของเจ้าไปอยู่ด้วย"..เจ้าจะไปหรือไม่
    ชายพิการ....เป็นพระกรุณายิ่ง

    ตั้งแต่วันนั้น...ชายพิการก็มีชีวิตเปลี่ยนไป..เขาอยู่กับพ่อแม่อย่างมีความสุข..แต่ตัวเขาไม่เข้าใจว่าพระราชาให้เขามาอยู่เพื่ออะไร....หลายวันต่อมา..พระราชาก็ได้เรียกชายพิการเข้าเฝ้า...

    พระราชา....นี่เป็นท้องพระโรงของเรา.. เราจะประชุมอำมาตย์และขุนนางทั้งหลายทุกๆเจ็ดวัน....ที่เรียกเจ้ามาที่นี่..เพราะว่าเรามีเรื่องหนักอกหนักใจเรามานานแล้ว..เหมือนมีหอกทิ่มเข้าไปในใจเรา...มีมหาอำมาตย์ที่พูดมากท่านหนึ่ง...มีอิทธพลมากหนัก..พูดมาก....แถมยังมีคนเชื่อถือมากกว่าเราอีก...บางครั้งเราพูดยังสู้เขาไม่ได้..เราจะบริหารบ้านเมืองอย่างไร...มหาอำมาตย์นี่ก็ค้านอยู่เรือย...จำเราจะต้องใช้วิธีนี่

    ตรัสแล้ว...พระราชาก็ให้ชายพิการนั่งในที่อันควร...แล้วใช้ม่านบังชายพิการไว้...โดยให้อยู่ด้านหลังของพระราชา...พร้อมกับตรัสว่า

    พระราชา...นี่เป็นขี้แพะหนึ่งทะนาน..เมื่อมหาอำมาตย์อ้าปากจะพูดขอเจ้าดีดขขี้แพะเข้าในปาก..เพื่อไม่ให้..มหาอำมาต์พูดได้...แล้วเราจะได้ตรัสเรื่องราชการของเรา

    ชายพิการ....คิดแล้วถึงเข้าใจความในทั้งหมดที่พระราชาเลี้ยงดูเขา...จึงรับว่า พระเจ้าข้า

    เมื่อถึงเวลาประชุม..พระราชาก็ตรัสเรื่องราชการสำคัญ...

    พระราชา....เรามีราชการสำคัญ..ฟ้าฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล..เราจะไม่เก็บภาษีประชาชน เป็นเวลา 3 ปี

    มหาอำมาตย์.....อ้าปากจะพูด....ก็ต้อง...."อ้า....อับ" แล้วก็กลืนลงคอ

    เพราะในระหว่างอ้าปากจะพูดชายพิการได้ดีดขี้แพะเข้าปากเขาจึงพูดไม่ได้..พระราชาได้ที...ก็ตรัสว่า...มหาอำมาตย์มีอะไรจะคัดค้านหรือไม่

    มหาอำมาตย์....อ้า....อับ..แล้วก็กลืนลงคอ
    มหาอำมาตย์....อ้า....อับ..แล้วก็กลืนลงคอ
    มหาอำมาตย์....อ้า....อับ..แล้วก็กลืนลงคอ
    มหาอำมาตย์...พยายามอยู่นาน...จึงรู้ว่าพลาดเข้าแล้ว...จนกินขี้แพะไปเป็นทะนาน


    ตั้งแต่นั้นมา...พระราชาก็ตรัสราชการอันใด..ก็ไม่มีใครคอยค้าน...

    นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...คนพูดมากจนเกินงาม อาจทำให้คนอื่นไม่สบายใจเพราะคำพูดของเราได้...คนพูดจะไม่คิด...แต่คนฟังแทบอกแตก..

    ความรู้อย่างเดียว...ถ้ากระจางเหมือนชายพิการ...ย่อมมีประโยชน์กับตนและผู้อื่น

    การใช้อำนาจ...ถ้ามีคนคอยขัด...ก็ต้องคิดก่อน...เขาแย้งเราเพื่อประโยชน์อันใด..เพื่อตัวเขา..หรือ...เพื่อส่วนรวม

    ....พ่อใหญ่หนู แม่ใหญ่เหรียญ


    อ้างอิงที่มา

    อ้างอิงกระทู้มาจากเว็บไซต์อีสานจุฬาฯ
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย บ่าวนาตาลเขย่าโลก; 02-08-2009 at 00:33.


  2. #2
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ โชติ
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    ที่อยู่
    bbk
    กระทู้
    786
    ความรู้ทำให้คนเราหยิ่งทะนง
    จนบางครั้งคิดว่าเรารู้มากกว่าคนอื่น หรือรู้ดีกว่าเขา
    จากนั้นก็ใช้ความรู้ของเรา เป็นอาวุธระรานคน
    อิอิ....สุดท้ายคนเหล่านั้นก็มักจะเป็นเหมือนท่านอำมาตย์
    บางทีก็มากกว่าด้วยซ้ำ อิอิอิ โอยจักเจ้าของเขียนหยังกะบ่รู้

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •