กำลังแสดงผล 1 ถึง 4 จากทั้งหมด 4

หัวข้อ: บทร้อยกรองปกิณกะ

  1. #1
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197

    บทร้อยกรองปกิณกะ


    บทร้อยกรองปกิณกะ



    บทร้อยกรองปกิณกะ



    1

    ฉันนอนอิงหมอนหญ้า
    อยู่เพียงลำพังในกระท่อม
    ปล่อยความฝันและจินตนาการ
    ให้ลอยละล่อง
    ไปสู่โลกในอุดมคติ
    ที่ปราศจากเสียงร่ำไห้
    ของคนทุกข์
    เงียบเหงา อ้างว้าง
    เหลือเกินโลกมนุษย์




    2

    อีกไม่กี่ปี
    พระชรานามว่าเรียวกัน
    จะต้องลาโลก
    ไปตามกฎของความเปลี่ยนแปร
    ดังดอกไม้แห้ง
    ผล็อยร่วงจากต้นยามรุ่งสาง
    แต่สิ่งที่พระรูปนี้
    จะยังทิ้งไว้เป็นมรดกแก่โลก
    อีกตราบนานเท่านาน
    คือดวงใจอันปรารถนาดี
    ต่อทุกคนเสมอหน้ากัน




    3

    รูป สี ชื่อและสัณฐาน
    เป็นเพียงสิ่งสมมุติ
    ที่กล่าวเรียกกันในโลก
    เมื่อเงื่อนไขแห่งวันเวลามาถึง
    สิ่งเหล่านี้ย่อมแปรเปลี่ยน
    สูญสลายไปไม่เหลือ



    4

    คราฉันครุ่นคำนึง
    ถึงความขุกเข็ญอับจน
    ของเพื่อนร่วมโลก
    ความระทมเศร้าของเขาเหล่านั้น
    พลันละลายเข้าเกาะกุมดวงใจ
    ดังว่ามันเป็นความทุกข์



    5

    ย่ำค่ำสนธยา
    ฉันกับเพื่อน
    นั่งสนทนากันบนหน้าผา
    ท่ามกลางทิวสนภูเขา
    ที่พลิ้วใบระริกเล่นลมค่ำ



    6

    ร่างกายสังขารของมนุษย์
    ไม่กี่ปีก็ผุพังแตกดับ
    ลงเป็นเถ้าธุลีดิน
    สิ่งอันจะยังคงอยู่
    ชั่วดินฟ้าแยกสลาย
    ก็คือสัจธรรม
    อันไม่อาจลบล้าง
    ได้ด้วยพลังแห่งความแปรเปลี่ยนใด




    7

    สิ่งที่เรามองเห็นข้างหน้านั่น
    คือหุ่นฟางเก่า ๆ ตัวหนึ่ง
    สวมหมวกปุปะและเสื้อชาวนา
    สีซีดหม่นกระรุ่งกระริ่ง
    ใครเล่าหนอจะหยั่งทราบ
    ว่าในความซอมซ่อเก่าปอนนั้น
    หุ่นไล่กาได้ทำหน้าที่ของมัน
    อย่างเต็มเปี่ยมบริบูรณ์แล้ว




    8

    ทำไมหนอ
    ท่านจึงระหกระเหิน
    ไปไกลเช่นนั้น
    เพียงเพราะว่าท่านต้องการ
    เข้าสู่แก่นแห่งพุทธสัจจะ
    หยุดมองกลับเข้าไป
    ในตัวเองบ้างเถิด
    ท่ามกลางความป่วนปั่น
    แห่งคลื่นลมชีวิต
    ท่านจะเห็นความสงบเงียบ
    ของมันด้วยตัวของท่านเอง




    9

    หลายเดือนผ่านไป
    วันเวลาคลี่คลาย
    กลายเป็นอดีตทับถมกัน
    วันนี้ฉันย้อนรำลึก
    ไปหาความทรงจำอันเลือนราง
    แต่ไม่อาจไขว่คว้า
    รอยรำลึกที่ผ่านเลย
    มาสู่ห้วงจินตนาการอีกครั้ง
    โอ อดีตของชีวิต
    ช่างยาวนานและเต็มด้วย
    ความหนักเหนื่อยเหลือเกิน



    บทร้อยกรองปกิณกะ


    ....................................................



    รวบรวมจากหนังสือ รอยรำลึกที่ผ่านเลย

    ?รอยรำลึกที่ผ่านเลย? รวมบทกวีเซนของเรียวกัน เป็นบันทึกความรู้สึกและ
    อารมณ์ขณะใช้ชีวิตบั้นปลายเพียงลำพัง ณ ชนบทแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น เมื่อ
    สองร้อยกว่าปีที่ผ่านมา

    งานเหล่านี้ แฝงไว้ด้วยความเศร้า ความอ้างว้าง ความชื่นบาน ตลอดจน
    ความคำนึงถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมาในชีวิตอันยาวนาน

    ทัศนะของพุทธศาสนา ได้จำแนกวิถีชีวิตมนุษย์ ออกเป็น 2 สายทางใหญ่ ๆ

    สายทางแรก คือ แนวทางของบุคคลผู้ปล่อยตัวให้เลื่อนไหลไปกับ
    กระแสสังคมอันเชี่ยวกราก ชีวิตเช่นนี้จะเต็มไปด้วยการต่อสู้ แย่งชิง
    ฉกฉวย สิ่งที่สังคมยอมรับว่าเป็นเป้าหมายสูงสุดของชีวิต ได้แก่ เกียรติยศ
    ความมั่งคั่ง ซึ่งมีคนเลือกเดินแน่นขนัดทั้งกลางวันและกลางคืน

    ส่วนอีกสายทางหนึ่ง คือ แนวทางของผู้มองเห็นความไม่เป็นแก่นสารของ
    การแสวงหาสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น บุคคลเช่นนี้จะปลีกตัวออกมาจากการต่อสู้
    แย่งชิง มาดำรงตนอยู่ด้วยความสันโดษในอาชีพอันสุจริต สะอาด อุทิศตน
    เข้าหาความดีงามของชีวิต ซึ่งมีคนเลือกเดินเพียงหยิบมือเดียว
    เรียวกัน พระเซนเจ้าของบทกวี คือ หนึ่งในจำนวนคนอันน้อยนิดนั้น

    กวีนิพนธ์ชุด ?รอยรำลึกที่ผ่านเลย? นี้เป็นงานสืบเนื่องจากกวีนิพนธ์
    ชุด ?คืนฟ้าฉ่ำฝน?




    อ้างอิง : หนังสือ ?รอยรำลึกที่ผ่านเลย? บทกวีเซนของ เรียวกัน
    พระมหาสมภาร พรมทา แปลและเรียบเรียง
    พิมพ์ครั้งแรก สิงหาคม 2526





    [radio]http://www.freewebs.com/mummy001/Korthod%20Yiew.wma[/radio]

  2. #2
    Membership renewed สัญลักษณ์ของ บ่าวจ้ำ
    วันที่สมัคร
    Jan 2009
    ที่อยู่
    ขัวข้วมของหนองคาย
    กระทู้
    579
    บล็อก
    2
    "คืนฟ้าฉ่ำฝน"จ้ำมี 1 เล่ม

    อ่านแล้ว

  3. #3
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197
    กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ บ่าวจ้ำ
    "คืนฟ้าฉ่ำฝน"จ้ำมี 1 เล่ม

    อ่านแล้ว

    รักษาไว้ให้ดี วันไหนว่าจะไปขอยืมอ่านค่ะ

  4. #4
    Maximum learning
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ khonsurin
    วันที่สมัคร
    Apr 2008
    ที่อยู่
    ท่าตูม สุรินทร์
    กระทู้
    9,605
    บล็อก
    197



    ในย่ำค่ำ สนธยา...ณ ผาสูง
    ขึ้นไปมุ่ง มองหา ความสุขสันต์
    กระซิบบอก ขุนเขา เนาอนันต์
    แสนสุขล้ำ นกกา กู่ก้องคำ


    ท่างกลางเมฆ มองดาว บนท้องฟ้า
    กับราวป่า ระริก ล้อยามค่ำ
    ใบไม้พริ้ว ระริกหยอก เอื้อนจำนรรจ์
    แสนดื่มด่ำ ชุมใจ คลายทุกข์เหงา


    ในความเงียบ ในความทุกข์ คลายลงได้
    อ้อมแขนไพร ป่ากว้าง ไล่ความเศร้า
    ในยามค่ำ คืนนี้ มีลำเนา
    ที่ปัดเป่า คนทุกข์ ให้หมดลง


    เยียวยาแผล ที่ใจ ที่ราวป่า
    เพื่อจิตกล้า ก้าวใหม่ ใช่ผุยผง
    รักษาใจ รักษาจิต ให้มั่นคง
    เพื่อดำรง ทางชีวิต ก้าวต่อไป




    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย khonsurin; 24-05-2009 at 06:26.

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •