กำลังแสดงผล 1 ถึง 6 จากทั้งหมด 6

หัวข้อ: ไดอะรี่คนตัวดำ 2

  1. #1
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ บ่าวกระสัง
    วันที่สมัคร
    Nov 2008
    ที่อยู่
    บุรีรัมย์
    กระทู้
    197

    รอบยิ้มพิมใจ ไดอะรี่คนตัวดำ 2


    เช้าวันเสาร์ที่สดใสของเด็กชายคนนึง เย้ เย้ เย้ วันนี้ได้ดูกาตูนย์อีกแย้วววววววววว
    เสียงร้องเรียกจากหัวใจเพราะคงไม่มีใครที่จะรับฟังเขานอกจากตัวเอง เด็กชายคนนี้ไร้เพื่อนสนิทที่จะมาเล่นด้วยในวันหยุด ไร้พี่น้องชีวิตของเขาอยู่กับตัวเอง อยู่คนเดียว เล่นคนเดียว สร้างจินตาการบนอากาศได้หย่างหลุดลอยด้วยการสมมติขึ้น

    ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรืออะไรก็ตามจะถูกสมมติขึ้นมาทั้งสิ้นย้อนไปถึงตอนเด็ก(กว่า)เขาจะถูกล้อจากคนอื่นๆเสมอๆเพราะคนที่จะมาเล่นกับเขาคือผู้หญิง แน่นอนผู้หญิงสิ่งที่เขาจะเล่นกันพ่อแม่ลูก ถือว่าคลาสสิคสุดๆแล้ว ผมเลยอยู่กับเพื่อนกลุ่มผู้หญิงมาเรื่อยๆไม่ว่าจะเป็นมัดผมถักเปีย เล่นตุ๊กตา โถชีวิต อิอิ แต่ก็ดีเพราะความอ่อนโยน

    สุภาพเรียบร้อยเลยติดมาด้วยแบบไม่รู้ตัว จนถึงสักช่วงนึงเริ่มมีคนเอ็ดลูกสาวเขาที่มาเล่นกับเรา เพราะผู้ชายกับผู้หญิงบ้าง เขาติที่ฐานะเราบ้าง เพราผมเป็นเพียงลูกกรรมกร ก่อสร้างที่แสนจะยากจนคนที่มาเล่นด้วยเขาคงไม่คิดอะไรเพราะยังเด็กๆด้วยกันทั้งนั้น แต่คงจะเป็นเหล่าพ่อแม่ผู้ปกครองของเขา ที่ต่างเป็นลูกคนรวยมีเงิน มีบ้านสวยๆที่อยู่ละแวกที่พ่อแม่ผมทำงานก่อสร้างทั้งนั้น ชีวิตของเด็กชายที่เปื้อนฝุ่น อิฐ หิน ปูนทราย

    คงไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากให้เข้าใกล้ คงเป็นเพราะรอยยิ้มที่จริงใจของเด็กใสซื่อไม่รู้อะไรยังจำได้วันนึงแม่ซื้อรถตักดินให้ราคาคงจะสิบบาทถ้าจะไม่ผิด ดีใจมากเลยของเล่นชิ้นแรกที่ได้ เพราะส่วนใหญ่ที่เล่นรถก็จะเป็นอิฐแดกก้อนแล้วเอามาเข็น ๆ ๆ ๆ กับกองทรายพอได้รถก็นั่งเล่นอยู่แล้วมีเด็กชายคนหนึ่งมายืนมองรุ่นเดียวกับเราด้วย ในใจของเด็กชายคนนี้คิดไปเขาคงอยากเล่นกับเรา มาซิ ๆ มาเล่นด้วยกันเสียงเรียกแบบเชิญชวนโดยไม่คิดอะไร เด็กชายคนนี้ก็เดินกำลังจะไปจูงแขนเขามาเล่นด้วย

    แต่ไม่เจียมกะลาหัวเอาซะเลยพอเราเดินเขาไปสิ่งที่ได้ตอบรับมาคือการผลักอกอย่างแรงจนหงายกลิ้ง เรานั่งฟุ๊บลงอย่างหมดท่าแม่ของเด็กชายคนนั้นมาจากไหนไม่รู้พร้อมเสียงเอะอะ เหมือนว่าเราไปทำอะไรลูกของเขาเด็กชายยิ้มอย่างไม่รู้อะไรคิดแค่ก็อยากให้มาเล่นด้วยกัน แม่ของเด็กชายคนนั้นพาลูกไปขึ้นรถอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้ารังเกียจ(มาคิดเอาตอนโตเพราะจำได้ไม่ลืม อิอิ) รอยยิ้มแห้งของเราอยู่บนใบหน้าพร้อมกับงง ๆ กับเหตุการณ์ที่ผ่านไป แม่เราปรี่เขามาอย่างรวดเร็ว ปล่าวแม่เราไม่ได้มาประคองเรา

    ไม่ได้มาโอ๋เราเหมือนเด็กชายคนเมื่อกี้ เสียงมือตีมาที่ตัวเราเพี๊ยะ ไปทำอะไรเขา!! เสียงของแม่ดังสนั่น พร้องกับตีเราอย่างไม่มีการถามเรื่องราว น้ำตาของเราไหลเป็นทางเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังขึ้นมา ยังไม่รู้ว่าเราทำอะไรผิดแต่เราก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น แม่ตีเราอย่างแรงแต่แม่ ก็บอกให้เราเงียบ เสียงสะอึกสะอื้นของเรายังอยู่ เด็กน้อยเดินไปหลบมุมอยู่ข้างกองอิฐที่เดิมที่เราเคยอยู่ นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นพร้อมกับเล่นอิฐเหมือนเดิม

    รถที่แม่ซื้อให้ไปไหนแล้วไม่รู้ แต่ยังไม่กล้าออกไปจากตรงนี้นั่งอยู่จนเย็น ตรงนี้คือจุดเปลี่ยนของเด็กชายคนนี้ จุดเปลี่ยนที่ทำให้ไม่กล้าพูดจากับใคร ไม่กล้าจะเล่นกับใครอีกเลย เพื่อนผู้หญิงที่เคยเล่นด้วยกันเราก็ไม่กล้าเล่นด้วย นี่คือสาเหตุที่เราอยู่คนเดียวพูดจาคนเดียวเหมือนจะบ้า แต่นั้นคือสิ่งเดียวที่เราทำได้เพื่อที่จะมีความสุขกับการเล่น

    พอเริ่มที่จะโตมาอีกนิด เราก็จะเล่นกับเด็กเล็ก ๆ ที่แทบจะพูดไม่รู้เรื่องเราก็ได้เด็กน้อยเหล่านี้แหล่ะเล่นกับเขา เพราะยังไงเขาก็ต้องเล่นกับเราอยู่แล้ว อิอิ แต่เสียอย่างเดียวเวลางอแง ร้องจ๊ากกกกอย่างเดียว ไดอะรี่คนตัวดำ 2 ไดอะรี่คนตัวดำ 2 แต่เด็กเหล่านั้นคือสิ่งเดียวที่เราได้เล่นด้วย มาถึงวันนี้เราคิดถึงตอนที่แม่ตีเราครั้งนั้น ครั้งแรกได้ติดใจ

    แม่คงปวดใจอย่างมากที่ตีลูกชายคนนี้ถึงแม่จะรู้อย่างดีว่าเราคงไม่ทำอะไรใคร แต่แม่คงทำอะไรไม่ได้มากกว่าการตีลูกตัวเอง เพราะเรามันจนใช่ไหมแม่ เรามันแค่คนงานก่อสร้างใช่ไหม คำถามเกิดขึ้นในใจ แต่เราก็รู้อยู่เต็มประดาว่ามันคืออะไร เวลาผ่านไปมันก็กลืนกินทุกอย่างมาจนเรามาเข้าเรียน.....ติดตามตอนต่อไปตอน3 ไดอะรี่คนตัวดำ 3 จะมาต่อจากที่เริ่มวันเสาร์ เย้ เย้ เย้ ว่าเกิดอะไรขึ้น

    ไดอะรี่คนตัวดำ 2

  2. #2
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ เซียงเหมี่ยงเมืองสุรินทร์
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    ที่อยู่
    สุรินทร์, ร้อยเอ็ด, และ สปป.ลาว
    กระทู้
    896
    คนเฮาเลือกที่เกิด เลือกสถานะตอนเกิดบ่ได้ อย่าไปเสียใจกับสิ่งที่เฮามีอยู่...
    คนเฮาเลือกเดิน เลือกอนาคต เลือกเป็นได้ ให้ภูมิใจกับชีวิตที่เฮาเป็นอยู่ เฮามีอยู่...
    เกิดเป็นคนจน ได้เปรียบครับ บ่าวจันท์ คนจนทนความลำบากจนเห็นเป็นเรื่องปกติ การมีเพิ่มแค่เล็กน้อยกะถือได้ว่ามีความสุข...
    คนรวย บ่เคย ทุกข์เคยทนคือเฮา สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาเหล่านั้นได้รับลดลง ถือว่าเป็นความทุกข์อย่างมากมาย...
    เว่าไปแล้วบางส่วนกะใกล้เคียงกับ เซียงเหมี่ยงฯ ตอนเด็กน้อยคือกันล่ะ แต่ว่าเซียงเหมี่ยงฯ ขอบคุณ เสมอ คือ ขอบคุณความจน ขอบคุณความลำบาก ความเจ็บปวดในอดีต ที่เฮ็ดให้ทุกมื่อนี่เป็นคนเข้มแข็ง เป็นคนสู้ชีวิต จนมาถึงจุดที่ยืนอยู่ได้อย่างภาคภูมิ(บ่แม่นว่าได้ดีเกินคนอื่น เพียงแต่ว่าพอใจในสิ่งที่ตัวเองได้สร้างมากับมือ จากต้นทุนชีวิตที่บ่สูงนัก)

  3. #3
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ 18ฝนคนอันตราย
    วันที่สมัคร
    Nov 2008
    ที่อยู่
    Australia
    กระทู้
    252
    :l-:l-:l-:l-:l-:l-:l-:l-
    มาหั้ยกำลังใจคนเฮาเลือกเกิดบ่อได้แต่เฮาเลือกที่จะเป็นได้
    เลือกที่จะเป็นคนดี สู้ๆๆๆน่ะน้องจัน

  4. #4
    Membership renewed สัญลักษณ์ของ siranee
    วันที่สมัคร
    Jul 2008
    ที่อยู่
    ลาดกระบัง54(วัดศรีวารีน้อย)
    กระทู้
    986
    ตามเสี่ยววววมาติดๆมาให้กำลังใจน้องคือกัน
    เก็บเอาจุดที่เราคิดว่าเป็นจุดด้อยของเรามาเป็น
    แรงผลักดันให้เป็นกำลังใจต่อสู้เด้อจ้าน้องจัน
    อย่าท้อแท้เด้อจ้า และที่สำคัญอย่าดูถูกตัวเอง
    ให้กำลังใจตัวเองแล้วชีวิตจะมีกำลังใจในการต่อสู้
    :heart::heart:c06:

  5. #5
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ ไผ่หวาน
    วันที่สมัคร
    Jun 2009
    ที่อยู่
    PATTAYA CITY
    กระทู้
    770
    บล็อก
    14
    อ่านแล้วกะเศร้าเนาะ สิรออ่านตอน 3 เด้อหล่า
    แต่ตอนนี้กลับไปหาตอน 1 ก่อนหาบ่ทันเจอยุ

  6. #6
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ บ่าวกระสัง
    วันที่สมัคร
    Nov 2008
    ที่อยู่
    บุรีรัมย์
    กระทู้
    197
    ขอบคุณครับอ้ายเซียง เอื้อยพร พี่หน่อย เอื้อยสาวสารคาม และทุกๆท่านที่เสียสละเวลาอ่านครับ บ่าวจันทร์กะซิให้อดีตเป็นแรงพลักดันและกะสู้ ๆ ต่อไปครับ

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •