หน้าที่ 1 จากทั้งหมด 2 หน้า 12 หน้าสุดท้ายหน้าสุดท้าย
กำลังแสดงผล 1 ถึง 10 จากทั้งหมด 20

หัวข้อ: ฝนตกรินคิดฮอดเรื่องเก่าๆๆ

  1. #1
    ดูแลตรวจสอบเนื้อหา สัญลักษณ์ของ สาวส่าเมืองอุดร
    วันที่สมัคร
    Dec 2007
    ที่อยู่
    Hattiesburg, MS , USA
    กระทู้
    1,287

    ฝนตกรินคิดฮอดเรื่องเก่าๆๆ


    ฝนตกรินคิดฮอดเรื่องเก่าๆๆบรรยากาศยามแลงๆๆ ฝนตกรินปรอยๆๆ เหลียวออกไปกลางทุ่งของภูเขาหม่องที่จอยอาศัยอยู่
    แล้วกะอดคิดฮอดบ้านเกิดเมืองนอนบ่ได้ ยามฝนตกแบบนี้ สิลืมบ่ได้เลย กะ คือ ยายปัท(แม่ของจอยเอง)
    ฝนตกแน่บ่ได้ สิมักชวนออกไป ตึกสะดุ้ง ตลอดเลย แม้ว่าเลาสิป่วยไปบ่ได้กะตาม แต่กะสิให้จอย
    ไปตึกแทนเลา เลาสิมีสะดุ้งคันพอดีแบบยกสบายๆๆบ่หนักปานใด๋ หม่องไปหากินกะสิอยู่แถวท้ายหมู่บ้าน
    ก็พอมีปลาพอให้ตึกอยู่ดอก พออิ่มไปได้ (เมื่อ 4-5ปีก่อนเด้อจ้า ฮ่าๆๆ) แต่ ตอนนี้คือสิบ่ค่อยมีแล้วหล่ะ สะดุ้งคันนั้น
    กะคือแขวนเก็บแล้ว เก็บไปพร้อมเจ้าของเลาเมื่อปีที่แล้วนั้นเอง(เฒ่าแม่จอยเลาไปดีแล้วนะจ้า)
    แต่ฝนตกมื้อนี้ สิเฮ้ดให้อดคิดฮอดตอนเมื่อ 2ปีที่แล้วก่อนมา อเมริกา ฝนตกรินยามใด๋ เฒ่าแม่กะจอย บ่ได้ชวน
    กันไปยกสุดุ้งเดบาดนิ ชวนกันเข้าห้องแคบๆๆ พัดลมเก่าๆๆ นอนเบิ่งโทรทัศน์ เว้ากันแล้วกะหลับ ตามประสาแม่ลูก อิอิ..
    เฒ่าแม่เลากะเว้าไปดอก สอนไป บอกไป ทางจอยกะนอนหลับสั้นแล้ว แนวคนออกหากินยามคืนเนาะจ้า
    นอนเอาแฮง เผชิญชีวิต ผู้หญิงกลางคืน จากเด็กเสริฟค่าแรง 50บาท กะมาจับไมล์ร้องเพลง ค่าแรง 80-100บาท มีทิปมีมาลัยแน่ แล้วแต่ความสามารถ ฮ่าๆๆ
    พอได้เงินมาเลี้ยง ลูกชายตาดำๆๆ 2คนที่เขาเกิดมาแล้วเฮากะต้องรับผิดชอบ
    ทางหูกะฟังเลาเว้ายุ แต่กะอดที่สิหลับบ่ได้ ยามคืน กะให้แม่นอนนำลุกชายให้ กว่าจะเลิกงานกะ ตี 2ตี3 แล้วแต่
    บางมื้อกะแจ้งแน่ คั้นมีบุญมีงานกะเลยไปหาเบิ่งหมอลำแน่ หย่าวหน้าฮ้านแน่ พอให้ลืมกับการต่อสู้กับชีวิตแน่พอเป็นรางวัลฝนตกรินคิดฮอดเรื่องเก่าๆๆ
    ให้เจ้าของ นำมุเพิ่นที่เฮ้ดงานนำกัน ถามว่าอายบ่ที่เฮ้ดงานยามคืน ตอนแรกๆๆจอยกะอาย อายคนเว้าให้ว่า ผู้หญิงกลางคืน
    ตั้วนะ นี้คือคำที่จดจำมาตลอด แต่กะบ่สนใจเพราะคิดว่า เขาเว้ากะบ่ได้ไปขอข้าวเขามากิน บ่ได้ไปขอเงินเขามาใช้
    สงสารแน่กะลุกชายคนใหญ่ ซึ่งตอนนั้นแกกะพอรู้อยู่ในสิ่งคนรอบข้างเว้าให้แม่แก แต่แกกะบ่สนใจ สิบอกแม่ว่า
    ผมบ่สนใจดอกว่าไผสิว่ายัง แม่หาเงินมาเลี้ยงผมและน้องฝนตกรินคิดฮอดเรื่องเก่าๆๆ นี้คือคำที่ลูกชายจอย บอกจอย
    น้องจอยมาอยู่อเมริกาจะเข้าปีที่ 3แล้ว คิดฮอดบ้านเกิดสุมื้อ บ่เคยลืมเลย จนคนทางนี้เขาถามว่า เป้นยังคือบ่ลืม
    ไผสิลืมบ้านเกิดเมืองนอนเจ้าของได้เนาะ หรึอีกอย่าง อยากสิเป้นเพราะว่า จอยเป้นคนมักม่วน มีมุพวก หรึบ่อกะบ่ฮุ้ อยู่ไทยคิดฮอดมุกะต๊อดมอไซด์ไปหากัน ยุนี้ไปกะบ่ได้ อิอิ
    แต่มาอยู่นี้ บ่มีมุเลย เพราะเพิ่นเป้นคนอยู่แบบเงียบๆๆ อาหารไทยบ่กิน แต่พาไปซื้อได้ ทั้งไปทั้งจ่ม ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    นานๆๆสิไปเที่ยวเทื่อ เวลาส่วนมากจะอยู่บ้านกะฟามร์ ลูกชายสองคนเขากะม่วนอยากอยู่เพราะเขาไปโรงเรียน
    แต่โตจอย วันๆๆอยู่บ้าน บ่เล่นคอม กะดูทีวี บ่ดูทีวีกะโทรศัพท์ ฮ่าๆๆๆๆ
    มาอเมริกา สองมื้อแรก อยากกลับบ้านหลายๆๆ โทรกลับไปบ้านบอกเฒ่าแม่ อยากกลับบ้าน อยากกินเหล้า อยากไปเที่ยว
    เลาตอบกลับมาว่า อดเอา เหล้ากะกินมาคักแล้ว เที่ยวกะเที่ยวมาแล้ว บ่ได้เที่ยวบ่ได้กินมันกะบ่เป้นยังดอก เลาว่า
    ทางจอยหล่ะพออยากไห้ หลังจากผ่านมาได้ ประมาณ 7เดือน ที่มาอยู่อเมริกา เฒ่าแม่กะมาจากไปบ่อมีวันกลับ จอยกะบ่ได้ไป
    เดือนที่ 9มาเฒ่าพ่อตายกะบ่ได้ไปอีก บ่มีบัตรกะกลับบ่ได้ ยากคักแม้อเมริกา นี้หล่ะเด้อพี่น้อง ไปได้แต่เขาบ่ให้เข้ามาอีกคั้นบ่มีกรีนการ์(บัตรเขียว)
    แต่กะดีใจแล้วหล่ะ ได้กลับไป เฮ้ดบุญ ได้ไปกราบกระดูกแล้ว พอมีแฮงใจแล้ว
    สุมื้อนี้บ่มียังหลาย นอกจากคำว่า อดทน เพื่อ อนาคต โตน้อยๆๆ 2คน ชีวิตเมืองนอก นี้ สาวส่าเมืองอุดร ฮุ้แล้วว่า ต้องใช้ความอดทนหลายอีหลี่
    อยู่เมืองนอกจอยกะสู้กะปัญหาสู่มื้อ ปัญหาที่เจ้าของบ่ได้ก่อแต่เป้นคนรับ แต่กะเฮ้ดยังไปบ่ได้นอกจากคำว่า อดและทน อดบ่ได้กะไปหานั่งไห้ ไห้เซากะมาสู้ใหม่ คิดเอาแค่ว่า กะเฒ่าแม่เลาอดมาส่ำใด๋เลี้ยงเฮามาจนใหญ่ เฮาสิอดทนเพื่อลูกเพื่อพี่น้อง หลานๆๆบ้างมันกะสิบ่ได้บ่อ แค่นั้นหล่ะสู้มื้อนี้นะ อยู่เมืองนอก อยู่แบบสุขกาย แต่บ่สุขใจ ไปสั้นหล่ะจอย พี่น้องคนใด๋ สุขพร้อมทุกอย่างจอยกะดีใจนำ ไผบ่พร้อมกะขอเป้นกำลังใจให้
    จอยขอเป้นแรงใจให้พี่น้อง ต่างแดน ต่างเมือง สุคนที่มาเฮ้ดงานไกลบ้านสุคนเด้อจ้า สู้ๆๆจ้า เพื่อ อนาคต:l-
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สาวส่าเมืองอุดร; 23-09-2009 at 07:25. เหตุผล: เพิ่มเติมข้อความค่ะ

  2. #2
    พ่อแม่คือร่มโพธิ์ร่มใทรของลูก เป็นกำลังใจที่คอยปลอบลูกไม่ว่าลูกจะดีหรือชั่วพ่อแม่บ่เคยเว้าให้เสียใจเลย มีแต่ลูกนี่ล่ะที่เฮ็ดให้พ่อแม่เสียใจ เมื่อวันก่อนอีแม่โทรมา เด็กน้อยถามว่ามียังแม่ เพิ่นกะบอกว่าบ่มีอีหยังดอก เว้ากันไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก่อนสิวางสายอีแม่ถามว่าวันเกิดมื้อใด กะเลยว่าสิ้นอีแม่กะเลยว่า ให้พรแต่มื้อนี้ละเด้อ เพื่อลืม ..........ฮือ ๆๆๆๆ นั่นล่ะความรักของพ่อแม่ ไม่เคยลืม แต่ลูกติดแซท ลืมอีแม่ไปเลย

    ในโลกนี้บ่มีไผรักเฮาซ่ำรักของพ่อแม่แล้วล่ะ เด็กน้อยว่า .........

  3. #3
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ น้องเซียง
    วันที่สมัคร
    Aug 2008
    กระทู้
    28

    รอบยิ้มพิมใจ ..นี่ล่ะชีวิต..

    ..ขอเป็นอีกกำลังใจให้ครับเอื้อยจอย..

  4. #4
    ร่วมถ่ายทอดความรู้สู่สังคม สัญลักษณ์ของ กำลังใจ
    วันที่สมัคร
    Mar 2007
    กระทู้
    1,611
    บล็อก
    1
    เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ

  5. #5
    ดูแลตรวจสอบเนื้อหา สัญลักษณ์ของ แหลวแดง
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    2,194
    อ่านไปกะตื้นตันไปนำคับ น้ำตาห่งหน่วย คิดฮอดบ้านคือกันหละ ทุกคนมีความสุขความทุกข์ต่างกันไปเนาะคับ ขอบคุณที่เขียนไดอารี่ดีๆให้อ่านคับ

  6. #6
    ร่วมกิจกรรมนำความรู้ สัญลักษณ์ของ เซียนเมา
    วันที่สมัคร
    Jun 2009
    ที่อยู่
    Suratthani
    กระทู้
    1,703
    ชีวิตคนเฮาที่ผ่านมามีทุกรูปแบบเนาะ มื้อหน้าจักสิเป็นจั่งใด๋ กะบ่มีใผฮู้

  7. #7
    เป็นแฮงใจให้นำครับ....ย่อนควมจนจังไกลบ้านคือผม....แต่กะอยู่ในไทยนี่หล่ะครับ...ถ้าคึดฮอดบ้านกะเข้ามาในบ้านมหานี่หล่ะครับ....พอมีแฮงใจให้สู้ต่อไปอยู่ครับ....สู้....

  8. #8
    Super Moderator
    Guide & Photographer
    สัญลักษณ์ของ เจ้าซายน้อย
    วันที่สมัคร
    Sep 2007
    ที่อยู่
    อยู่ในใจเสมอ
    กระทู้
    1,550
    เป็นแรงใจบ่ได้เห็นหน้า เด้อเอื้อยฮัก
    ทางพี้กะฮู้รสชาติของการยุเมืองนอกแล่ว

    ไผจ้างหลักล้านให้มายุปีนึง กะบ่มาอีกแล่วต่อไป

    แค่มาเรียนกะเบื่อพอแฮงแล่ว บ่มักพวกฝรั่งหัวแดงๆวุ้ยย...

    ที่หนายๆกะบ่มีความสุขคือเมืองไทยบ้านเฮาดอก หืยยย อิอิ

    คิดฮอดอิแม่หลายยยย แงๆๆ....

  9. #9
    ดูแลตรวจสอบเนื้อหา สัญลักษณ์ของ แหลวแดง
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    2,194
    กระทู้ต้นฉบับโดยคุณ เจ้าซายน้อย
    เป็นแรงใจบ่ได้เห็นหน้า เด้อเอื้อยฮัก
    ทางพี้กะฮู้รสชาติของการยุเมืองนอกแล่ว

    ไผจ้างหลักล้านให้มายุปีนึง กะบ่มาอีกแล่วต่อไป

    แค่มาเรียนกะเบื่อพอแฮงแล่ว บ่มักพวกฝรั่งหัวแดงๆวุ้ยย...

    ที่หนายๆกะบ่มีความสุขคือเมืองไทยบ้านเฮาดอก หืยยย อิอิ

    คิดฮอดอิแม่หลายยยย แงๆๆ....

    เว้าไปเว้ามาเป็นนักเรียนนอกตั๊วหนิแหม ซายน้อย สุดยอด

  10. #10
    ฝ่ายบริหารระดับสูง สัญลักษณ์ของ พล พระยาแล
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    6,940
    ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยากำลังครับน้องจอย ชีวิตของหลาย ๆ คนยิ่งกว่านวนิยาย ทุกคนมีปัญหากันทั้งนั้น ปัญหาทางด้านความคิด ปัญหาทางด้านการเงิน ปัญหาทางด้านครอบครัว ปัญหาสุขภาพ ปัญหาเรื่องความรัก ปัญหาเรื่องเพศ ฯลฯ

    ทุกอย่างถ้ามองเป็นปัญหา ทุกอย่างเป็นปัญหาหมด ชีวิตคนเราไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ผู้ที่ผ่านชีวิตมาโชกโชน อย่างน้องจอย อย่างคุณป้าลำซิ่ง บั้นปลาย จะสบาย

    เมื่อหันหลังกลับไปมองมันอีกครั้ง เราจะรู้สึกภูมิใจว่า เราผ่านจุดนั้นมาได้อย่างไร ขอเป็นกำลังใจให้พวกเราที่มาอยู่ต่างแดนทุกคนครับ

    อยู่ในไทยต้องใช้ความอดทน 100 % อยู่ต่างประเทศต้องใช้ความอดทน 200 % จึงจะผ่านพ้นปัญหาอุปสรรคไปได้ เพราะความแตกต่างทางด้านสรีระ วัฒนธรรม และอื่น ๆ

    หากมองคนที่สูงกว่าเรา เราขาด (มองสูงเราต่ำ) หากมองคนที่ต่ำต้อยหรือด้อยโอกาสกว่าเรา เราสูงกว่าเขาเยอะ มีโอกาสกว่าเขาเยอะ (มองต่ำเรายังสูง) ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองตรงจุดไหนครับ

    สู้ ๆ ครับน้องจอย

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •