เคยมีเธอร่วมหมอนนอนชิดใกล้
ตื่นนิทราคราใดยังได้เห็น
เคียงพะนอคลอเคล้าเช้าค่ำเย็น
สองเราเป็นเช่นเงาใจไม่ห่างกัน

ริมระเบียงมุมนี้ที่เคยชื่น
พลิ้วลมรื่นคืนฟ้าพราวราวสวรรค์
อุ่นไอรักสลักไว้ใต้แสงจันทร์
หวานรำพันคำซึ้งยังตรึงทรวง

ทุกนาทีมีเธอเสมอจิต
เป็นคู่ชิดสนิทแน่นแสนห่วงหวง
ต่างมอบรักสมัครรั้งทั้งแดดวง
สถิตห้วงแห่งภักดิ์ประจักษ์จินต์

ยังจดจำคำเปรยเฉลยถ้อย
ใจดวงน้อยรักเจ้าเฝ้าถวิล
แม้นชีพดับลับล่วงดวงชีวิน
มิสูญสิ้นความรักสลักวิญญาณ์

เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งแล้งน้ำจิต
หวังเคียงชิดสนิทเนิ่นเสน่หา
กลับพรากเธอไกลลับดับชีวา
แม้คำลามิทันเอ่ยเผยวจี

น้อยฤทัยใจเอยรักเคยชื่น
เพียงข้ามคืนพลันวิโยคโศกหมองศรี
ไม่มีแล้วยอดชีวันขวัญชีวี
ร้าวฤดีโหยไห้ใจระทม

แม้เนิ่นนานเพียงใดที่ไกลห่าง
มิเลือนลางความหลังครั้งสุขสม
มิสูญสิ้นใจภักดิ์รักภิรมย์
ขอเคียงชมสมสนิทชิดเพียงเธอ

อธิษฐานต่อเทวัญในชั้นฟ้า
ลิขิตพาผูกพันมั่นเสมอ
ทุกภพชาติปรารถนามาสบเจอ
ครองคู่เธอชั่วนิจนิรันดร



โดย เรียมเอง
ที่มา.....Forward mail