เคยคลอเคลียอิงซบกับอกพี่
คืนราตรีจันทร์ฉายคล้ายมนต์เป่า
ริมฝั่งสายนทีลางเลือนเงา
มีสองเราโอบกอดพลอดรำพัน

ตั้งสัจจะอธิฐานผ่านสายชล
ขอช่วยดลรักนี้มิแปรผัน
คืนเดือนหงายสายน้ำงามเงาจันทร์
คำจำนรรจ์ก้องอยู่มิรู้คลาย

แต่!ไฉนใยพี่มาเหินห่าง
ปล่อยความรักลาร้างทางสุดสาย
เสียงสะอื้นอกสาวร้าวมิคลาย
ลืมเชียงรายแล้วหรือพี่ที่หลอกลวง

ณ.ราตรีวันนี้มีแต่ดาว
ส่องสกาวบนราวฟ้าพาใจห่วง
ถึงบางใจต่อใครใจอีกดวง
ที่เลยล่วงลาลับมิกลับคืน

แม่น้ำกกไหลเลยไม่เคยหวน
เหมือนใจคนเรรวนชวนขมขื่น
ใต้ฟ้าครามยามหม่นทนกล้ำกลืน
พี่เป็นอื่น.ลืมสิ้น..ถิ่นเชียงราย




โดย พิมญดา
ที่มา.....Forward mail