กิร ดังได้สดับมาว่า ชายคนหนึ่งเดินทางจากกรุงเทพฯเพื่อไปตากอากาศริมทะเลแถวบางแสน ผ่านหมู่บ้านอ่างศิลาที่มีโรงงานแกะสลักหินอยู่จำนวนมาก จึงแวะรถหน้าโรงงานแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงงานใหญ่และมีคนงานจำนวนมากกำลังสลักหินกันอยู่ เข้าไปในโรงงานเดินชมรูปสลักหินที่วางเรียงรายอยู่ เดินเรื่อยไปจนถึงบริเวณที่ช่างกำลังสลักหินกันอยู่จึงเข้าไปถามช่างคนหนึ่ง ซึ่งใช้ฆ้อนตอกสลักหินด้วยท่าทางขึงขังหน้านิ่วคิ้วขมวด เหงื่อท่วมตัวว่า "นี่น้อง ทำอะไรนะ" ช่างคนนั้นตอบโดยไม่เงยหน้าด้วยทีท่าไม่พอใจว่า "ก็กำลังสลักหินอยู่ ไม่เห็นหรือไง ไม่น่าถาม" เขาีรีบเดินหนีไป ขึ้นอยู่ตรงนั้นอาจโดนช่างคนนั้นสกัดตัวแทนหินก็ได้..พบคนต่อมาก็ทำงานเหงื่อท่วมตัว กำลังสลักหินอยู่เหมือนกัน จึงถามว่า "น้องๆทำอะไรอยู่น่ะ" "อ๋อ..กำลังทำมาหากินอยู่"เขาเงยหน้าตอบแบบไม่แยแส ไม่ยินดียินร้าย..เดินไปอีกหน่อยเห็นชายกลางคนง่วยอยู่กับสลักหิน เหงื่อท่วมตัว แต่สีหน้ายิ้มแย้มแบบมีความสุข จึงถามว่า "พี่ ๆ กำลังทำอะไรน่ะ" เขาเงยหน้าตอบอย่างยิ้มแย้มและภาคภูมิใจว่า "ผมกำลังสร้างโบสถ์ครับ วัดในชลบุรีนี่แหละมาว่าจ้างโรงงานให้สลักสิงห์โตเป็นเชิงบันไดโบสถ์ ผมงี้ชื่นใจจริง ๆ ได้มีโอกาสฝากฝีมือไว้ แถมได้บุญอีกด้วย" เรื่องก็จบแค่ีนี้ ฯ