มีเพียงสายลม



ในราตรีที่มืดมิด ราตรีที่เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
ทุกค่ำคืนที่ยืนดูดวงดวง ที่ร้อยระเบียงระย้ากระพริบ

อยากมีใครสักคนเป็นเพื่อนคอยปลอบใจ

แต่โลกนี้เปล่าเปลี่ยวเดียวดายยิ่งนัก
ไม่มีสักคนที่จะเป็นเพื่อนยามที่หัวใจเหงา ร้าวลึกนี้ได้


ค่ำคืนที่เมฆฝน และพายุหันคว้าง เสียงท้องฟ้าดังสนั่น
เหมือนเสียงหัวใจของเราที่คร่ำครวญ เดียวดาย

พายุฤดูร้อน กับ พายุอารมณ์ ทำไมไม่ต่างกัน
ต่างพัดกระหน่ำให้ใจแทบแหลกราญลงไป

มองท้องฟ้าแล้วเปลี่ยวเหงา
ได้ยินแต่เสียงแมลงที่กรีดร้อง
ได้ยินแต่เสียงร้องในใจที่หวีดหวิว

เสียงลม เสียงพายุ ยังไม่อาจดังเท่า
เสียงจากหัวใจที่ปวดร้าว กระหน่ำ บั่นทอนทุกอย่าง

บางครั้งบางที อาจจะจบเสียงดังเหล่านี้ด้วยการ
หันหลังไปสู่อีกโลกหนึ่ง ที่สงบ
โลกแห่งตัวตนของเรา ที่มีมุมสงบ โลกแห่งหนังสือ
โลกแห่งแสงธรรม

คงดีนะ ถ้าเรานั่งเล่นบนเปลผ้าใบ
อ่านหนังสือไป ปล่อยให้หยาดฝนพรำไป
ถ้าสาดเข้ามาถึง ก็ยกเปลนอนหนีฝน
แล้วนั่งอ่านหนังสือต่อไป

คงเป็นโลกที่อิสระเสรี เป็นโลกที่ส่องทางไปสู่จินตนาการ

คงอีกไม่นานแล้ว สำหรับความคิดที่จะทำแบบนี้
ไปสู่โลกที่สงบ โดยตัดใจจากโลกที่เป็นเช่นทุกวันนี้ตลอดไป

คงอีกไม่นาน



[wma]http://www.file2go.com/mrun.php?me=11321s1[/wma]