กำลังแสดงผล 1 ถึง 8 จากทั้งหมด 8

หัวข้อ: ไดอารี่ที่หายไป......

  1. #1

    อายหน้าแดง ไดอารี่ที่หายไป......


    เมื่อครั้งหนึ่งตอนที่ทำงานสอนอยู่ที่สมุทรปราการ ฉันได้รับโทรศัพท์จากครูท่านหนึ่งที่เคยได้สอนฉันอยู่ที่โรงเรียนประถมประจำตำบล บอกว่าที่โรงเรียนจะทำบุญให้กับบุคลากรที่เสียชีวิตไปแล้ว..ครูคนนั้นบอกว่าอยากให้ฉันมาร่วมงานด้วยเพราะหนึ่งในนั้นคือพ่อของฉันเอง... แต่เนื่องด้วยช่วงนั้นตรงกับช่วงเข้าค่ายลูกเสือที่จ.ชลบุรีอีกทั้งลางานไม่ได้ฉันก็เลยไม่ได้ไปจึง โทรไปขอโทษและขอให้ยายไปแทน ครูท่านนั้นก็เพียงบอกว่าอยากให้ฉันมา และที่ตรงนี้แหละที่ทำให้ฉันฉุกคิดในใจว่ามีอะไรนะที่ครูอยากให้ไปร่วมงานบุญ ฉันเองก็ได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้จนกระทั่งกลับจากค่ายช่วงนั้นตรงกับวันเสาร์ ฉันจึงเดินทางไปชัยภูมิคนเดียวกะว่าจะนอนกับยายซักคืนแล้วจะรีบกลับทำงานต่อในวันอังคาร (ครูใหญ่ให้พักวันนึง)
    เมื่อมาถึงที่บ้านฉันถามถึงงานบุญที่ผ่านไปแล้วกับยาย
    สักพักยายถือกระเป๋าหนังดูเก่าใบหนึ่งมากบอกว่าอะไรอยู่ข้างในไม่รู้ครูอ๊อดฝากมาให้ ฉันเปิดดูข้างในทันที มีรูปเก่าๆกระดาษการ์ดงานแต่งของพ่อกับแม่และไดอารี่เล่มหนึ่งที่ฉันอ่านทีไรก็ร้องไห้ทุกที
    ''วันนี้...พ่อมีซ้อมตระกร้อให้นักเรียน...เหนื่อยจังลูกหนูนอนรึยังลูกอย่าดื้อกับแม่นะ''
    ''พ่อรู้วันนี้วันเกิดหนู แต่พ่อคงไม่ได้ไปอวยพรหนู พ่ออวยพรตรงนี้แล้วกันนะลูก''
    'ครูวัลย์บอกว่าหนูจะได้ไปแข่งอ่านกลอนที่อำเภอพ่อคงไม่ได้ไปดูหนูเพราะพ่อต้องพาเด็กไปแข่งขอให้หนูชนะนะลูก'' มีอีกหลายหน้าที่พ่อบันทึกเกี่ยวกับฉัน พ่อคือความรักที่หายไปในวัยเด็ก วัยเด็กฉันต้องมองพ่อกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถพูดคำว่าพ่อได้ทุกที่ ทุกเวลา แต่ฉันกับน้องชายต้องเรียกพ่อว่า"อาจารย์"แทนฉันในตอนเป็นเด็กรู้สึกโกรธพ่อที่ไม่เคยมองมาที่ฉันเลย พ่อที่ทิ้งแม่ ฉัน และน้องไป ยายบอกว่าอย่าไปโกรธเขาเลยมันเป็นเวรกรรมที่มีต่อกันมา ฉันได้แต่เสียใจอยู่ลึกๆ มีครั้งหนึ่งมีเด็กผู้ชายในชั้นมาล้อว่าเป็นลูกครูเสียปล่าวแต่พ่อไม่สนใจ ฉันโกรธมากก็เลยต่อยเด็กคนนั้นทั้งที่เขาตัวโตกว่า แต่พ่อก็ไม่เคยเข้าข้างฉันกลับตีฉันมากกว่าคู่กรณีซะอีก แต่ยายก็บอกว่าถ้าเข้าข้างลูกตัวเองชาวบ้านคนอื่นจะก็ว่าได้ ในวัยเด็กพ่อห่างไกลความเป็นจริงทุกทีจนบางครั้งฉันพยามคิดว่า ''พ่อคงไม่รักฉันเเล้ว''
    รูปใบหนึ่งที่มีฉันในวัยเด็กมีหญิงชายคู่หนึ่งอยู่ข้างๆฉันรอยยิ้มตอนนั้นดูฉันมีความสุขจริงๆข้างหลังภาพใบนั้นเขียนว่า
    ''ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพ่อรักลูกกับแม่เสมอ...พ่อของลูก'
    ฉันไม่รู้ว่าเหตุผลของพ่อกับคือแม่อะไร แต่สิ่งฉันรู้ในไดอารี่ที่ไม่เคยกลับบ้านเล่มนี้พ่อ บอกรักฉัน ขอโทษฉัน อวยพรฉันในไดอารี่เล่มนี้เขาคือพ่อของฉันคนเดียว
    ''หนูอยากขอโทษพ่อที่เคยโกรธพ่อทั้งที่พ่อรักฉันและน้องชายตลอดเวลา''
    ในไดอารีหน้าหนึ่งเขียนไว้ลงวันที่ 21 พ.ย. 2533
    ''บี...พ่อรู้ว่าหนูโกรธพ่อที่ลงโทษหนูและแม่กับยายก็คงโกรธพ่อด้วย..แต่หนูรู้ไหมลูกพ่อไม่เคยไม่รักหนู''
    ไดอารี่ที่หายไป......
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สาวชัยภูมิ ลูกพ่อขุน; 03-07-2010 at 04:25.

  2. #2
    สมาชิกที่ยังไม่ยืนยันอีเมล์
    วันที่สมัคร
    May 2009
    กระทู้
    108
    ซาบซึ้งจริงๆค่ะ คงจะมีความกดดันมากในตอนนั้น
    น่าเห็นใจค่ะแต่ก็ผ่านพ้นมาได้แล้วนะค่ะ

  3. #3
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ เเมงสะดิ้ง
    วันที่สมัคร
    Oct 2008
    ที่อยู่
    ที่ชอบ
    กระทู้
    1,050
    บล็อก
    24
    อ่านแล้วน้ำตาพาลจะไหล ดีใจด้วยจริงๆ ค่ะที่สาวชัยภูมิ ได้อ่านไดอารี่เล่มนี้
    ยังไม่สายที่จะบอกรักท่านหรอกค่ะ เพียงแค่หลับตา เราก็ก็จะเจอหน้าพ่อ
    อย่าลืมขอบคุณและบอกรักพ่อนะคะ

    โดยไม่ต้องรอให้หมอดูมาฟันธง ทุกคนในที่นี้ก็มั่นใจว่าคุณพ่อของสาวชัยภูมิต้องรับรู้
    แน่นอนท่านต้องดีใจมากๆและมีความสุขที่สุด.... โชคดีมีความสุขในทุกๆวันค่ะสาวชัยภูมิ

  4. #4
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยครับ ซึ่งมากๆครับ

  5. #5
    ครีเอทีพ โปรดิวเซอร์ สัญลักษณ์ของ บ่าวข้าวจี่
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    กระทู้
    1,172
    บล็อก
    7
    หลายร้อยเหตุผลที่พ่อต้องทำแบบนั้น...สุดท้ายหนึ่งเดียวของพ่อ...ก็คือตัวเราเองนี้แหละ...ยินดีด้วยครับ ที่ได้ไดอารี่เล่มนั้นกลับมา.....

  6. #6
    ฝ่ายบริหารระดับสูง สัญลักษณ์ของ พล พระยาแล
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    6,940
    ซาบซึ้งและประทับใจมากครับ นี่คือไดอารี่ที่มีคุณค่าที่ผมอยากให้ทุกคนร่วมถ่ายทอดความเป็นตัวตนของตัวเองออกมาในสิ่งที่สามารถจะเปิดเผยได้ เพื่อเป็นแรงจูงใจ แรงบันดาลใจให้กับอีกหลาย ๆ คน ขอบคุณมากครับ รักใดไม่เท่ารักของพ่อแม่ สิ่งอื่นนั้นทุกอย่างมีเหตุมีผลครับ

  7. #7

    ดวงดาว The Star ขอขอบคุณ

    ขอขอบคุณทุกข้อความที่ให้กำลังใจนะคะ ไดอารี่ของพ่อเล่มนี้ทำให้สาวชัยทำให้สาวชัยมีความสุขทุกครั้งที่อ่าน อย่างน้อยก็ทำให้สาวชัยรู้ว่าพ่อรักสาวชัยเสมอ แม้ในเวลาที่พ่อมีชีวิตอยู่สาวชัยไม่เคยแม้แต่เอ่ยปากบอกว่ารักหรือแม้กระทั่งกอดสักครั้ง แต่ทุกถ้อยคำที่เขียนในบันทึกพ่อกำลังโอบกอดและปลอบประโลมสาวชัยตลอดเวลา ขอบคุณมิตรภาพของพี่น้องบ้านมหา
    ด้วยไมตรีจิตรค่ะ
    ขอขอบคุณ

  8. #8
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ เซียงเหมี่ยงเมืองสุรินทร์
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    ที่อยู่
    สุรินทร์, ร้อยเอ็ด, และ สปป.ลาว
    กระทู้
    896
    ซึ้งครับ ความรักที่พ่อแม่มีให้ลูกยิ่งใหญ่เสมอครับ...

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •