กำลังแสดงผล 1 ถึง 10 จากทั้งหมด 10

หัวข้อ: ภูมิใจที่ได้เอ่ย ถึง คนที่เคยเลี้ยงดูมา..(แม่)

  1. #1
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์
    ขวัญใจบ้านมหา 2012
    สัญลักษณ์ของ สาวมุก
    วันที่สมัคร
    Mar 2010
    ที่อยู่
    มุกดาหาร
    กระทู้
    683

    ภูมิใจที่ได้เอ่ย ถึง คนที่เคยเลี้ยงดูมา..(แม่)



    .....นับตั้งแต่วัยเด็กจนถึงปัจจุบัน หน่วยความจำเล็กๆของฉันที่เริ่มจำความได้ก็มีแต่แม่ กับตาและยายมาโดยตลอดเท่านั้น ฉันไม่มีพ่อ ไม่เคยพูดคำว่า..พ่อ..ไม่เคยเห็นหน้าพ่อ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อฉันหน้าตาเป็นอย่างไร เป็นใครอยู่ที่ไหนเพราะแม่ไม่เคยเอ่ยถึง มีแต่ตากับยายเท่านั้นที่เล่าให้ฉันฟังว่า พ่อทิ้งพวกเราไปตั้งแต่ พี่สาวอายุ 2 ขวบส่วนฉันก็ยังอยู่ในท้องได้ 7 เดือน สาเหตุเนื่องมาจาก พ่อเป็นคนเจ้าชู้มากๆ ทุก ๆ วันในตอนเย็นหลังจากกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว พ่อจะรีบแต่งตัวหล่อ ออกจากบ้านพร้อมกับถีบจักรยานคู่ใจ เพื่อไปจีบสาวในหมู่บ้านอีกหมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ซึ่งแม่ฉันท่านก็ทนนะ ทนมาโดยตลอด ตั้งแต่มีพี่สาวจนมาถึงฉันนี่แหล่ะที่แม่คงจะหมดความอดทนแล้ว จึงได้ตัดสินใจขั้นเด็ดขาดที่จะเลิกกับพ่อ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว (แม่ฉันใจเด็ดมากค่ะ)

    .....หลังจากที่แม่กับพ่อแยกทางกันแล้ว แม่ก็ต้องรับหน้าที่คนเดียวในการเลี้ยงดูลูกน้อยถึงสองคนคือฉันกับพี่สาว โดยมีตากับยายคอยช่วยเหลืออีกแรง เพราะแม่เป็นลูกคนเดียว แม่จึงต้องเป็นเสาหลักของบ้าน ในการที่จะต้องทำงานทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นทำนา ทำสวน ปลูกผัก หาอาหารเลี้ยงดูคนในบ้าน อื่นๆ ผู้หญิงคนเดียวแต่ต้องเลี้ยงลูกน้อยถึงสองคนนี่ เป็นภาระที่หนักเอาการนะคะ (แต่แม่ฉันก็ทำได้และไม่เคยบ่นซักคำ หรือท้อให้เห็นซักครั้ง)

    .....มีครั้งหนึ่งที่ฉันไม่สบายมาก ตอนนั้นแม่บอกว่าฉันอายุประมาณ 3 เดือน คืนนั้นฉันเป็นไข้ ตัวร้อนอย่างหนัก แม่กลัวฉันจะช็อคหมดสติ แม่จึงรีบอุ้มฉันไปสถานีอนามัยทันทีด้วยความห่วงใย แม่อุ้มฉันไปสถานีอนามัยคนเดียวในเวลากลางคืน โดยที่แม่ไม่มีอะไรติดตัวไปเลยเพราะรีบร้อนกลัวลูกจะเป็นอะไรไปซะก่อน แม่ไม่มีไฟฉาย ไม่มีอุปกรณ์อะไรซักอย่างนำทางในเวลากลางคืน แม่ใช้แสงเดือนและแสงแห่งความรักความห่วงใยต่อลูกเท่านั้นในการเดินทางไปที่สถานีอนามัย และสิ่งที่ทำให้ฉันนึกขึ้นมาทีไรก็ต้องน้ำตาซึมทุกครั้ง นั่นก็คือ..แม่ไม่ได้ใส่รองเท้า..แม่บอกว่าแม่ลืม ด้วยความรีบร้อนเพราะเป็นห่วงลูก แม่จึงลืม มานึกได้อีกทีก็ตอนที่ฉันถึงสถานีอนามัยและนอนหลับไปเพราะกินยาเรียบร้อยแล้วนั่นเอง แม่ถึงนึกได้ ...ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน ทั้งเดินทั้งวิ่ง ด้วยเท้าเปล่าในเวลากลางคืน เพื่อที่จะไปให้ถึงสถานีอนามัยให้เร็วที่สุด เป็นระยะทาง 4 กิโลเมตร เท้าของแม่คงจะต้องเจ็บแน่นอน ไม่มีแม้แสงไฟ ไม่มีใครเคียงข้างไปกับแม่ ไม่มีแม้แต่รถซักคันจะวิ่งผ่านมาในตอนนั้น ..ถึงยังไงก็ยังโชคดีที่ตอนฉันเกิดแถวบ้านฉันเป็นถนนเรียบแล้วค่ะ ไม่งั้นเท้าของแม่คงระบมมากกว่านี้

    .....ปัจจุบัน..ถึงแม้แม่ฉันจะยังอายุไม่มากเท่าไหร่ แต่แม่ไม่แข็งแรงค่ะ มีโรคภัยไข้เจ็บประจำตัวหลายอย่างเช่น โรคหัวใจ โรคเบาหวาน โรคนิ่ว โรคความดัน แต่โชคดีอยู่บ้างที่พี่สาวซึ่งมีครอบครัวไปแล้วอยู่หมู่บ้านเดียวกันคอยมาดูแล ส่งข้าวส่งน้ำให้ตลอดไม่เคยขาด ฉันจึงวางใจได้ และเวลาส่วนใหญ่แม่ก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน แม่จะไปอยู่ที่วัดซะมากกว่า อาทิตย์หนึ่งก็จะนอนวัดซักสามวัน ก็เลยทำให้ท่านไม่เครียด ไม่คิดอะไรมาก แม่พูดหลายครั้งแล้วว่า พวกเอ็งน่ะ ว่างเมื่อไหร่ก็มาแบ่งที่แบ่งทางให้เรียบร้อยซะนะ เดี๋ยวพอแม่ไม่อยู่แล้วมันจะแบ่งยาก ฉันก็บอกว่า โธ่แม่..แม่ยังต้องอยู่กับเราอีกนานน่าแม่ ที่แค่นิดหน่อยใครจะเอาก็เอาไป แม่ก็บอก เออ..แล้วแต่พวกเอ็งก็แล้วกัน

    .....นั่นเป็นแค่เพียงบางส่วนของผู้หญิงคนนี้ที่ฉันเอ่ยถึง ขนาดตัวฉันเองยังรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับแม่แล้วฉันยังแข้มแข็งได้ไม่ถึงครึ่งของแม่ฉันเลยค่ะ ทุกวันนี้ต่อให้ฉันต้องมีภาระหนักแค่ไหนในการดำเนินชีวิต แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่เคยลืมคือ แบ่งเงินส่วนหนึ่งที่ถึงแม้จะไม่มากนัก ส่งไปให้แม่ทุกเดือน เนื่องจากฉันไม่ได้อยู่เลี้ยงดูท่านแต่อย่างน้อยฉันก็ยังได้ส่งเงินให้ท่านได้ใช้บ้างเล็กน้อยก็ยังดี เพื่อหวังว่าซักวันหนึ่งเมื่อฉันแก่ตัวลงไป..ขอให้สิ่งที่ฉันได้ทำกับแม่ในวันนี้จงดลบันดาลให้ลูกของฉันเขาทำกับฉันแบบนี้บ้างเช่นเดียวกัน และทุกครั้งที่ฉันโทรบอกแม่ว่า แม่หนูโอนเงินให้แม่แล้วนะ แม่ก็จะพูดคำเดิมทุกครั้ง(พูดมาเป็นสิบปีแล้ว) ว่า.. ส่งมาให้แม่ทำไม แม่ไม่ได้ใช้อะไร แล้วเอ็งพอใช้หรือเปล่า (ฉันก็ได้แต่นึกในใจว่า แม่เอ้ย แม่ไม่เบื่อหรือไงนะ พูดแต่คำเดิมซ้ำ ๆ อยู่นั่นแหล่ะ อิ..อิ นี่แหล่ะค่ะ..แม่ของฉัน)

    และเนื่องในโอกาสที่ใกล้จะถึงวันแม่ในเดือนสิงหาคมนี้ ในฐานะลูกคนหนึ่งขอเป็นตัวแทนของลูกๆทุกคน ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายโปรดช่วยคุ้มครองให้คนเป็นแม่ทุกท่านจงมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ ให้อยู่กับพวกเราลูกๆหลานๆตลอดไปนานๆค่ะ

    สาวมุก / 12-07-2010
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พล พระยาแล; 12-07-2010 at 15:36. เหตุผล: แก้คำผิดค่ะ

  2. #2
    Membership renewed สัญลักษณ์ของ siranee
    วันที่สมัคร
    Jul 2008
    ที่อยู่
    ลาดกระบัง54(วัดศรีวารีน้อย)
    กระทู้
    986
    ความรักของผู้ที่เป็นแม่...เป็นความรักแท้ที่บริสุทธิ์หาที่เปรียบบ่ได้อิหลีเนาะค่ะ

  3. #3
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ ม๋าน่อย
    วันที่สมัคร
    Feb 2010
    ที่อยู่
    มุกดาหาร
    กระทู้
    403
    บล็อก
    2
    ฮือๆ

    อ่านแล้วน้ำตาไหล
    ม๋าน่อยมีเพลงซึ่งเกี่ยวกับแม่มาให้ฟังนำจ้า
    [MUSIC]http://charyen.com/download.php?id=6d470a76f8eb845795d660f4433b643a[/MUSIC]

    เพลงนี้ม๋าน่อยชอบมากc06:
    ฟังยามได๋กะบ่อเบื่อ และกะคิดฮอดแม่เสมอยามฟังเพลงนี่

  4. #4
    ครีเอทีพ โปรดิวเซอร์ สัญลักษณ์ของ บ่าวข้าวจี่
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    กระทู้
    1,172
    บล็อก
    7
    ....หยาดน้ำนม หยดน้ำตา...แม่ย้ำเตือน
    แม่เป็นเหมือนแม่พระผู้...อารี
    พอเติบโต..โถลูกมาลืม..แม่
    บางคนแย่ตีด่า...น่าบัดสี
    แม่ของฉัน..แม่ท่าน จะชั่วดี
    ก็ยังมี..ชื่อว่าแม่ แน่นิรันดร์


    เพลง..แม่ ศิลปินแห่งชาติ ไวพจน์ เพชรสุพรรณ

  5. #5
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ อ้ายเขียว
    วันที่สมัคร
    Jan 2010
    กระทู้
    513
    อ่านแล้วก็ให้คิดถึงสมัยเฮาเป็นเด็กน้อย......มีอีหยั๋งกะเอิ้นหาตะแม่..ขอบคุณน้องอรครับสำหรับบทความดี ๆ เป็นำลังใจให้ครับ

  6. #6
    ฝ่ายเทคนิคและโปรแกรม สัญลักษณ์ของ ต่วง
    วันที่สมัคร
    Feb 2008
    กระทู้
    2,090
    ครับได่อ่านแล้วกะเข้าใจถึงความรู้สึก ผู้หญิงหลายๆ ต่อหลายคนครับที่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ขอเอาใจซ่อยครับ

  7. #7
    ดูแลตรวจสอบเนื้อหา สัญลักษณ์ของ pcalibration
    วันที่สมัคร
    Nov 2008
    ที่อยู่
    เมืองฉะเชิงเทรา(แปดริ้ว)
    กระทู้
    1,991
    บล็อก
    1
    ทุกคนย่อมเคยผ่านการเป็นลูกมาแล้วทั้งนั้น
    แต่ก็มีบางคนเท่านั้นที่้ผ่านการเป็นแม่
    หรือกำลังจะเป็นแม่ในโอกาสต่อไป
    นี่คือกงกรรมกงเกวียน
    (คำเปรียบเปรยที่ว่า"แม้แต่หมามันยังรักลูก" นั่นคือจิตสำนึกที่สุดสุดของคนเป็นแม่)

  8. #8
    Banned

    วันที่สมัคร
    Jul 2008
    ที่อยู่
    Oil Field เพชรบูรณ์/กำแพงแสน
    กระทู้
    524

    ด้วยรักและผูกพันธ์

    ไกล้วันแม่เข้ามาแล้ว ได้อ่านกระทู้ดีๆเกี่ยวกับแม่แล้วรู้สึกอบอุ่นใจบอกไม่ถูก ขอให้คุณแม่ สาวมุก สุขภาพแข็งแรงอย่าได้เจ็บไข้ได้ป่วยน่ะครับ ยิ่งได้อ่านความรู้สึกจากลูกที่มีต่อแม่ เขียนจากคนที่เป็นแม่แล้วทำให้ซาบซึ้งใจมากมาย...มีแรงทำงานต่อแระ ไปล่ะ

  9. #9
    ฝ่ายบริหารระดับสูง สัญลักษณ์ของ พล พระยาแล
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    6,940
    พูดไม่ออกครับ น้ำตาสิไหล น้องมุกถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกได้ดีครับ

    ขอเป็นกำลังใจให้สู้นะครับ ลูกกตัญญูอย่างน้อง สักวันจะได้พบแต่สิ่งดี ๆ ในชีวิต

    ชีวิตคือการต่อสู้ คนเรามีการต่อสู้ที่ไม่เหมือนกัน เนื่องจากว่าชะตาชีวิตต่างกัน

    แข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แข่งโชคชะตาวาสนาแข่งกันไม่ได้ ที่สำคัญทำวันนี้ให้ดี

    มีความสุขตามอัตภาพ ไม่เบียดเบียนใคร เข้าวัดรักษาศีล หรือมีธรรมะในหัวใจ

    แค่นี้เราก็เป็นสุขแล้วครับ พี่เองทุกวันนี้เริ่มปลงแล้ว เพราะชีวิตนี้ไม่มีอะไรที่น่าพิศมัย

    แต่ก็ไม่ถึงกับคิดสั้นฆ่าตัวตายนะ ถ้าหากเรารู้จักชีวิตเรา รู้จักปล่อยวาง เราจะรู้ว่าชีวิตเรามันสั้น

    ใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่าเถิด เพราะการที่เราเกิดมายิ่งยากแล้ว การมีชีวิตอยู่ยิ่งยากยิ่งกว่า

    การมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขคือสิ่งที่ทำง่ายที่สุด คืออย่าไปหลงกับอะไรให้มากมายนัก

    เพราะนั่นมันเป็นแค่ภาพลวงตา

  10. #10
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ หนอนชาเขียวโออิชิ
    วันที่สมัคร
    Mar 2009
    ที่อยู่
    อ.ปะคำ จ.บุรีรัมย์
    กระทู้
    461

    ตั้งแต่เล็กจนใหญ่กะมีพ่อสองมือพ่อกับแม่แหล่ะที่เลี้ยงมา
    ตอนน้อยๆพ่อกะเอาขี่คอไปไห่นำ
    ใหญ่มากะพาไปโรงเรียน
    หลังจากนั้นกะออกห่างพ่อแม่ไปสู่มื้อ
    จนเรียนกลับมากะยังห่างกว่าเก่า
    แต่กะยังบ่เคยลืมพ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงเฮามา

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •