หน้าที่ 1 จากทั้งหมด 2 หน้า 12 หน้าสุดท้ายหน้าสุดท้าย
กำลังแสดงผล 1 ถึง 10 จากทั้งหมด 11

หัวข้อ: ..บักหำน้อย..ซีรี ตอน 5 หนังขายยา

  1. #1
    ครีเอทีพ โปรดิวเซอร์ สัญลักษณ์ของ บ่าวข้าวจี่
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    กระทู้
    1,172
    บล็อก
    7

    ดวงดาว The Star ..บักหำน้อย..ซีรี ตอน 5


    ..บักหำน้อย..ซีรี    ตอน 5


    (ข้อแนะนำในการอ่านเพื่อเพิ่มอรรถรส)บทบรรยาย ควรอ่านเป็นภาษากลาง
    บทสนทนา ควรอ่านเป็นภาษาอิสาน


    ตอน 5 .....หนังขายยา...
    ภาพอาคารเรียนหลังเก่า......เป็นอาคารไม้..ยกสูง..หลังคามุงกระเบื้องสีเขียว...มีบันไดหัวท้าย มีห้องเรียนอยู่ 4 ห้อง มีแค่ ป.1 ถึง ป.4 ถ้าจะต่อ อีกห้องเป็นห้องทำงานของครู ซึ่งมีอยู่ 2 คน มีครูสมศรีเป็นครูใหญ่ และ ครูประวิทย์ ครูหนุ่มจากร้อยเอ็ด
    ที่ย้ายมาสอนได้ 3 ปีแล้ว..และยังไม่มีครอบครัว อีกทั้งครูก็ไม่คิดจะย้ายกลับบ้านเกิด..ส่วนครูใหญ่..สมศรีนั้นเป็นคนในหมู่บ้าน..คนในครอบครัวครูส่วนใหญ่รับราชการ อีก 3 ปีก็เกษียณแล้ว ทั้งสองคนก็ผลัดกันสอนนักเรียนที่มีอยู่แค่ ป.1 ถึง ป4 ....ห้องเรียนชั้น ป. 3ของหำน้อย มีนักเรียนทั้งหมด 17 คน มีเด็กผู้ชาย 7 คนเด็กผู้หญิง 10 คน หำน้อยเองก็เป็นหัวหน้าชั้น..เพราะหัวดีกว่าเพื่อนแต่ไม่ถึงกับเรียนเก่ง ส่วน หลอด นั้นการเรียนด้อยกว่าเพื่อนๆอีกทั้งยังเป็นคนแก่น..ไม่ยอมใคร จึงไม่มีใครเขาอยากคบด้วยยกเว้น หำน้อยเพื่อนซี้ หนำซ้ำบางที่ยังทำตัวเปิ่น เชยๆ เบ่งหน่อยๆเพราะมีเพื่อนเป็นหัวหน้าชั้น ฮ่า
    บ่าย 2 โมงกว่าเสียงระฆังจากครูประวิทย์ บอกถึงเวลาพักน้อย คือการพักเรียนช่วงบ่ายระยะหนึ่งก่อนเข้าห้องสวดมนต์ ให้นักเรียนทำกิจกรรมนอกห้องเรียน วันนี้เป็นการปลูกต้นไม้ ดายหญ้า ดูแลรักษาต้นไม้ที่นักเรียนแต่ละคนปลูกไว้ ตามแนวรั้วโรงเรียน ..”ฮ่าๆ...ขี้ควายเอามาหน่อยแท้ละหำ..มันสิพอบ่ละบาดนิ” เสียงบักหลอดถามเพื่อน รัก “ฮ่วยบ่แบ่งให้เด้อ..มึงคือบ่เอามา..ต้นบักม่วงที่ปลูกไว้กะแมนคือกันกับเจ้าของแฮง..เป็นแคระๆหลอดๆจังได๋บุ..ฮ่า”หำน้อยได้ทีแซวบักหลอดประสาหมู่ที่สนิทกัน ภาพนักเรียนแต่ละคนกุลีกุจอ จับพลั่วจับเสียมดายหญ้า ไม้ปักเป็นคอกให้ต้นไม้ ที่ตัวเองปลูกไว้ ถังน้ำสังกะสีหลายใบ ใช้ตักน้ำจากสระริมสนามในโรงเรียน .เพื่อรดน้ำต้นไม้ที่ปลูกไว้
    พลันสายตาทุกคน..เหลือบไปเห็น รถตู้ขนาดใหญ่สีขาวที่ต่อเติมเป็นรถฉายภาพยนตร์เคลื่อนที่ วิ่งผ่านหน้าโรงเรียน ฝุ่นลูกรังฟุ้งเป็นแนวตามท้ายรถ วิ่งมุ่งหน้าเข้าในหมู่บ้านด้วยความเร็ว “หนังขายยา” เสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นของบักหลอดที่ลืมตัวชั่วคราว วางถังน้ำสังกะสีที่มีน้ำเต็มเกือบคว่ำ วิ่งไปเกาะรั้วมองตามท้ายรถตู้ที่วิ่งหายเข้าไปในหมู่บ้าน “มึงว่า..ฉายในวัดหรือศาลากลางบ้าน..หลอด” หำน้อยร้องถามเพื่อน “ วู้วว..กูว่าเดิ่นวัดแน่นอน..ใกล้เฮือนอีกต่างหาก..ดีใจแฮงเด้สิได้เบิ่งหนังขายยา” บักหลอดย้ำความตื่นเต้นให้เพื่อนๆที่อยูในอารมณ์เดียวกัน..ด้วยความหวัง “ฮิฮิ...เพิ่นสิได้เบิ่งบ่ละอ้ายหำ..อีแม่เพ็ญบ่ให้มาเบิ่ง..ด๊อก ฮ่า” เสียงสาวน้อยตัวแสบที่ง้วนอยู่กับการดายหญ้าต้นไม้กับเพื่อนชั้น ป. 2 สามสี่คนตะโกนแซวหำน้อยกับบักหลอด “..ฮ่า..ตะหลูโตน..ต๊ะเด็กน้อยตาโล้..ขี้มูกกืดผู้เว้านั่นละ..สิบ่ได้เบิ่ง..แม่นบ่หำ.ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงบักหลอดไม้เบื่อไม้เมากับ คำแพง โต้ตอบทันควัน “อ้ายหลอด ..เพล้ง..” เสียงถังน้ำสังกะสี ที่ล้มคว่ำ น้ำเทกระจาย หำน้อย กระโดดหลบเกือบไม่ทัน กับฤทธิ์เดช คำแพง สาวน้อยตัวแสบที่เตะถังน้ำพร้อมยืนเท้าเอว ตาขวาง ใส่คู่อริ “คำแพง....ไปยุ่งอะไรกับพวกผู้ชายเขาละ..หือ” เสียงครูประวิทย์ที่ร้องปรามมาแต่ไกล ทำให้สาวน้อยผิดหวังกับการเอาคืนสองหนุ่ม “ฝากไว้ก่อนเด้อ..อ้ายหำ อ้ายหลอด...หึ” คำแพง พูดพร้อมสะบัดตัว ทำหน้างอนแล้วเดินจากไปหาเพื่อนซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของรั้ว “ฝากไว้ดู๋...หลายเด้อ ขี้คร้าน..เก็บแล้วเด้...ฟ้าวมาเอาคืนแนละ....ฮ่า”เสียงบักหลอด พูดเยาะย้ำอีกที หำน้อยเองได้แต่มองตาม คำแพง ที่เดินหนีไปด้วยความสงสาร ปนขำ กับนิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนของสาวน้อยตัวแสบที่เอาแต่ใจของคำแพง
    “เอ้า...นักเรียนถ้าเรียบร้อยแล้ว..เก็บพลั่ว เสียมถังน้ำเข้าที่ ....เข้าห้องเรียนเตรียมสวดมนต์..... สองคน นั่นเสร็จหรือยัง” เสียงครูประวิทย์ถามหำน้อยกับหลอดที่มัวจัดการกับต้นไม้อย่างรีบเร่ง
    หลังสวดมนต์เสร็จ ครูให้การบ้าน ถึงเวลาเลิกเรียน เด็กๆต่างพากันเดิน วิ่งกลับเข้าในหมู่บ้านพะรุงพะรังทั้งย่ามสมุดหนังสือ ห่อข้าว ขวดน้ำที่เอามาจากบ้าน บ้างก็เดินจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องหนังขายยาที่จะได้ดูกันคืนนี้ “มื้อแลงว่าสิไปห่างหนู...สงสัยยกเลิกภารกิจ..วะหำ..” เสียงบักหลอดทักถามหำน้อยถึงเรื่องยกเลิกที่นัดกันไปอ่อยเหยื่อ ดักหนูกันที่ ป่าอ้อยของลุงคำ “เดี๋ยวค่อยไป...มื้อลุนกะได้ดอก..คืนนี้เบิ่งหนังก่อนตั๊ว...” หำน้อยสนับสนุนทันที
    “สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านแฮด... ทุกท่านวันนี้ทีมงานฉายภาพยนตร์ของห้างขายยาสตรีเพ็ญภาค ยินดีที่ได้นำภาพยนตร์มาทำการฉายที่หมู่บ้าน พร้อมสินค้าดัง ยาดีที่นำมาเสนอให้พ่อแม่พี่น้อง วันนี้อย่าพลาดด้วยประการทั้งปวง......”เสียงรถหนังขายยาวิ่งประกาศรอบหมู่บ้าน ซึ่งเป็นรอบแรก ภาพเด็กๆที่วิ่งตามรถหนังขายยา ที่วิ่งไปอย่างช้าๆ บางคนกระโดดเกาะ บางคนก็วิ่งขนาบข้างยังกะเป็นการ์ด หรือมีส่วนร่วมกับเขา ซะงั้น
    ช่วงนี้เป็นฤดูทำนาเข้าพรรษา การดูหรือชมมหรสพนั้นยากมากเพราะงานบุญ งานพิธีช่วงนี้จะไม่มี แต่ก็ได้หนังขายยานี่แหละมาเป็นขวัญใจชาวบ้าน โดยเฉพาะเด็กๆชอบกันมาก บางทีถ้าการตลาดการขายยา ถ้าขายดี โชคดีได้ดูติดต่อกันหลายวัน สามสี่คืนก็มีบางครั้ง บางคืนหนังฉายได้หน่อยฝนตก ก็ต้องหอบเสื่อหนีฝนเข้าศาลา พอหยุดก็ฉายต่อ...พอได้ซักครึ่งเรื่องก็พักเบรก..ขายยากัน
    “..คืนนี้ขายต่ออีก 2 สองขนาน ขายหมดเราจะทำการฉายภาพยนตร์เลยย..นะครับ ...พี้ก...(เสียงพ่นลม ทำเสียงกระแทกใส่ไมค์โครโฟนของนักพากษ์เสียงหล่อ..ฮ่า) ..ยาถ่ายพยาธิตัวตืด...เป็นยาขนานเอก..ขนานเทพที่นำมาเสนอพ่อแม่พี่น้อง..” การร่ายยาวสรรพคุณยาท่ามกลางผู้คนชาวบ้านรายล้อมรถหนังขายยาด้วยลีลาสะกดผู้ชมผู้ฟังแบบชนิดหาตัวจับได้ยากของนักพากษ์เสียงหล่อ แสงสว่างจากไฟสปอตไลท์ ที่สว่างพอที่มองเห็นผู้ชมทั้งหมด ภาพเด็กๆที่พากันเล่นดินทรายอยู่หน้าจอหนัง คละคลุ้งควันเครื่องอาร์ก หำน้อยเองกับหลอดได้แต่ชะโงกคอรอลุ้นผู้ใหญ่ว่า เมื่อไหร่จะมีคนอุดหนุนซื้อยากับรถหนังให้มันหมดไปเสียที่ บักหลอดเองก็เอามือสะกิดพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆเป็นนัยว่าทำไมแม่ไม่ซื้อบ้าง..จะได้ดูหนัง..ฮ่า
    เด็กๆรอลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ ตามองตามพนักงานที่ถือตะกร้าสินค้า เดินขายอยู่รอบๆ
    “..ยานี้เป็นยาขนานแท้....ถ้ายาไม่ดีพรุ่งนี้..เอาขี้มาทาหน้าผมได้เลย..” น้าน..คุยโม้สรรพคุณจนลืมตัวละครับบางทีเป็นสำนวนที่เด็กๆนำมาพูดล้อ เล่นกันไปเลย อย่างเช่น “...สนใจ..ยกมือ ส่องไฟฉายมาที่หน้าผมได้เลย.นะครับ..เดี๋ยวให้เด็กๆไปบริการถึงที่...”สำนวนราวกับมันยากลำบากในการขนส่งเดลิเวอรรี่..ฮ่า
    ค่ำคืนแห่งความสุข ของการได้ชมภาพยนตร์ได้สิ้นสุดลงประมาณ 5ทุ่ม เพราะคงฉายได้เรื่องเดียว อีกทั้งรุ่งเช้าชาวบ้านก็ต้องออกไปทำไร่ทำนาตามประสา..ทีมงานหนังขายยาเองก็นับว่าโชคดีคืนนี้ขายได้ตามเป้าหมายพอสมควรและก็ทำให้คืนพรุ่งนี้ชาวบ้านก็จะได้ชมภาพยนตร์อีกคืนเป็นการตอบแทน ในยุคที่ไม่มีทีวี ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีสื่อบันเทิงอะไรเลย หนังขายยานับว่ามีอิทธิพลในการให้ความบันเทิงกับชาวชนบทที่ห่างไกลได้ดีเลยทีเดียว.......


    ...ยังมีต่อนะครับ..ขอบคุณที่ติดตามครับ...บ่าวข้าวจี่

    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย บ่าวข้าวจี่; 02-09-2010 at 14:36.

  2. #2
    ศิลปิน นักแต่งเพลง สัญลักษณ์ของ thedon
    วันที่สมัคร
    Aug 2007
    กระทู้
    1,507
    บล็อก
    1
    ตอนเป็นเด็กน้อย เวลาเบิ่งหนังกลางแปลงหรือหนังขายยาผมจะมักไปนั่งอยู่ตรงหม่องเครื่องฉายครับ เบิ่งนักพากษ์ แล้วกะจำเอามาพากษ์ต่ออยู่บ้าน ฮ่า เล่าเรื่องได้ฟิวส์ขนาดเห็นภาพคักทั่น สุดยอดหมากมี่อีหลี อิอิๆ

  3. #3
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ วัฒนชัย หาริโร
    วันที่สมัคร
    Jan 2010
    กระทู้
    884
    มาเร็วๆเด้ออ้ายน้องรออ่านยุ แฟนหำน้อยเด้นิ อิอิ
    ขอบคุณหลายครับอ้ายที่ทำให้คิดเห็นบรรยากาศเก่าๆและดีๆครับ

  4. #4
    ศึกษาหาความรู้ สัญลักษณ์ของ บ่าวน้ำโสม
    วันที่สมัคร
    Mar 2010
    ที่อยู่
    ไต้หวัน
    กระทู้
    241
    บอกได้คำเดียวว่า "คัก" ครับผมเห็นเมิดเลยภาพทึ่ลืมเลือนจางหายไปจากความทรงจำ ตั้งแต่เสียหญ้า ปลูกต้นไม้อ้อมโรงเรียนผุล่ะต้น จนว่ารถขายยา แล่นนำรถขายยา แล่นเตะกันหน้าจอหนัง โอ๊ยมาคึดฮอดตอนเป็นเด็กน้อยแฮงแท้บาดหานิ เอามาเรื่อยๆเด้อครับอ้ายบ่าวข้าวจี่อ่านบ่ทันกะสิไปขออ่านฮอดเฮือนคือเก่าล่ะครับ..ขอบคุณหลายๆๆครับ

  5. #5
    ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมหา สัญลักษณ์ของ nuzing
    วันที่สมัคร
    May 2007
    ที่อยู่
    ตกฟากอยู่อุบล เป็นคนชราบางแคแล้ว
    กระทู้
    2,549
    บล็อก
    5
    เรื่องหยังน้อ...ฟ่าวฉายไวๆแหน่อยากเบิ่งหนัง...ยาฆ่าขี้กระตืกซงสิขายบ่ออกดอกไทบ้านแฮดเผิ่นใช่บักมะเกลือตำกรอกปากโลดจ้า

  6. #6
    ฝ่ายกิจการพิเศษ สัญลักษณ์ของ กำพร้าผีน้อย
    วันที่สมัคร
    Apr 2009
    ที่อยู่
    รัตนาธิเบศร์..ใกล้แยกแคราย
    กระทู้
    2,330
    ..อ่านไปหละคึดพ้อตอนเป็นนักเรียนประถม..

    ต้นบักขามที่ปลูกไว้สมัยเป็นนักเรียน ซุมื่อนี่ต้นบักใหญ่ อายุมันกะ 30 ปีแล้วเนาะ

  7. #7
    อ่านตอนนี้แล้ว เห็นภาพสมัยตะก่อนแฮงจ้า ปานหนังม่วนเดียวกันแท้จ้า
    ยามกลับบ้าน แพงมักไปเบิ่งต้นบักม่วง ต้นขี้เหล็กที่เคยปลูกไว้
    แล้วกะสนามฟุตบอลที่เคยขุดเอาหัวตอออกจ้า เพราะแต่ก่อนเป็นป่าจิก
    "ขี้มูกกืดบ่พอ ยังขาโขงอีก สิมีผุบ่าวนำหมู่บ่น้อ" คำๆนี้จำบ่เคยลืม
    ที่อ้ายๆเพิ่นว่าให้แพงตะเรียนอยู่ สุมื้อนี้ยามเมื่อบ้านไป อ้ายๆเพิ่นกะสิมาเล่นนำ
    มากินข้าวนำกัน เว้ากัน คุยกันแล้วพากันหัวเรื่องสมัยตะกี้ ม่วนดีจ้า ตลกละหลายกว่า
    สมัยแต่กี้ตลกบ่ออก เลิกเรียนหย่างไห้กลับบ้านกะมี ยามเช้าไปโรงเรียน หย่างผ่านบ้านเพิ่นไป
    แม่ป้า(ญาติทางพ่อ)กะสิบอกอย่าไปหัวซาอ้ายเด้อ อ้ายหยอกโตซื่อๆดอกพะนะ

  8. #8
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ คนบ้านบ้าน
    วันที่สมัคร
    Mar 2009
    กระทู้
    471
    ป๊ะพวกเฮา....ไปเบิ่งหนังขายยาทัมใจมื่แลง... ยูเดิ่นหน่าโรงเรียนเด้อ...

  9. #9
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ บ่าวธนา
    วันที่สมัคร
    Apr 2010
    กระทู้
    339
    ผมจำใด้เลยวาคะเจ้าภาคคำใด๋ฮิดติดปากที่สุด อิ อิ อิ
    (ยาธาตุน้ำแดงตราพญานาคราช รักษาอาการเลอ เหม็นปรี้ยว ใจห่อใจเหี่ยวกินไม่ใด้ ขับถ่ายไม่คล่องในสมองมึนงง นั่งปลงเดี๋ยวลุก เดี๋ยวนั่งปวดสันหลังมาถึงบั้นเอว ถ่ายแหลกเหลวเป็นน้ำ ปวดซำปวดซ้อน นอนไม่หลับ ต้องระงับด้วยยาธาตุน้ำแดงตราพญานาคราช วันนี้เรานำมาจำหน่ายถึงกระใด๋บ้านท่านแล้ว เราไม่จำหน่ายมาก เพียง5ขวด 5ขวด หมด5ขวด ภาพยนต์ลงสู่จอทันที) อิ อิ อิ อิ ยังจำใด้ดียูครับ

  10. #10
    อ้ายบ่าวข้าวจี่ครับ ผมว่าไปติดต่อสำนักพิมพ์แล้วกะขายเลย ผมว่าได้รางวัลซีไลน์แน่นอน เอาใจซ่อยครับอ้าย มักหลาย....

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •