กำลังแสดงผล 1 ถึง 4 จากทั้งหมด 4

หัวข้อ: วิ่งตามอะไรกันในชีวิต

  1. #1
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ บ่าวผู้ดี
    วันที่สมัคร
    May 2009
    กระทู้
    270

    วิ่งตามอะไรกันในชีวิต


    มีเรื่องเล่าว่า... มีพระองค์หนึ่ง...ชอบทำอะไรแปลกๆ...
    วันหนึ่ง...พวกกรุงเทพฯ...เอากฐินไปทอดที่วัด...

    จัดงานกันใหญ่โต...มีหนัง...มีลิเก...มีดนตรี...ผู้คนแห่กันมามืดฟ้ามัวดิน...
    ก่อนทอดกฐิน..ผู้คนมารวมกันเต็มศาลา...
    หลวงพ่อเรียกเด็กวัดมา...
    บอกให้ไปเอาเนื้อจากโรงครัวมาก้อนหนึ่ง...แล้วเอาเชือกมาด้วย...
    หลวงพ่อจัดการ...เอาเนื้อ...ผูกติดกับหลังหมา...
    ผูกเสร็จ...ก็ปล่อยหมา ...
    หมาเห็นเนื้ออยู่บนหลัง...ก็ไล่งับ...
    พอหัวโดดงับ...ตัวก็ขยับหนี...
    เพราะหมามันกัดหลังตัวเองไม่ถึง...
    ยิ่งโดดงับเร็ว...ก้อนเนื้อก็หนีเร็ว...
    โดดไม่หยุด...เนื้อก็หนีไม่หยุด...น่าสงสารหมามาก...

    หมาโดดอยู่นาน...งับเท่าไหร่...เนื้อก็ไม่เข้าปากสักที...
    ผู้คนบนศาลา...พากันหัวเราะชอบใจ...
    หัวเราะเยาะหมา...ว่าทำไมมันถึงโง่ยังงี้...
    ไล่งับ...จะกินเนื้อ...ที่ตัวเองไม่มีทางไล่ตามทัน ตลอดชีวิต...

    หลวงพ่อ...มองดูด้วยความสนุกสนานจนหนำใจแล้ว...
    ก็แก้เชือกออกมากหลังหมา...
    แล้วหันมาพูดกับญาติโยมว่า...


    มนุษย์เรา...มีความรู้สึกว่า...ตัวเองพร่อง...ตัวเองยังไม่เต็ม...
    ต้องเติมตลอดเวลา...เติมไม่หยุด...เพื่อให้ตัวเองเต็ม...

    อยากสวย...อยากทันสมัย...
    ไปหาซื้อเสื้อผ้าที่สวยที่สุด...ทันสมัยที่สุดใส่...
    ดีใจได้เดือนเดียว...มีรุ่นใหม่ออกมาอีกแล้ว...สวยกว่า...ทันสมัยกว่า...
    อยากได้โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่...
    ซื้อเสร็จ ๓ เดือน...รุ่นใหม่ก็โผล่มาอีกแล้ว...

    ซื้อคอมพิวเตอร์ทันสมัยที่สุด...
    ๒ เดือนต่อมา...มีรุ่นใหม่กว่าออกมา...ของเราตกรุ่น...

    ซื้อรถเบนซ์...ทันสมัยที่สุด...แพงมาก...
    ขับได้ ๖ เดือน...มีรุ่นใหม่ออกมาอีกแล้ว...
    ทันสมัยกว่า...แพงกว่า...ของเรากลายเป็นเชย...

    เราต้องก้มหน้าก้มตา...ทำงานทั้งวัน ทั้งคืน...หาเงินมา...
    เพื่อมาทำให้ตัวเองทันสมัย...
    ซื้อเสื้อผ้าใหม่...มือถือใหม่...คอมพิวเตอร์ใหม่...รถยนต์คันใหม่...
    เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส...
    เพื่อไม่ให้ตัวเองตกรุ่น...

    ปัจจุบัน...
    เรากำลังไล่งับความทันสมัย...เหมือนหมาที่ไล่งับเนื้อบนหลังของมัน...
    ทั้งที่รู้ว่า...ต่อให้ไล่งับทั้งชีวิต...ก็ไม่มีทางตามทัน...
    น่าสงสารไหมโยม...

    คนเต็มศาลา...เมื่อกี้หัวเราะครึกครื้น...
    ด่าว่า...หมามันโง่...
    ตอนนี้เงียบสนิท...เหมือนไม่มีคนอยู่...

    ไม่รู้ว่า...กำลังสงสารหมา...
    หรือ...กำลังทบทวนความโง่...ตัวเอง

  2. #2
    ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านมหา สัญลักษณ์ของ sompoi
    วันที่สมัคร
    Mar 2007
    ที่อยู่
    japan
    กระทู้
    6,363
    บล็อก
    23
    ฮ่าๆๆ โดนๆ ค่ะน้องบ่าวผู้ดี..บางทีนะ ก็รู้ทั้งรู้อ่ะค่ะ แต่ก็ยังทนสู้อยู่กับกิเลสของตัวเอง . แค่ในบางช่วงที่ชีวิตมันสาหัส ก็มีบ้างที่ยอมจำนนต่อดิน ฟ้า อากาศ แร่ ธาตุ ต่างๆ (ฮ่า) ยอมให้กิเลสเข้าครอบงำ ..แต่ที่สุดของความเป็นไปทุกอย่างก็คือรู้แก่นแท้เป็นอย่างดีค่ะ.. บางทีก็อดนึกแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน ว่าจะสงสารตัวเอง หรือสงสารหมาดี ฮ่าๆๆๆๆ.. ขอบคุณข้อความดีๆค่ะ

  3. #3
    มิสบ้านมหา 2010
    ศิลปิน นักเขียน
    สัญลักษณ์ของ เขมราฐ
    วันที่สมัคร
    Sep 2008
    ที่อยู่
    กลางท่งเมืองเขมฯ
    กระทู้
    2,078
    ตำใจที่สุดค่ะ แม่นความพระเพิ่นว่า แต่เป็นหยังคือจั่งล่ะกิเลสบ่ได้ล่ะ

  4. #4
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ คนบ้านบ้าน
    วันที่สมัคร
    Mar 2009
    กระทู้
    471
    ...หมากับเงา...หมาขี้เรื้อน...หมาล่าเนื้อ.ให่คติสอนใจมากมาย.
    .(แต่คนเฮากะมักเลี้ยงหมาไว้เป็นเพื่อน5+)

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •