... กลับไปเมื่อหลายปีก่อน ขณะที่เป็นพลทหาร ผมกับเพื่อน เป็นทหารประจำตัวเจ้านาย คือไปอยู่บ้านพักช่วยงานบ้านนาย ผมกับเพื่อนอยู่คนละบ้านกัน นายไม่อยู่หนูร่าเริง ก็จะแอบหนีไปเที่ยวกัน โดยเฉพาะรถประจำตำแหน่งเจ้านายชอบจริงๆ เพื่อนผมสนิทสนมกับนายเขามาก แบบเงาตามตัวเลยทีเดียว จนในหน่วยเขาให้ฉายา “เสธ.ไก่” เสธ.ไก่นี้มึนมาก พี่จ่า พี่หมู่
จับตัวยาก
... รถเจ้านายผ่านกองรักษาการณ์ก็จะให้สัญญาณ กองรักษาการณ์จะตั้งแถวเคารพ รถ ผบ.พล. ผ่านตีไฟ หนึ่งครั้ง รอง ผ่าน ตีไฟ สองครั้ง เสธ. ตีไฟสามครั้ง วันหนึ่งผมกับเพื่อนแอบเอารถ ประจำตำแหน่ง เสธ. ไปเที่ยว ก่อนถึงกองรักษาการณ์ เพื่อนผมมันตีไฟให้สัญญาณ ได้เนียนมาก ได้ยินเสียง ผบ.กองการณ์ สั่ง “กองการณ์ตั้งแถวเร็ว..” ผบ.กองการณ์มองไม่เห็นหรอกว่าเป็นใคร แต่พลทหารที่ยืนเวรหน้าประตูค่ายเห็น...เพราะเป็นช่วงเย็น...
...ตอนขากลับประมาณตีหนึ่ง...โดน ผบ.กองรักษาการณ์ ล็อคตัวเลย...
“ มานี้ไอ้พวกแอบอ้าง เอารถนายไปเที่ยว...” พี่จ่ากองการณ์ ออกคำสั่ง
เสธ.ไก่เพื่อนผม บอกว่า “ผมรีบไปดูแลบ้านนาย ผมขออนุญาตนายแล้ว”
“ไม่มีหรอกนายที่ไหนจะให้พลทหารเอารถไปเที่ยว” ผบ.กองการณ์พูดแบบมีอารมณ์ “ไม่เชื่อโทร.ไปถามดู...” เสธ.ไก่ เพื่อนผม บอก “ อย่าท้า...” ผบ.กองการณ์พูด แล้วโทรไปหานายจริง... ได้ยินเสียงนายแบบไม่สบอารมณ์ “ลื้อ...รีบปล่อย สมบัติบ้านข้าเยอะอยู่...” หลังจากคุยโทรศัพท์ “ ไปไอ้พลทหารสัญญาบัตร...” ก็อยากขอโทษพี่จ่า ผบ.กองรักษาการณ์ในคืนนั้นที่ท่านทำหน้าที่ด้วยความเข้มแข็ง แต่ต้องถูกด่าเพราะทหารไม่มีวินัยอย่างพวกผม...