กำลังแสดงผล 1 ถึง 6 จากทั้งหมด 6

หัวข้อ: คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง

  1. #1
    Super Moderator สัญลักษณ์ของ หมูน้อย
    วันที่สมัคร
    Jul 2007
    ที่อยู่
    เหนือสุดในสยาม
    กระทู้
    2,046
    บล็อก
    17

    ไอทีคอมพิวเตอร์ คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง


    จากการใช้ชีวิตบนโลกไซเบอร์นับได้ร้อยละ 30 ของกิจกรรมในชีวิตประจำวัน
    นับเป็นเวลาเกือบประมาณ 6 ปี 72 เดือน 2,160 วัน 51,840 ชั่วโมง 3,110,400 นาที
    และ 186,624,000 วินาที
    คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจังคิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง หากตีเป็นเงินแล้วคงมีราคาเป็นสิบๆล้านบาท

    ความต้องการในการใช้อินเตอร์เน็ตเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ มีช่องทางการสื่อสารเพิ่มมากขึ้น
    จากครั้งแรกมีแค่อีเมลติดต่องาน เริ่มรู้จักการแชทในลักษณะกล่องข้อความสีเหลืองๆ
    ใครจำได้บ้างอิอิอิหรือมีใครเคยเล่นบ้างอะ...ซึ่งการเล่นในขณะนั้น..แชทกันด้วย
    ข้อความ ที่สุภาพ จริงใจ และเป็นการพูดคุยกันในเชิงการให้กำลังใจกันและการ(ไม่ใช่จีบกัน)


    คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง


    เพียงเวลาผ่านไปไม่นานความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทำให้อะไรๆเปลี่ยนไป
    เพียงพริบตาเดียวก็มีโปรแกรม MSN Messenger ตอบสนองการสื่อสาร:l-:l-
    มี hi5(ไม่เคยเล่น คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง) facebook twitter(ไม่เคยเล่น คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง)


    ถือเป็นวิวัฒนาการที่ปรับเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว
    ทำให้คนต้องวิ่งตามเทคโนโลยี เพื่อให้ตนเองมีความก้าวทันข้อมูลและทันสมัยมากขึ้น
    แต่เกือบๆๆๆๆไปแล้ว เราเกือบจะลืม(หรือมีบางคนลืม)วิถีชีวิต
    ความเป็นอยู่ของยุคคิดถึงจดหมายฉบับนั้นจังคิดถึงจดหมายฉบับนั้นจังสมัยก่อนที่ครั้งหนึ่งเคยเขียนจดหมาย โทรเลข
    :l- จำได้ว่าสมัยตอนที่เรียนในชั้นประถมศึกษาอาจารย์ที่สอนภาษาไทย
    สอนหลักการเรียนจดหมายให้ถูกต้องตามแบบฟอร์ม ว่าจดหมาย 1 ฉบับ
    ประกอบไปด้วยการเขียนส่วนใดบ้าง และหมูน้อยเชื่อว่าหลายๆคนคงยังจำได้
    อิอิอิ

    เพราะการเขียนจดหมายติดต่อกันในสมัยนั้นเป็นช่องทางการสื่อสารที่ดูจะมีเสน่ห์ที่สุด
    เพราะนอกจากจะมีกระดาษเขียนจดหมายที่สื่อถึงข้อความ บุคคลที่เราต้องการส่งแล้ว
    ยังมีซองจดหมายหลายแบบให้เราเลือกใช้หลายแบบ....แต่ในสมัยนี้..ยังเขียนจดหมายกันอยู่ไหมน๊า


    แต่สำหรับหมูน้อยแล้ว..ไม่มีโอกาสได้เขียนจดหมายเลย..แต่รับจดหมาย/เอกสารยังมีอยู่นะ
    อิอิอิจดหมายทวงหนี้...:l-:l-

    สมัยครั้งยังเรียนอยู่ป.ตรียังมีโอกาสเขียนจดหมายหาเพื่อนๆๆที่สนิทกันที่เรียนมาด้วยกัน
    ตอนที่เรียนมัธยมที่พอเรียนจบมัธยมทุกคนก็ต่างแยกย้ายเดินตามทางฝันที่ตนเองวางไว้
    ในสมัยนั้นช่องทางการสื่อสารมีเพียงจดหมาย อิอิอิ จำได้ว่าเขียนจดหมายหาเพื่อนๆในแต่ละครั้ง
    ประมาณ 4 หน้ากระดาษเขียนจดหมายขึ้นไป...และเวลาได้รับจดหมายจากเพื่อนๆ
    ก็มีจำนวนหน้าจดหมายที่ไม่ต่างกัน เพราะต่างฝ่ายต่างก็เขียนบรรยายเรื่องราวที่ตนเอง
    ได้เจอะเจอในแต่ละวัน เวลานั่งอ่านจดหมายเพื่อนๆ มีทั้งรอยยิ้ม น้ำตา ตามอารมณ์ข้อความ
    ในจดหมาย.............แต่พอเรียนป.ตรีในระดับชั้นปี 3-4 วิถีชีวิตเริ่มเปลี่ยนไปคิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง

    เริ่มเข้าสู่ยุคของเทคโนโลยี ยุคของโทรศัพท์มือถือ(บ้านนอกนะอิอิอิ)
    เริ่มใช้อินเตอร์เน็ตในการติดต่อกันมากขึ้น กำลังเพลินกับการใช้เทคโนโลยี
    จนลืมไปเลยว่าเคยเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายเมื่อไรคิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง
    และมีโทรศัพท์มือถือเข้ามาทำให้สามารถติดต่อกันได้ง่ายขึ้น..
    จำได้ว่ามือถือเครื่องแรกนั้น คือ Sony Ericsson รุ่นเดินได้


    คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง

    คุณแม่เป็นคนซื้อให้เพราะในตอนนี้..ไม่ได้สนใจมือถือเท่าไร
    เพราะว่าอยู่หอพักก็มีโทรศัพท์ใช้อยู่แล้ว
    แต่จะมีปัญหาในช่วงที่ต้องไปต่างจังหวัด หรืออกพื้นที่...แม่สงสารเลยซื้อให้...:l-


    เทคโนโลยีเข้ามาในชีวิตแบบที่เรายังไม่ทันตั้งตัว..ใช้อินเตอร์เน็ตมากขึ้นมากๆๆขึ้น
    ทั้งค้นข้อมูล รีวิวเอกสารงานวิจัย เพราะสะดวกและรวดเร็วทันใจวัยรุ่นเหลือเกิน
    และในขณะเดียวกันนั้นก็ทำให้ตัวเราเองเริ่มขี้เกียจมากขึ้นด้วย
    เพราะเมื่อก่อนเวลารีวิวเอกสาร งานวิจัย เราต้องค้นหนังสือ เอกสาร จากนั้นก็สำนวน(ถ่ายเอกสาร)


    อ่าน เขียน และสรุป ให้ได้ในบทความที่เราต้องการ..ทำให้เราได้อ่าน เขียน
    แต่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆการค้นข้อมูลผ่านอินเตอร์เน็ตที่สะดวก รวดเร็ว อิอิอิ
    ได้แต่ copy และ paste แล้วปริ้น สรุป คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง


    ความต่าง คือข้อค้นพบที่หมูน้อยเจอ

    บอกตัวเองเสมอว่าเราต้องย้อนกลับไปใช้วิธีเดิมในการรีวิวเอกสารได้แล้ว
    ไม่งั้นรอยหยักในสมองจะลดน้อยลง และหายไปในที่สุด
    คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง


    คิดถึงจดหมายฉบับนั้นจังคิดถึงจดหมายฉบับนั้นจัง
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย หมูน้อย; 02-10-2010 at 23:13.

  2. #2
    ดีเจ นักจัดรายการ สัญลักษณ์ของ ข้าวปาด
    วันที่สมัคร
    Oct 2006
    ที่อยู่
    finland
    กระทู้
    807
    บล็อก
    1
    จดหมายฉบับสุดท้ายจำได้ว่า เขียนถึงแม่ ประมาณ หกปีที่แล้วจ้าหมูน้อย ตอนมาอยุ่ฟินแลนด์ใหม่ๆๆยังเขียนจดหมายหาแม่ทุกเดือน เพิ่งสิเซาเขียนหาประมาณหกปีที่แล้วนิละ ถ้าจำบ่ผิด ตอนนี้ใช้โทรศัพท์เว้ากันเอา รวดเร้วทันใจกว่ากัน อิอิ เมื่อกอ่น ทอหาโทรศัพท์บ้าน ตอนนี้ มีมือถือแล้ว ยกเลิกเบอร์บ้านเลย มือถือสะดวกกว่า บ่ว่าสิอยุ่ท่งนา หือ อยุ่ในตลาดกะเว้ากันได้ บ่ต้องรอค่ำๆๆจั่งโทร เลาจั่งสิอยุ่บ้านคือตะกี้ ตอนนี้กำลังคิดว่า สิซื้อโนตบุคไห้เลา เปิดกล้องคุยกันทางเอมเลย ฮ่าๆๆๆ ตามยุคตามสมัยเนาะค่ะเนาะ แต่ว่า เขียนจดหมายคือตะกี้กะมว่นไปอีกแบบเด้ละเนาะ พอได้ลุ้นว่า มื้อนี้สิมีคนเขียนจดหมายมาหาบ่อน้อ ยามเหน รถไปษณีย์แลนกายหว๊า...

  3. #3
    ฝ่ายบริหารระดับสูง สัญลักษณ์ของ พล พระยาแล
    วันที่สมัคร
    Mar 2008
    กระทู้
    6,940
    แต่ก่อนใช้จดหมายติดต่อกัน หรือเวลามีเรื่องด่วนก็โทรเลข โทรศัพท์ก็มีตามหมู่บ้านละเครื่อง เข้าคิวกันโทรแพงมาก ๆ , ต่อมามีแพ็คลิ้งค์, มีโทรศัพท์มือถือแบบกระเป๋าหิ้ว, โนเกียรุ่นกระดูกหมา, และพัฒนาเรื่อยมา จากจอขาวดำราคาหมื่นกว่า มาเป็นจอสีราคาตอนนี้ไม่กี่พัน ดูทีวีได้อีกต่างหาก

    ความเจริญในโลกไซเบอร์ นำพาให้เราหนีห่างตัวตนที่แท้จริงของชีวิต กลายเป็นว่าเราใช้เวลาส่วนมากทุ่มเทไปกับมัน ทั้ง ๆ ที่รู้แต่หลายคนถอนตัวไม่ขึ้น ตกเป็นทาสของมันโดยสิ้นเชิง

    จิตใจคนเปลี่ยนแปลงไป การเข้ามาแสวงหามีทั้งคุณและโทษ มีทั้งนักล่าและผู้ถูกตามล่าหรือตกเป็นเหยื่อ ยิ่งมีความทันสมัยมากขึ้นเท่าใด จิตใจของคนเราจะดิ่งไหลลงสู่ที่ต่ำครับ

  4. #4
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ เซียงเหมี่ยงเมืองสุรินทร์
    วันที่สมัคร
    Dec 2008
    ที่อยู่
    สุรินทร์, ร้อยเอ็ด, และ สปป.ลาว
    กระทู้
    896
    จำบ่ได้ครับว่าจดหมายฉบับสุดท้ายที่เขียนนั้นถึงเฒ่าแม่ หรือ ว่า แม่ออมสิน จำได้ว่าช่วงท้าย ๆ ของการเขียนจนหมาย คือตอนคบกันใหม่ ๆ เรียนอยู่ ป.ตรี หลังจากนั้นกะบ่มีแล้ว ค่าน ฮ่า ๆ ใช้ โทรฯ เอา...
    ส่วนเรื่องความก้าวหน้าในการค้นหาข้อมูลต่าง ๆ ทุกมื่อนี้บ่ต้องพึ่งห้องสมุดเลย เรียกได้ว่า อาจารย์ Google มีทุกอย่างที่ต้องการ การทำรายงานขอเพียงใช้ Word ได้ กด Ctr+C , Ctr+V ,Copy , Paste จัดหน้านิดหน่อยกะจบแล้ว ความรู้ต่าง ๆ หาได้จาก Internet เฮ็ดให้เด็กรุ่นใหม่ทุกมื่อนี้ขาดทักษะในการเขียนการเรียบเรียง สังเกตได้ว่าน้อง ๆ ที่จบใหม่ ๆ เข้ามาเฮ็ดงานเวลาเขียนรายงาน เขียนหนังสือ ส่งเมล์ ขออนุมัติ หยังจักอย่าง มีหลาย ๆ ครั้งที่เจ้านายต้องถามเซียงเหมี่ยงฯ ว่าน้องมันต้องการอีหยัง ฮ่า ๆ กะว่ากันไปเนาะครับ มีได้อย่างกะต้องมีเสียอย่าง หรือ เสียหลายอย่างเนาะ ...

  5. #5
    เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ สัญลักษณ์ของ ปีใหม่
    วันที่สมัคร
    Dec 2007
    ที่อยู่
    เมืองกรุงเก่า
    กระทู้
    569

    พบปะพูดคุย

    น้องหมูน้อย จดหมายฉบับสุดท้ายเขียนเมื่อไรน๊าจำมะได้แล้ว ต้องกลับไปดูที่บ้านก่อนนะฮ่าๆๆ
    ยังเก็บไว้ยุเด้อ จดหมายจีบบ่าวอะน๊า อยู่ครบทุกฉบับเลยเด้อสิบอกให้เขียนตอบกันไปมาสนุกดี
    แต่เราเลิกเขียนติดต่อกันเมื่อไหร่จำบ่ได้ แล้วทำไมถึงเลิกเขียนหว่า ยังงงอยู๋คือกัน อิอิ
    แต่ตอนนี้บ่ได้เขียนแล้วจ้าจดหมายอะ แล้วก้อบ่ได้ติดต่อกันด้วยแหละสงสัยสิไปมีเมียแล้วละมั่ง
    แต่ก้อยังคิดถึงอยู่นะ อย่าบอกพี่ชายเจ้าเด้อ ฟามลับบบบ เดี๋ยวให้ฉิบบาท

  6. #6
    Super Moderator สัญลักษณ์ของ หมูน้อย
    วันที่สมัคร
    Jul 2007
    ที่อยู่
    เหนือสุดในสยาม
    กระทู้
    2,046
    บล็อก
    17
    555555555555
    พี่สาวๆๆๆๆๆเอาเป็นว่าเรารู้กันสองคน
    ไม่บอกใครทั้งนั้นอิอิอิอิ
    ............................
    จดหมายฉบับสดท้ายของฉันอยู่ที่ใคร
    บอกได้ไหมคนนั้นที่รับไป-ไป
    กิ๊กหรือคนรักที่ไหนที่รับไว้
    ส่งกลับเร็วไวจดหมายฉบับสุดท้ายของฉัน
    ............................
    มีเรื่องจะสารภาพไว้ติดตามอ่านไดอารี่ฉบับต่อไปนะค่ะ
    เพราะเรื่องที่จะสารภาพนี้!!!!คือเรื่องจริงที่ทำแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ

Tags for this Thread

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •