กำลังแสดงผล 1 ถึง 3 จากทั้งหมด 3

หัวข้อ: นาทีชีวิต

  1. #1
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ prayoon
    วันที่สมัคร
    Jul 2010
    ที่อยู่
    จ.นครปฐม
    กระทู้
    120
    บล็อก
    3

    นาทีชีวิต

    นาทีชีวิต

    มื้อนี้ขอเสนอนิทาน ที่เกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตอันแสนที่จะเศร้า เคล้าน้ำตา หรือเอิ้นง่ายๆว่า
    หนังชีวิต แต่กะขอให้ข้อสังเกตุเบื้องต้นสำหรับแฟนนิทานว่า นิทานกะคือนิทานนั้นหล่ะ
    อย่าสะไปจริงไปจัง ผุลางคนอาจสิเคยได้ยินได้ฟังมาก่อน อ่านแล้วกะให้คิดเสียว่า ได้
    ความเพลิดเพลินพอเป็นยาชูกำลังชีวิตกำลังใจไปมื้อๆกะพอแล้วเนาะ เชิญรับฟังได้ ณ
    บัดนี้

    มีเหตุการณ์ที่บ่คาดสิคิดเกิดขึ้นอีกหล่ะพี่น้อง มันกำลังเกิดขึ้นอย่างกะทันหันกับเครื่อง
    ยนต์ของเครื่องบินลำหนึ่งซึ่งบินอยู่เทิ่งฟ้า ทำให้เครื่องบินดักหัวดิ่งทะยานสู่พื้นโลกอย่าง
    รวดเร็ว ซึ่งในเครื่องบินลำนี้มีคนอยู่นำกัน 5 คน แต่อนิจจามีร่มซูซีพเพียงแค่ 4 อันทอ
    นั้น... สิเฮ็ดจั่งใด๋ดีล่ะพี่น้อง..
    ชายคนแรก เพิ่นเป็นรัฐมนตรี กะเลยเว้าขึ้นว่า.......

    “.....ตอนนี้ประชาชนกำลังรอให้ผมไปซอยเหลือและพัฒนาประเทศ ถ้าว่าขาดคนจั่งผม
    ไปนี้...ประชาชนและประเทศชาติสิเป็นจั่งใด๋ ผมขอไปก่อนกะแล้วกันนะ! .....”

    เว้าขาดคำ ท่านรัฐมนตรีกะหยิบเอาร่มซูซีพ โดดย่อยลงจากเครื่องบินก่อนหมู่

    ชายคนที่ 2 เพิ่นเป็นเจ้าของธุรกิจหมื่นล้าน ฟ้าวเว้าขึ้นอีกว่า......

    “....โอ้ว ธุรกิจของผมมีเครือข่ายอย่างกว้างขวางทั่วประเทศ ถ้าขาดนักบริหารจั่งผมไป
    นี่ ลูกน้องของผมหลายหมื่นคน คือสิบริหารงานและทำงานกันบ่ได้ ธุรกิจสิล้มเหลวได้ คน
    หลายคนกะสิตกงาน บ่ได้ บ่ได้ ผมขอไปก่อนหล่ะ.....” ว่าแล้วเจ้าของธุรกิจเพิ่นกะดึง
    ร่มชูชีพโดดย่อยลงจากเครื่องบินแบบบ่ย่านตายไปเป็นคนที่สอง

    ชายคนที่ 3 ผุนี่เสียงตะโกนมาก่อน สมกับเพิ่นเป็นนายพลสั่นแหล่ว.....

    “....ตอนนี้มีทั้งโจร ผู้ก่อการร้าย ผู้ค้ายาเสพติดและกะปัญหาต่างๆอีกมากมาย ถ้าขาด
    ผมไปนี้ ประชาชนคงอยู่อย่างไม่สงบสุขแน่นอน....” พะนะเพิ่นว่า ดึงเอาร่มชูชีพไว่ บ่
    สนไผทั้งสิ้น แล้วกระโดดลงจากเครื่องบินไปจ้อย

    สุดท้าย...อนิจจา เหลือเด็กน้อยที่เป็นลูกเสือ กับบาทหลวงนั่งอยู่นำกัน

    บาทหลวงกะเลยเว้าขึ้นว่า.....”...บักหล่าเอ๊ย... พ่อก็แก่แล้ว คือสิทำประโยชน์อิหยังบ่
    ได้หลายท่อเอ็งดอก เอ็งเอาร่มชูชีพนี้ไปซะ แล้วฟ้าวโดดลงก่อนที่เครื่องบินสิตกถึง
    พื้น..ไป๊...”

    ลูกเสือ ตอบบาทหลวงขึ้นว่า “....บ่ต้องดอกครับคุณพ่อ! ตอนนี้เหลือร่มชูชีพ 2 อัน
    พอดี....ว่างหนึ่งฮั่น จั๊กผุใด๋หยิบเป้ลูกเสือของผมไปครับ!....”


    สิบ่เป็นการดีกว่าบ้อ ที่เฮาสิไซ้เวลาจั๊กหน่อยหนึ่ง เพื่อพินิจพิจราณาว่า สิ่งที่โตเฮา
    กำลังมุ่งมั่นทำเอาเป็นเอาตายอยู่ซุมื้อนี้ นั่น มันเป็นร่มชูชีพสำหรับเฮาหรือครอบครัวเฮา
    เมื่อยามมีวิกฤติหรือมันเป็นแค่ “เป้ลูกเสือ”



    ขอได้รับความขอบคุณจากพี่น้องบ้านมหาที่เข้ามาติดตามอ่านนิทาน มื้อนี้จบซำนี้สาก่อน


    ขอขอบพระคุณในข้อมูลดีๆ จากหนังสือ ถอดรหัสแนวคิด เพื่อชีวิตที่มีคุณค่า รศ.ดร. ชัยณรงค์ วงศ์ธีรทรัพย์



  2. #2
    แบ่งปันความรู้และประสบการณ์ สัญลักษณ์ของ บ่าวธนา
    วันที่สมัคร
    Apr 2010
    กระทู้
    339
    มวนๆอ๊ะหลีครับอ้าย

  3. #3
    ขอบคุณค่ะสำหรับความม่วนชืนและข้อคิดดีๆๆ

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •